Entelektüel Karslı

Ben seni severim sevmesine de

2012-01-31T00:52:00.001+02:00

Ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum
Durduk yere başımıza saçma sapan bir aşk çıkar
Sinemaya gitmeye ele ele tutuşmaya falan kalkarız
İşin yoksa çiçek al,saç tara, parfüm sık...
Küsmesi,barışması,ayılması,bayılması
Hatta eninde sonunda kaçınılmaz ayrılması..

Pavyonda tanıdığım bilge bir pezevenk vardı!
Kötü kitaplar okumak kötü yaşamak gibidir derdi.
İyi kitaplar okudum bir boka yaramadı..

Meyhanede tanıdığım gerzek bir filozof vardı!
Güzel kadınlar insanın ömrünü uzatır derdi.
Bir sürü güzel kadın girdi hayatıma
Hepsi ağzıma sıçtı..

Ben seni severim belki de rabbim buna hazır değil.
Her şeyin güzelini sever o ideal birliktelikler ister
Seninle benim yan yana oturacağımız çekyata
Ne ilahi adalet sığar ne de diyalektik..
İçime çöreklenmiş sığ bir sığır var benim.
Ben seni severim sevmesine de
İş çıkarmasana şimdi ne gerek var güzelim..

Ali Lidar

ÇOCUK ve KAR

2012-01-27T13:01:00.000+02:00

eh be Tülay! ilham ettin şarkıyı bana. Varsın iyi ki

Çocukken diye başlayacağım cümlelerime uzun bir aradan sonra. Çünkü ne vakittir çocukluğu hatırlayacak birşey olmadı hayatımda. Oysa ki yerde karınca görsem '' aa babam küçükken karıncalara Allah'ın askerleri derdi'' diye bir tebessüm ederdim hemen. Ama hayat nasıl bir yorgunluksa, büyütüyor işte o çocuğu. İnsanın içinde biryerlere gizliyor daha da incinmesin diye. Ama hayat haklı, hangimizin çocukluğundan başka neyi kaldı ki ?

Ama kar öylesine beyaz ki, öylesine saf ki; örtüyor ya hani tüm pisliklerin üstünü beyaz beyaz, tıpkı çocukluğumuz gibi...

Şimdi şu anda camdan dışarıya baktığımda düşen o beyaz noktaları gördükçe ''gece konan ahalimizi'' hatırladım yine. Kapiının önüne arabamın üzerindeki karları temizlemek için çıktığımda çocuklar fırça attı bana. '' abi niye temizliyon karları ? biz onları toplayacaz kardan adam yapacaz '' diye söylendiler bana. İşte çocukluk böylesine saf ve temiz. ne güzel...

Çocukken oturduğumuz gecekondunun bahçesi vardı. Ki o eve gece konmamızın tek güzel yanıda buydu benim için. Evde biz, bahçedeyse mahallenin eşref sakini köpekleri vardı. Çocukluk demek o bulunduğun semte kar yağdığında okulların tatil olacağına sevinmek demekti. Çünkü okul tatil olursa dışarı çıkılıp arkadaşlarla oyunlar oynayabilirdik. Ama illa ki annelerimiz hemen dışarı çıkmamıza izin vermeyecek ve bizim yalandan ağlamamız gerekecek. En sonunda anneyi fazlasıyla sıkı giyinmemize ve dışarıda çok koşmayacağımıza ikna ederek dışarı çıkardık. Tabi buna da en büyük katkıyı '' makbule teyze nolur gelsin çok koşmucaz '' diyen mahalle arkadaşları sağlardı...

Sonra saatin ne kadar geçtiğini gökyüzüne bakarak anlar, '' olum babam çok kızar gideyim'' değilde, olum ''babam anneme çok kızar'' diyerek arkadaşların yanından eve doğru gidilirdi. Ama kar öylesine soğuk ve öylesine güzel ki oynadıkça oynayası gelirdi insanın. Yani bir çatıdan korkmadan birikmiş bir karın üstüne atlıyorsun daha ne olsun ?

Sonra eve gittiğimde kar ile doyumumu tam alamadığım için küreği alır bahçeye çıkar '' en azından bir iş yapmış olurum annem içeri çağırmaz'' diyerek, evin kapısı ile bahçe kapısına kadar olan mesafeyi kürerdim. Ben küredikçe kar yağar doldururdu ama ben yine de kürerdim. Yanaklarım kıpkırmızı ve burnum üşümesin diye yüzümüzün yarısına bağlanan atkı ne zamanki sümükten sırılsıklam olursa, o zaman evde yanan sobanın başına gidilirdi. Son darbeyide elldivenin üstüne birikmiş karları sobanın üstüne düşürerek, o doyumsuz cozzsss sesini duyarak yapardım.

Akşam olur ve ben birden sokak sakinlerinin bizim bahçeye gelmiş olabileceğini düşünür, adını yekebaş koyduğum köpeği gizlice eve sokar divanın altına saklardım.

Şimdi bunca çocukluğun arasından dün benzin istasyonundan yakıt alırken pompacı arkadaşı soğukta arabanın başında bekletiyorum diye gönlüm razı olmayınca bende bekledim yanında. Bir de düşünün bu soğukta dışarıda yatan insanlar var. Devlet onları çok soğuk olduğunda topluyormuş sokaktan. Güneş açınca da ''artık üşümezsin o kadar '' diye geri yolluyor. Yani insan geri kalan yaşamını sokakta geçirecek kadar ne yaşamış olabilir ki düşünüyorum bazen, sonra vazgeçiyorum. Hayat çok adaletsizsin be! Yine de bari bu gece üşümesin bu insanlarImız diyorsanız şu numarayı arayın; 0212 455 13 00

ÇOCUK ve KAR

2012-01-27T13:00:00.000+02:00

Çocukken diye başlayacağım cümlelerime uzun bir aradan sonra. Çünkü ne vakittir çocukluğu hatırlayacak birşey olmadı hayatımda. Oysa ki yerde karınca görsem '' aa babam küçükken karıncalara Allah'ın askerleri derdi'' diye bir tebessüm ederdim hemen. Ama hayat nasıl bir yorgunluksa, büyütüyor işte o çocuğu. İnsanın içinde biryerlere gizliyor daha da incinmesin diye. Ama hayat haklı, hangimizin çocukluğundan başka neyi kaldı ki ?

Ama kar öylesine beyaz ki, öylesine saf ki; örtüyor ya hani tüm pisliklerin üstünü beyaz beyaz, tıpkı çocukluğumuz gibi...

Şimdi şu anda camdan dışarıya baktığımda düşen o beyaz noktaları gördükçe ''gece konan ahalimizi'' hatırladım yine. Kapiının önüne arabamın üzerindeki karları temizlemek için çıktığımda çocuklar fırça attı bana. '' abi niye temizliyon karları ? biz onları toplayacaz kardan adam yapacaz '' diye söylendiler bana. İşte çocukluk böylesine saf ve temiz. ne güzel...

Çocukken oturduğumuz gecekondunun bahçesi vardı. Ki o eve gece konmamızın tek güzel yanıda buydu benim için. Evde biz, bahçedeyse mahallenin eşref sakini köpekleri vardı. Çocukluk demek o bulunduğun semte kar yağdığında okulların tatil olacağına sevinmek demekti. Çünkü okul tatil olursa dışarı çıkılıp arkadaşlarla oyunlar oynayabilirdik. Ama illa ki annelerimiz hemen dışarı çıkmamıza izin vermeyecek ve bizim yalandan ağlamamız gerekecek. En sonunda anneyi fazlasıyla sıkı giyinmemize ve dışarıda çok koşmayacağımıza ikna ederek dışarı çıkardık. Tabi buna da en büyük katkıyı '' makbule teyze nolur gelsin çok koşmucaz '' diyen mahalle arkadaşları sağlardı...

Sonra saatin ne kadar geçtiğini gökyüzüne bakarak anlar, '' olum babam çok kızar gideyim'' değilde, olum ''babam anneme çok kızar'' diyerek arkadaşların yanından eve doğru gidilirdi. Ama kar öylesine soğuk ve öylesine güzel ki oynadıkça oynayası gelirdi insanın. Yani bir çatıdan korkmadan birikmiş bir karın üstüne atlıyorsun daha ne olsun ?

Sonra eve gittiğimde kar ile doyumumu tam alamadığım için küreği alır bahçeye çıkar '' en azından bir iş yapmış olurum annem içeri çağırmaz'' diyerek, evin kapısı ile bahçe kapısına kadar olan mesafeyi kürerdim. Ben küredikçe kar yağar doldururdu ama ben yine de kürerdim. Yanaklarım kıpkırmızı ve burnum üşümesin diye yüzümüzün yarısına bağlanan atkı ne zamanki sümükten sırılsıklam olursa, o zaman evde yanan sobanın başına gidilirdi. Son darbeyide elldivenin üstüne birikmiş karları sobanın üstüne düşürerek, o doyumsuz cozzsss sesini duyarak yapardım.

Akşam olur ve ben birden sokak sakinlerinin bizim bahçeye gelmiş olabileceğini düşünür, adını yekebaş koyduğum köpeği gizlice eve sokar divanın altına saklardım.

Şimdi bunca çocukluğun arasından dün benzin istasyonundan yakıt alırken pompacı arkadaşı soğukta arabanın başında bekletiyorum diye gönlüm razı olmayınca bende bekledim yanında. Bir de düşünün bu soğukta dışarıda yatan insanlar var. Devlet onları çok soğuk olduğunda topluyormuş sokaktan. Güneş açınca da ''artık üşümezsin o kadar '' diye geri yolluyor. Yani insan geri kalan yaşamını sokakta geçirecek kadar ne yaşamış olabilir ki düşünüyorum bazen, sonra vazgeçiyorum. Hayat çok adaletsizsin be! Yine de bari bu gece üşümesin bu insanlarImız diyorsanız şu numarayı arayın; 0212 455 13 00

ismini verdim küçük kızıma

2012-01-18T00:20:00.000+02:00

benim canım yanmıyor mu sanıyorsun ?
ben ölürsem huzurlu mu öleceğim sanıyorsun ?
ama hayat devam ediyor işte; buradan çıkacağım, yürüyüp gideceğim işime...
sonra birileriyle içeceğim, birileriyle tanışacağım. birini senin yerine koyacağım. senin kadar sevmeyeceğim ama aşık olacağım ona.
onda sana ait şeyler bulacağım; suyu iki yudumda içmesine, çayı üç şekerli içmesine sevineceğim. sana armağan ettiğim şarkıyı ona da edeceğim mesela.
sonra birgün evleneceğim. sevişeceğim onunla. her gece aynı yastığa başımızı koyacağız. ama ben hep birşeyleri eksik hissedeceğim, birşeyler yarım kalıcak.
kim bilir belki doğan kızıma bile senin adını vereceğim. bunu karım hiç bilmeyecek...

Bir insanı sevmekle başlıyor herşey diyor ya Sait Usta
bu devirde artık bir boka yaramıyor

bazen hayat sizi öyle bir duruma sokuyor ki; sadece anlık mutluluklarla yetinmek zorunda kalıyorsunuz.

E. Ateş

Daisy'nin Bilmedikleri Final

2012-01-10T00:28:00.000+02:00

İnsanın hayatında zor zamanlarında yanında olan, herşeyini anlattığı, karşılığında öğütler aldığı kişiler vardır. Ben anlatamıyorum derdimi öyle herkese, çünkü her zaman beni anlamayacaklarını düşündüm. İnsanlar beni anlamıyor diye dert yandım ben de hepiniz gibi

Şimdi şu an Leyla ile Mecnun dizisinin 40. bölümü sona erer iken yaşadığım dram ve aksakallı dedenin Mecnun'a verdiği öğütler nasıl bi içime işlediyse artık... Yani tanımadığım bir adamdan bile bir öğüt almam gerekiyormuş meğerse. Bir film karakteri bu denli yön veriyorsa hayatınıza, zaten yanlış yöndesiniz demektir.

Kafamın içindeki şu sıkışıp kaldığım labiretten çıkmam gerek. Siz okurken dudağınızda bir tebessüm bıraktırıyor yazdıklarım ama ben acı çekiyorum inceden. Belki bir şair demiştir bu lafı da; ''Olmuyorsa zorlamayacaksın''

Herkese iyi geceler
Biraz da güzel şeylerden susalım!

Daisy'nin Bilmedikleri - 6 ( heyecan )

2012-01-09T17:17:00.002+02:00

ama ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
C. Süreya

Ya birgün bırakıp giderse diye adını koluna dövme yaptıramayan çocuğun, hergün eline kalemi alıp koluna adını yazması gibiydi sevmek. Bazı sebepler o yazıyı silecektir ama , yazmak yine o çocuğun elinde olacaktır her zaman. Ne yani sonbahar geldi diye ağacın küstüğü nerede görülmüş. Küsmez ağaç ilkbaharı bekler sadece. Ve her ilkbahar geldiğinde unutur kış'ı, tadını çıkarır mevsimin, çiçek açar. Hayat işte...

Hayatına devam etti çocuk; Sevgisi kalbine gömüp, o herkesin yaptığı hatayı yaptı.Tipik mahalle arkadaşlarının verdiği önerilere dayanıp onu seveni sevmeyi deneyip; hani biraz da şairin dediği gibi; '' hep onu sevenin gözlerinden kaçarak, karışarak toplumcu gerçekci yalnızlıklara'' hayatına başkasına kattı. Zaten aylar olmuştu Daisy'i görmüyordu. Ve görmedikçe de unutuyordu sanki. Bazen bir resim, bir şarkı yada ortak bir dost hatırlatıyordu onu.

Sonra birgün B semtindeki meşhur kitabevinde Daisy'i gördü. İşte oradaydı ve bu defa kaçmak değil de konuşmak istiyordu. Sonra binayı tutsun diye ortaya konulan beton kolona sırtını yaslayıp ''tesadüf-i bir karşılaşma'' sağlamaya çalıştı. ''Aslında ben seni daha önce görmedim, ikimizde şu an görüyoruz birbirimizi'' der gibi...

Olan oldu.Geldiler göz göze. Oradaydı işte; bir sarılmalık mesafede. Aslında mutlu olmak da mutsuz olmak da sadece iki adım ötesindeydi. Gidip sarılsa sıkı sıkı, her debelenişinde daha da sarılsa; ta ki onu kendi bedeninin içine sokana kadar sarılsa... Yani gitmese hiçbir yere hep kalsa onunla...

Elini uzatıp elini tuttuğunda dudaklarını yanağına götürüp götürmemekte kararsız kaldı. Götürse ''sanki aramızda hiçbirşey olmamış'' gibi olurdu, ama götürmez sadece elini sıkarsa, ''aslında herşeyi hatırlıyorum, kırgınım'' izlenimi verecekti. Dudaklarına mühür vurdu sadece, elini sıktı çocuk. ''Elleri istasyonda tiren oluyordu biraz, bense o tireni kaçırmış bir adamım'' dedi içinden. Ardından, nasılsın ve iyiyim gibi temel kelimeleri geçtiklerinde gözlerinin içine dalıp ne söylemesi gerektiğini düşünüyordu. Ama her aşığın yaptığını yaptı o da; saçmaladı... Aklına gelen ilk cümleyi söyledi;

Salim niçin komik ?

Daha da iflah olmaz artık çocuk...

Daisy'nin Bilmedikleri -5 ( bir gururdan sonrası )

2012-01-08T12:17:00.003+02:00

Köşeyi dönünce bir sokak!
yüzün senin...

Onur Caymaz

Kimileri nice dağları devirir- kahrı çeker de, gelir iki tane renkli göze yıkılır.
Aşk adamı vurur.

Adadan İstanbula dönen çocuk bir müddet gurur ve efkardan sonra hayatına devam etmeye karar verdi. ''Sanki hayatımda hiç problem ve sorun yokmuş gibi kendimi üzmemin ne gereği var ? ''diye düşündü. Ama bir insanın yüzü, kendi yüzüne 10 dakikalık bir mesafede ise kafanı mı çekersin yoksa o yola gözlerini mi dikersin?

Kafasını çevirip yaşantısına koyuldu çocuk. Artık işyerine gittiğinde arkadaşlarına ondan bahsetmiyor, eve döndüğünde de karşısındaki msn ekranına saatlerce bakıp onun yazmasını beklemiyordu.

Sonra birgün iş için geç kaldığı sırada durağa koşmaya başladı. Tam durağa varacakken Daisy'i gördü ve aklı herhangi bir karar vermeden, bedeni kendi bildiğini yapmadan gerisin geriye koşmaya başladı çocuk. Ta ki aradan onun gittiğine emin olabileceği bir zaman geçene dek...

Sonra; onun yanına gitseydim hayatımda ne değişirdi? diye düşündü. Karşısına gidip ne konuşabilirim ? Özür mü dilemeydim mesajlar için? Evet özür dilemeliydim; Rahatsız ettim o kadar. İstemiyor işte ısrarın alemi ney? Evet evet özür dilemeliydim. Keşke durup konuşsaydım iki satır. Peki ya yüzüme bile dönüp bakmasaydı, konuşmasaydı benimle? Öyle ya konuşsa mesajlara cevap atardı değil mi ?

Akşam bütün bu pişmanlıklarla bilgisayarın başına oturdu. Ve bir özür maili attı bir daha rahatsız etmeyeceğini de vurguladı yazının sonunda.

Yazıyı yazdıktan sonra bilgisayar masasının altına zulaladığı votkadan bir yudum çekti, sonra da mezesi olsun, hatta karşı ki dağlar da yıklsın diye derin bir of çekti. Keşke dedi gitseydim yanına. Koy isterse küfretsin, gelen küfür onun sesinden olsunda....

Ama yaşam bu, insanoğlu hata yapar- hatadan korkar – kendinden korkar – olacaklardan korkar – kaçar.

Sonra aslında kaçmanın hata olduğunu fark eder – bu sefer kaçtığı için korkar- yine kaçar... Hayatta kaçmamız gereken vakitler olmayacak mıdır ? İlla ki olacaktır. Fakat sırtımızı dönüp de gittiğimiz insanlar belki de bizim can parçamız – parmağımızda ki tırnağımız – gözümüzde ki fer- içimizde ki huzurdur. Huzur’un kıymetini veya tırnağın değerini kaybettiğimizde mi anlayacağız...

not: hani bunun 4'ü ?tıkla

Daisy'nin Bilmedikleri -4 ( adadaki falcı kadın )

2012-01-06T19:19:00.001+02:00

Geldik dünyaya binbir ümitle
Şansımız yoksa ümit ne yapsın ?

Müslüm Baba

Ada da üç gün boyunca birer şiir gönderdi Bay Z. ve her akşam masalarındaki konu yine o oldu. O'nun için içtiler arkadaşıyla beraber. O'nu anlattı yeni tanıştığı insanlara...

4. gün bir falcı kadın geldi sahile. Ellerindeki kartlar ile çocuğa yaklaşıp ''senin bir derdin var'' dedi. ''Dertli adamın halini anlamak için falcı olmaya gerek yok abla'' dedi çocuk. ''Ama senin ilacın bende'' diye karşılık verdi falcı kadın...

Mucizelere inanır insan. Çünkü tahmin ettiğin yahut görmediğin birşeyin gerçekleşmesi çok büyük bir hadise değil midir ? Zaten aşkın kendisi mucizenin en büyüğü değil midir ? Ne gözle görürsün ne el ile tutarsın, ama o oradadır bilirsin...

Her umutsuz insan gibi gelen ilk umuda sarıldı Bay Z. Falcı kadına istediği parayı verdi ve kadın kartlarını açtı. Neticede, düşündüğü kişiden bugün telefon geleceğini söyledi falcı kadın. Bay Z acaba o olabilir mi ? diye düşündü, ve telefonunu biryerlerde unutmamak için cebine koydu. Falcının bu haberiyle neşelenen Bay Z sahilde güneşlenip kitabını okurken arkadaşının ''e hadi bir defa suya gir bari '' lafının üzerine suya girdi. Yalnız denize girmesine sebep olan yine Daisy'di. Çünkü Daisy'nin yüzmeyi ne kadar sevdiğini biliyordu.

Suya atladığında oynadıkları topu arkadaşı Bay Z'nin kafasına çarptığı an Bay Z telefonu şortun cebine koyduğunu hatırladı ve birden denizden dışarı doğru ilerlemeye başladı. Cebinden sırılsıklam olmuş telefonu çıkarıp, büyüğünün oyuncağını kırmış bir çocuk gibi, ne yapacağını bilmeden ama birşeyler yapmaya çalışarak havlunun üstünde kurulamaya başladı. Yanına gelen arkadaşı yaptığı salaklığa gülerken Bay Z neredeyse ağlayacak haldeydi. Son umudu da o denizde boğulup gitmişti.

Arkadaşı onun çırpınışını gördüğünde ''tamam olum gitti telefon boşver alırsın yenisini'' diye söylendi. Bay Z önemli olan telefon olmadığını ve asıl sebebi anlattı. Arkadaşı bir fala bu kadar inanan arkadaşına kızsa mı gülse mi bilemedi. Sonra kendi telefonundan hattını çıkarıp uzattı ve '' al beni bugün kimse aramaz, telefonun açık kalsın'' dedi.

Bay Z hattını takıp gece yarısına kadar telefon elinde Daisy'nin aramısını bekledi. Daisy hariç arayan herkesin de telefonunu açmadı. Çünkü o an telefonun meşgul çalmasını istemiyordu.

Saat gece yarısını vurduğunda Daisy'den ses seda yoktu. Arkadaşı sırtını sıvazladı ve artık bir karar vermesi gerektiğini söyledi. Kararını verdi; pes etmişti. Son şiiri o gün yolladı;

Vakit tamam seni terkediyorum
Bu incecik bir veda havasıdır
parmak uçlarına değen sıcaklık
incinen bir hayatın yarasıdır
seninle bir bütün olabilrdik
hoşçakal canımın içi hoşçakal..

Y. Hayaloğlu

Ve o günde , ondan sonraki günlerde mesajına cevap gelmedi...

Daisy'nin bilmedikleri -3 ( Ama'lar- sorular )

2012-01-04T20:15:00.000+02:00

Güzelsin ya
Ne olursan ol girdin hikayeme.
Cahit Sıtkı

''Yol bir yere gitmez, o bir durma biçimidir'' der Yılmaz Erdoğan.. Ne kadar da doğru.... O yolun üstünde kimi zaman biz de dururuz öylece. olduğumuz yerde... Yolun sonunu görmeye çalışırız;. oysa yol alabildiğince uzar gider ama insan kendine bile söylemez bazı şeyleri. Beyninin en uç en tenha yerlerine atar kelimeleri,,anıları, kişileri.... Ta ki birgün o yoldan geldiğinde o şey, yani neyse, kim ise o şey; gelir ve senin hayatını altüst eder. Ama iyi, ama kötü...

Bazı deneyimler acı verir insana; önüne duvar olur kurulur ve sen her defasında o duvara çarpar geri dönersin. Ya kırarsın o duvarı birgün ya da vazgeçersin her şeyden. Duvarın arkasında ne olduğunu merak etmeyi bırakırsın artık...

Çocuk o gün yaptığının aptallık mı yoksa sevda mı olduğuna karar vermeye çalışıyordu hala. Kim bilir belki de aptaldı. Nitekim seni sevmeyen birini seversin eyvallah da, ne diye bunu karşı tarafa söylersin ? Ne değişecek yani ? aaa beni seviyormuş hadi ben de onu seveyim mi diyecek sanki ? Ama ''ama''lar kovalıyordu çocuğun hayatını. Söylemesem ne değişecek dedi. Hem insan karşısındakinin sevdasına saygı duymalı değil mi ?

O günden sonra yaptığı bütün planları erteledi çocuk.''A'' adasına en yakın arkadaşını da alarak kafa dağıtmaya gitti. çünkü belki onun olduğu şehirden de ayrı olursa bir daha ayakları gitmezdi Daisy'nin peşinden. Çünkü birini öyle bir seversin ki, beynin ne kadar gitme dese de ayağına, yine de gider. Ellerine ne kadar dur desende, o gider tutar onun elini...

Adaya giderken vapurda okuduğu kitap onun kafasını dağıtacağına iyice başka olayların içine sürüklüyordu. Okuduğu kitabın içindeki Nazım Hikmet şiirinin etkisinde kalarak en azından hergün bir parça şiir göndereyim belki sever diye düşündü.En azından hergün bir defa da olsa beni düşünür aklında yer ederim diye düşündü ve okuduğu şiiri gönderdi;
Sevdiğin müddetçe
ve sevebildiğin kadar,
sevdiğine her şeyini verdiğin müddetçe
ve verebildiğin kadar gençsin.

Nazım Hikmet Ran

Mesajı gönderdiği anda elinde bir sihirli değnek olsa sadece telefonuna gönderdiği mesajı gördüğünde yüzünde nasıl bir hal aldığını, mesajı okuduğunda nasıl bir hissiyat yaşadığını öğrenmek isterdi. Sonra şiiri tekrar okudu ve düşündü;

Sevdiğine herşeyini verebilmiş miydi ?
Sonra diğer soru kovaladı aklını;
Bir insana en büyük ne verebilirdin ki ?
Sonra başka bir soru;
Seni sevmeyen bir insanı kendine nasıl aşık edebilirsin ?

not: ikincisi ve daha da öncesi nerede diyenler ;tıkla

Daisy'nin bilmedikleri -2 ( Aptal )

2012-01-02T21:17:00.005+02:00

bugün her şeyi deneyecek kadar umutsuzum...
(Sultan makamı )

yüreği kapalı adamın
içinde ne olduğunu
bir Allah bilir
bir kendisi...

E. Ateş

Her insanın sevme şekli kendine göre çok farklı. Karşındaki için herşeyi yapabilmeyi aşk görür kimi... Kimi de hiçbir şey yapamamayı aşk görür. Ama tek önemli olan karşındakine kendini ifade edebilmek, inandırabilmek. Karşındakine kendini inandıramıyorsan bir hiçsin!

Bay Z arkadaşlarıyla toplandığı o gün, yani Daisy'i gördüğünden beri bir türlü aklından çıkaramıyordu. Şeytan hem otur yerine sakin ol diyor, hem de kalk git evinin önünde yat diyordu. İşin ucundaki aşk ya, şeytan bile bilmiyordu hangi şekilde acı çektirebileceğini. O yüzden her ikisini de yapmasını istiyordu...

Haliyle şeytana uydu çocuk. Oturduğu yerde bekledi. Bir bekledi, iki bekledi, üç bekledi... Karşısına çıkma cesaretini bulduğunda fırsat bulamadı, fırsat bulduğundaysa hep kaçtı.

Sonra günlerden bir gece arkadaşlarıyla alkolün demine vurup sabah ettiği sırada onun kaldığı yazlığa doğru yola çıkmaya karar verdi. İlk otobüse atladı ve yola koyuldu. O kadar kararlıydı ki sahilin ortasına gidecek ve her geçen kişinin yüzüne bakacaktı. Tüm gün boyunca illa ki onu görürüm diye düşündü. Kendini ilk defa bu kadar kararlı ve cesur hissediyordu. Çünkü sevmek için nedenleri olduğu kadar sevmemek içinde nedenleri vardı.( Ilsa'nın öyküsünü de başka zaman yazarız artık )

Onu arayıp geldiğini, konuşmak istediğini haber vermeli miyim acaba diye düşündü.. Eli telefon rehberindeki Daisy ismine gitti ve arama tuşuna bastı. Telefon her çaldığında kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Sesini duymak değil, sesini duyabilecek olmanın heyecanı bile yetiyordu ona o an...

Telefon sürekli çalıyordu ama kimse açmıyordu. Üzerindeki kararlılık gitmiş, yerini umutsuzluğa bırakmıştı. Ya telefonumu açmak istemediyse ? Ya sesimi duymak bile istemediyse ? diye düşündü...

Sonra bir cafeye oturdu ve kara kara vazgeçip geçmemesi gerektiğini düşündü. Eli tekrar telefona gitti. bir mesaj attı. Belki okuyup geri dönerdi. ''şu şu şu yerdeyim seninle konuşmak istiyorum.''

Beklemek ne kadar acı ne kadar tuhaf. Neleri beklerdi insan ? Bir kişiyi, bir sözü, bir sesi, bir yazıyı, bir mektubu, bir mevsimi. ne kadar çok şey vardı beklediği insanın. Ve gelenler ne kadar da mutlu ederdi insanı, ve gelenler ne kadar da acıtırdı insanın canını...

Daisy mesaja cevap verdi.
'' böyle aptalca birşeyi neden yapıyorsun ? hem ben orada değilim bi de. habersiz gelinir mi ?

Mesajda tek gözüne çarpan şey aptal kelimesiydi. O kadar yol gelmek mi aptallıktı, yoksa sevmek mi ?
Ki; kimi zaman sevmek yere fırlatılmış bir kadeh değil miydi? Hani tüm parçaları yerdedir ama hiçbir işe yaramaz...

not: birincisi nerede la diyenler için; tıkla

Daisy'nin bilmedikleri 1 ( ilk gün - araf )

2012-01-01T17:36:00.001+02:00

Bazen bize de şıklık yapacağı tutabilir hayatın..Kuyruğun sonundasın sanırsın, siz önden buyrun denildiği anlar da olabilir.. ( Sultan makamı )

yüreği taştan bile olsa
ben sevdim mi
çabucak buluşuruz
o taş çağında
der,fazıl hüsnü dağlarca...
o yüzden devir ne olursa olsun, eğer kalp sevecekse birini tüm imkanlarını kullanır hayatın.

İş için sürekli Ankara'ya gidiyordu o dönem çocuk. Birden bir arkadaşından mesaj aldı; ''bu cumartesi toplanıyoruz'' Çağıran arkadaşı çok yakın ve çok sevdiği bir arkadaşıydı. Toplanmadaki kastı da ilkokul arkadaşlarını bir araya getirip yeni muhabbetlere yer açmaktı.

Cumartesi sabahı Ankara'dan İstanbul'a indi çocuk. Henüz yeni ilişkiye başladığı kız arkadaşını arıyarak uçak denen illetle olan macerasını sapasağlam atlattığını anlattı. Saatine baktı; bir saate kadar arkadaşlarının yanında olmalıydı. Hemen eve gidip eşyalarını bırakarak üzerini değiştirip çıktı...

Buluşma yerine vardığında yine ilk gelen oydu. Bu zaten çocuğun hayatındaki en büyük monotonluktu. Tüm buluşma yerlerine geç kalacakmış gibi alel-acele hazırlanırdı ama hep gittiğinde beklemek zorunda kalırdı. İşte o durakta arkadaşları gelsin diye beklerken birden düşünmeye koyuldu. Yıllardır görmediği arkdaşları acaba nasıl biri olmuşlardı ? O an sırtını yasladığı mağazanın camına dönerek kendini olabildiğince gözden geçirdi. Üstüne başına baktı ? Acaba çok mu büyümüştü ? yoksa hiç mi büyümemişti ?

Sonra kafasını sağ tarafa çevirdi. Tahmini 50 metre ötesinde bir kız aynı anda kafasını çevirmiş ona bakmıştı. Sonra kız kafasını gerçi çevirmişti. Çocuk ona bakadursun diğer arkadaşları gelmiş kıza doğru yaklaşmıştı. Evet tahmin ettiği kişiydi o. Hem çok değişmiş hem de hiç değişmemişti.

Bir masada toplanıp eski günleri yad ederken, çocuk; elinden geldiğince okulla alakalı ilginç ve komik anıları hatırlamaya çalışıyordu. Tek amacı onun üzerinde iyi bir etki bırakmaktı. İnsanın çok büyük istekleri olur bazen; Bazense ufacık istekleri vardır... Ve bu ufak istekler genelde olabildiğince masumanedir. ''Gittiğinde beni düşünsün, ne olursun gülsün '' gibi masumca şeylerdir.

Muhabbet bitip herkes evlerine dağıldığında çocuk kızın üstündeki giysileri hatırlamıyordu bile. Ama şu anda dahi olsa kendi giydiğini hatırlıyor. Çünkü o gün en çok ben nasılda böyle paspal bir şekilde geldim buluşmaya diye dövünmüştü. Çünkü ilkgün ve ilk izlenim çok önemliydi. Sonra telefonu çaldı, arayan sevgilisiydi. İşte o an hatırladı zaten bir sevgilisi olduğunu. Şimdi ne yapmalıydı?

Bir şarkıda söylendiği gibi;
Şimdi senden vaz mı geçmeli?
Masal olup yola devam mı etmeli ?

vakit; ayrılma vaktiydi.
vakit herşeyi baştan yazma vaktiydi...

geceyi sever, çünkü;

2011-12-26T00:09:00.005+02:00

Geceye aşık olan insanlar vardır.Karanlığın içinde hiç görünmeden yürümeyi kendine zevk bilir o insanlar. Çünkü o insanlar için; kendi de, kainattaki herkes de moral bozucudur.Kendi de kainatta anlamamıştır kendisini, hislerini...

Geceyi sever çünkü karanlıktır. Karanlığı sever çünkü hiçbir şey görmemesini sağlar, kusuru örter. Ve bazen görmektense, görmemeyi ister insan; görecekleri işine gelmeyecekse. Ve gecenin şerri - bazıları için gündüzün hayrından daha iyidir. Yani gecenin üstüne suç yüklenebilir. Gece de insanın kendi gibidir. Batan güneştir ama suçluysa gecedir.

Geceyi sever, çünkü; günün bitmesiyle başlaması arasında biryerdir gece... Araftır... Tıpkı kendi gibi. Kiminin bittiği ,kiminin kaldığı, ama aslında çoğunun hep gizlice yürüdüğü o yoldur gece. Böyle geceleri seven insanlar gönlü geniş insanlardır aslında. Ve kainattaki herkesin moral bozucu olmalarının sebebiyse o gönlün değerini hiç bilememeleridir.

geceyi sever, çünkü; geceleri uyuyordur tüm sevmedikleri...

babamın öyküsü

2011-12-24T13:18:00.000+02:00

Sende çok zorluk çekmiştin be baba. Nenem sana hamileyken dedem çekip gitmiş,sen doğduktan sonra da nenem başka bir adamla gitmiş. Büyümüşsün bir şekilde. Hiç bir zaman anlatmadın bana tam olarak. Duymuştum ki hep komşular büyütmüş seni. Sonra anneme sevdalanmışsın. Almış onu gelmişsin İstanbul’a, büyük şehire. Her köyden gelen gibi sen de o zamanlar iyi para kazanmışsın. Sırtında bir yorganla gelip at arabası sahibi olmuşsun. Meyve satarmışsın. Çocuklarından hangisi, hangi meyveyi seviyorsa ona kasa kasa getirirmişsin. Geceleri ben uyusam bile uyandırır karpuz yedirir yatırırmışsın. Ben çok ufaktım hatırlamıyorum. Ablam anlatırdı hep. Sonra bir gün at arabasını bir yere parketmek istemişsin. Çalışacakmışsın orada. Eşya alacakmışsın. Adamın tekinden arabasını çekmesini istemişsin de çekmemiş. Sonra dövmüşsün adamı. Çok kötü dövmüşsün ama... Adam polis çıkmış sonra. Duymuşsun ki seni arıyorlar. Kaçmışsın bir gece de yuvandan. Pılını pırtını bizi de alıp gitmişsin başka bir eve. Oradan başka bir eve, oradan başka bir eve...

Biriktirdiklerinde gitmiş böylece. Bu sıkıntıya atın yadigar da dayanamamış, ölmüş. Sonra başka at da alamamışsın, hamallığa başlamışsın. Ne iş olsa yaparım demiş, ne iş olsa yapmışsın. Sırtında koca koca eşyaları gencecik adamların çıkaramadığı yerlere çıkarırmışsın evine ekmek getirmek için. Ve getirirdin evine her akşam ekmek. Eli boş gelmezdin...

E. Ateş ( gece konan ahali isimli öykümden )

bijon

2011-12-05T23:38:00.000+02:00

İnsan ilk neleri severdi ? Ne tuhaf şeyler vardır hoşumuza giden. Ben ilk bijon anahtarının avucumun içinde dönmesini sevmiştim. Evimizin yan tarafındaki lastik tamircisinde görmüştüm bunu. Sahibi olan Hakan Abi ne zaman bir lastik sökse yada taksa, evin bahçesinin önünde üzerinde komunist afişleri olan duvara sırtımı yaslar, diz çöker, anahtar demirinin avucunun içinde dönmesini izlerdim. Hava güneşli olurdu, ışık vururdu anahtara ve her dönüşünde yere hızlı- hızlı, nokta -nokta, ışıklar bırakırdı.

Birgün dizimin üstüne çökmüş Hakan Abi’yi izliyorum. Bana baktı ve gel dedi. Durur muyum gittim koşa koşa. Otur dedi. Sol elimi tutarak;

-şimdi kavra iyice ve sağ elinle çevir. Zaten hep izliyorsun biliyorsundur nasıl yapacağını

Sol elimle kavradım sıkıca. Elimle çevirdim ama o kadar sıkı tutuyordum ki dönmüyordu avucumun içinde. Ama sevdiğim şeyleri sıkı sıkı tutmayı da seviyordum ben. Gevşetsem alırlar, bu mutlu anı bozarlar diye korkuyordum. Sonra anladım ki sevdiğin şeyleri bazen biraz rahat bırakman daha iyi olabilirmiş. Avucumu araladım. Şimdi çevirdikçe artı şeklindeki demir avucumda dönüyor ve tepemden vuran ışık demirden yere yansıyordu. Lastiğe bakmıyordum bile gözüm yerdeki ışıktaydı. Sonra durdu anahtar. Çünkü bijon yuvasına oturmuştu. Babam gelmiş arkamda beni izliyordu. Ayağa kalktım. ‘’ Aferin ‘’ dedi Hakan Abi. ‘’ Artık bu araba senin sayende gidebilecek ‘’ dedi. Bir arabının benim yüzümden hareket etmesinin bana verdiği sevinç; babamın kucağına atlayıp onun iş kokan gömleğine yaslanmak oldu...

E. Ateş ( gece konan ahali isimli öykümden )

karpuz ve rakı kokusu

2011-12-04T12:06:00.000+02:00

Televizyonun karşısında babam. Babamın önünde kırmızı ufak bir masa. Babam ufak bir tabureye oturmuş. Tabure beyaz. Kırmızı masanın üzerinde babamın rakı bardağı. İçi dolu. Babamın eli rakı bardağında. Bardak babamın ağzına yönelir. İçine çeker o beyaz acımsı suyu. Sonra sağ elinin tersiyle ağzını siler bir tane de karpuz atardı ağzına. Babamın çalışmaktan çatlamış elleri- alnı geniş- alnında çizgiler- saçları ak, geriye doğru - saçları sık sık...

Televizyonda o an Kemal Sunal’ın filmi vardır büyük ihtimal. Onun filminin olduğu gün çok mutlu olurdu. Çok gülerdi o adama. Bir gün evine eşya taşıdığını ve karısıyla tanıştığını anlatırdı hep. Çok dert yanardı Kemal Sunal ile tanışamadığına. Sigaradan sararmış devrimci bıyıkları rakı ve karpuz kokardı. Öpmesinden bilirdim. Ama karpuzu ben çok sevdiğim için alırdı. Yoksa eminim ki kavun alsa daha iyi giderdi rakıyla. Çok da iyi karpuz seçerdi. Bıçağı batırdığı gibi yarılırdı ortadan. İlk parçayı her zaman ben tadardım. ‘’ Nasıl tatlı mı ? ‘’ diye sorardı her defasında. Zaten iki koku ansızın hep hatırlatır babamı. Karpuz kokusu ve rakı kokusu…

E. Ateş ( gece konan ahali isimli öykümden )

Fakirler ölmesin

2011-11-22T21:31:00.000+02:00

mardin 2010

Önceki yazılarımda ara ara bahsediyorum askerlik anılarımdan ve orada yaşadığım zorluklardan. Güzel yanları da oldu tabi ama insanın 15 ay boyunca sosyal yaşantısından, ailesinden ve iş hayatından uzaklaşmasına karşı oldum hep. Bir de eli daha oyuncak silah tutmamış kişilere silah verilip ölüme yollanması da zaten akıl karı iş değil. Hani soruyorum ya hep, vatanı koruyanları kim koruyacak diye, mevzubahsim yine o...

Malum bedelli askerlik çıkıyor. Zenginler ve ağaların oğulları zaten araya bazı hatrı sayılır kişileri sokarak rahat askerlik yapıyor. Eee şimdi de para verip hiç yapmayacak. Oldu mu bu ?

Vicdan-ı red konuşuluyor bu günlerde. Başından beri de derim yapmak isteyen yapsın askerliği istediği kadar. Devlette güzel bir para versin geçinelim gidelim. Diğer ülkelerde olduğu gibi... Zorunlu silah tutup kurşun sıkmak, bir gece karanlıkta ölelim diye davul zurna ile uğurlanmak yalnız bizim ülkemizde vardır.

Etrafımda var binlerce, asalım keselim vuralım edelim diyen insanlar. Ee alın onları askere gitsin çarpışsınlar aslanlar gibi değil mi ? Ama ben askerde çok gördüm asıp kesip silah sesi duyunca korkudan bacakları titreyen. Kızmıyorum, kınamıyorum da! Ama çakma erkeklik yapmaya gerek yok. Tabi erkeklik ölümden korkmamak ise...

Neyse vicdan-ı red'e karşı değilim. Askerliği tamamen kaldırsınlar umrumda olmaz. Ben 15 ay yaptım sen de yap demem kimseye. Ben intihar etsem millette mi edecek banane değil mi ? Ama bedelli askerlik olayı çok saçma bir olay. Çıkması tam bir hata. Hem neyin bedeli bu ? Bildiğin başkasının canını bir başkasına satıyor devlet. Fakirler daha çok ölsün diye yasa mı çıkarılır hiç ?

Zenginin malı zühürdün çenesini yorardı belki ama canını almazdı
vicdanım paralı askerliğe red diyor

Erkan Oğur konserinden notlar...

2011-11-19T17:40:00.002+02:00

Odama girdiğiniz zaman Erkan Oğur'un şöyle bir şiiri karşılar sizi duvarımda;

insan değil ağaç olsam
dallarımın arasından rüzgarlar esse
yapraklarım, çiçeklerim, meyvelerim olsa
mevsimleri yaşasam...
köklerimle toprağın derinliklerine sarılsam.
kuşlar konsa dallarıma, yuva bile yapsalar...
böcekler, karıncalar yollansalar içime...
çürütseler oralarımı
ballarım sakızlarım olsa
gövdeme bir insan yaslanıp uyusa...
ben bunları hiç bilmesem; sadece ağaç olsam...

Dinleye dinleye bıkmadığım, her dinlediğimde kendimdeki hali, kendim bile anlamadığım;
yani gözlerimde hüzün, dudaklarımda tebessüm bırakan o usta insan; Erkan Oğur! hakkat babam olsa böyle severdim herhalde...

Kulaklarımın duyduğuna en çok onu dinleyebildİğim için seviniyorum demiştim bir keresinde. Ve hala o adamı tanımayanların bile olması ne büyük acı. ama olsun. Ne demişti usta dünkü konserinde;
biz türkümüzü söyleyelim
onlara ulaşır elbet...

dün ikü akıngüç odutoryumu'nda Erkan Oğur ve İsmail Hakkı Demircioğlu'nun konseri vardı.
En ön sıradan oturup izledim ya daha da gam yemem. Yıllardır o kadar sevip konserine yeni gitmiş olmam çok büyük ayıbım ayrı mevzu. Zaten salonda hınca hınç dolu değildi. Ama Usta daha sahneye girer girmez şöyle bir kelam etti;

''Işıktan dolayı hiçbirinizi göremiyorum
Ama bazı nefesler hissediyorum. ''

Erkan ustayı bilenler bilir. Az konuşur öz konuşur. Ve o yüzünde nur olan adamı dün dinlerken ve izlerken, uzun zamandır bu kadar mutlu olduğumu hatırlamadım.

ve tüm şarkılarını diziler yayından kaldırılsın
televizyonlar balkona çıkartılsın diye okudu...

Hiç ölmeyesin emi üstad.

Orhan Veli'nin ölümünün 61. yılı

2011-11-14T20:10:00.000+02:00

Bugün Orhan Veli'nin ölümünün üzerinden 61 yıl geçmiş. Ve daha ben doğmadan, öldüğümde mezar taşımın arkasında yazsın diye de bir şiir bırakmış. Ne güzel insan...

Ölürüz diye mi üzülüyoruz?
Ne ettik, ne gördük şu fâni dünyada
Kötülükten gayri?

Ölünce kirlerimizden temizlenir,
Ölünce biz de iyi adam oluruz;
Şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış,

Hepsini unuturuz.

ve müşfik kenter'in o güzel sesinden orhan veli şiiri...

bal'ın doğum günü

2011-11-12T00:19:00.001+02:00

Gözü de gönlü de bir olan insanlar vardır hayatta. Mevlana'nın dediği gibi; diken düşünürsen dikenlik olursun, gül düşünürsen gülistan olursun... Aslında Hanife'nin adını gülistan da koyabilirlermiş. Gerçi kendi anlamının adını da omuzlarında bir yük olmadan taşıyor. Kendisi; benim kuzenimdir.

Zamanında tirende giderken balım isimli küçük bir çocukla dakikalarca oynadığımız günden beridir, ikimizde birbirimize bal deyip dururuz. Bu bir gelenek haline geldi artık. Hatta cep telefonumda bile balım diye kayıtlı. Tırsıyorum birgün sevgilim kurcalayacak telefonumu, bakacak balım yazıyor; sonra işin yoksa bir dünya açıklama yap. Ki zaten telefonunuzu kurcalayan bir sevgiliniz varsa, ilişkinizi gözden geçirin. ( ha bu arada şu an boşum :D )Neyse bu yazıyı da bir tehlike arzeden urumda delil olarak kullanırım. Hani bir de festival filmi gibi aileyiz efenim; yok bal- yok reçel yok süt...

Ahanda şuncacık yazıyı yazalı bir saat oldu. Sürekli birşeyler yazıp siliyorum. Çünkü yazı yazdığın insanın senden daha iyi yazı yazdığına inanıyorsan, daha bir zor oluyor yazmak. Öyle bir yazmalıyım ki, hem kardeşlerine yazdığımdan güzel olmayacak, hemi de güzel olacak. Vallahi nasıl birşey olacak bende bilmiyorum...

Hanife'ye sordum doğum gününde ne alayım diye ? Bana diyor ki; yazı yaz! Vay sına sına sına sına, deri mont istesen daha kolaydı benim için. İstemediğin ve beni masrafa sokmadığın için pişman değilim o ayrı. :)

Bakın geçen gün muhabbet ediyoruz. Cemal Süreya şiir yarışmasına katılıp katılmamaktaki kararsızlığımdan bahsediyorum. İstiyorsan benim yazılarımı da al ,arasına koy; kendininmiş gibi katıl diyor. Etik olarak vahim bir durum ama kendi yazısını verecek kadar da iyi kalpli olmaz her insan. Çünkü yazı yazmak zor iştir. Yazı yazmak değerli bir iştir. Yazı yazmak cesaret ve hüzün ve neşe gerektirir. Yani insan yazı yazdığında ne yazarsa yazsın hayatını yazar aslında. Bazen sadece kendini anlar ama o yazar yine de. Yani ne kadar yakın olursan ol bir insanın hayatını başkalarının hayatının arasına sıkıştırmak, her babayiğidin harcı değildir. Şimdi anladınız mı kalbi neden gül bahçesi....

Bizim aile aynı sulukule mahallesindeki romanlar gibi. Hani ne kadar gergin olursa olsun ortalık, birisi biryerden başlasın '' lorke lorke lorke lorke hanımey lorkeee '' diye, hemen herkes el ele tutuşur başlar halaya. Böyle bir aile içinde büyüdüğüm için şansıyım.

Evimiz gece konduğu için gündüz arkadaşlarıma göstermekten çekindiğim bir evdi. Koca arsa üzerine üç adet gecekondu ve ben ortadaki çirkin uzun evde yaşıyordum. Yedi yaşımdaydım normal bir evden gecekonduya taşındığımızda. Taşındığımız vakit de gece idi. Hatta henüz konmamıştı ev, eksik kalmış kapısı ve kırık duvarları vardı. Koca bir evden getirelen eşyalar ufak bir eve sığmayacağı için ilk onlardan vazgeçmiştik. Evin ortasında da kalaslar vardı. Boyumu ölçmek için kullanırdım. Hanife ben çocukken benden hep uzundu. Oda gelirdi uyuzluğuna kendi boyunu çizerdi kalemle, benim boyumun üstüne...

Sonra bahçeye iki sandalye çıkarır, sandalyenin ayaklarına ip bağlar, hala ne boka yaradığını anlamadığım o oyunu oynardık zevkle. Pikniğe gittiğimiz vakitler otlardan seksek çizer, dal parçasını da taş misali kullanırdık ve hep yenerdi beni. Ablası reçel ile ne zaman kavga etsem ve ağlatsam benim tarafımı tutmaz ama onun tarafını da tutmazdı. Kız veletlikten objektif yahu. Sünnet olduğumda üzerimdeki koca maşallah yazısına aldırmadan benle fotoğraf çekilirdi. Cesur ve yeniliklere açıktı tevekkeli... Yani ben kız olsan ne işim olur sünnet elbiseli bir ergenle. Şanslı mıyım ? Elbette...

Hanife bugün yeni bir yaşına daha girdi. Hani insanın hayatında öyle kişiler vardır ki; ne ölmek istersin üzülsün diye, ne de ölmesini istersin kaybetmeyeyim diye. Hani öldüğünde bende öleyim dediğin insanlar vardır; İşte öyle biri biraz daha büyüdü bugün. Benden hepi topu 2 yaş küçük ama olsun, yine de sanki her an korunması gereken biri gibi görüyorum onu.

Yılmaz erdoğanın sorduğu bir sorunun da cevabıdır
Acaba
Aşklarıda devr alır mı
Kalp nakli yaptıranlar ?

Evet Usta! Kalbi gülistan birinin kalbini alırsan, olur dediğin...

Ve bir doğum günü şarkısı. İkimizinde çok sevdiği o adamdan...

Bayram benim neyime

2011-11-06T07:58:00.000+02:00

Bayram gelmiş hoş gelmiş
Şüphesizdir ki dünyanın en güzel mevzularından biri
Sabah erkenden ailenin erkekleri bayram namazına gider
O ara ailenin bayanları kahvaltı hazırlar
Sonra namazdan gelinir hep beraber kahvaltı edilir
Bayramlaşma merasimi yapılır
Ve benim en sevdiğim nedense, annemin babamın elini öpmesiydi...

Tabi bu güzel anılar 2003e kadar sürdü.
2003; yani, ömrümün bir yanının toprağa gömüldüğü vakitler.

Ondan sonrada bayramların pek bir anlamı kalmadı benim için
Bir babayla gidilmeyen namazlar
Annemin artık babamın eline eğilememesi
Benim babamdan harçlık alamamam

Yani önceden ilk iş babanın el öpülürdü
Artık ilk iş mezar ziyareti.
Ki her ziyarette ayrı hüzün
Kaybedilenin değerinin yine kalbine saplanışı...
Ondan sonrada ''hay bayramının'' gibi laflar...

Yani a dostlar!
Bekli diyeceksiniz '' ne bu dram ? bunun için hayat mı durur ? Aile bir babadan mı ibaret ? '' diyeceksiniz
Ama bloga yazılamayacak illa ki çok yaşanmışlık vardır yaşantımda.
İşte bu yüzden;
Olurda birgün kendi yuvamda, kendi oğlum elimi öper, kendi karım kahvaltı masasında namazdan dönmememi beklerse beni, işte o zaman sanırım yeniden seveceğim bayramları.

Bayramlar acıları unutturduğu için bayramdır
Benim gibiler bayramları sevmezler
Çünkü acıları hatırlatır...

Velhasıl-kelam yine de hepinizi mutlu geçirebileceğiniz bayramlar diliyorum
Kim bilir belki de mutlu olmak için en iyi fırsattır bayram...

leğen

2011-11-02T21:31:00.000+02:00

resimdeki ben değilim!

Evimizin büyük bir bahçesi vardı. Tek sevdiğim yanıda buydu belki. Sağımızda ve solumuzda iki gece konan ev daha vardı. Ama daha güzeldi onların görünüşleri. Hem tuvaletleri içerideydi. İkisininde içinde çeşme vardı. Bizim tuvalet bahçedeydi ve bir duvarın dibindeydi çeşme. Sabahları kalktığımda bahçeye çıkar elimi yüzümü yılardım. Annem güyüme su doldurup mavi leğenimize oturtup yıkardı beni. Geceleri korkardım işemeye çıkmaya. Annemle babamı uyandırmaya da çekinirdim. Çişimi tutmayı öğrenmiştim o zamanlar. Bazen eğer hiç tutamayacak gibiysem babamı kaldırır ‘’ baba çok çişim var ‘’ derdim. Babam; ‘’ işe kapının arkasındaki leğene, sabah annen döker ‘’derdi. İşerdim mecbur. Sonra annem onu döker- temizler ve içinde yine beni yıkardı. Ne acı...

E. Ateş-
gece konan ahali isimli öykümden bir parça

Evin salonunda bir Atatürk resmi

2011-10-29T00:47:00.000+03:00

Yaşımı net hatırlamıyorum. Ama ilkokula gittiğime eminim.
Birgün babam elinde iki çerçeve ile geldi. Birinde Atatürk resmi, diğerinde ise dal üstüne tünemiş iki saksağan ve arka fonda dağlar tepeler v.s...

Atatürk'ün resmini salonun tam ortasına koymuştu babam. Gerçi o zaman ki evimiz gece konduğu için, salonuda odasıda birdi evin... Diğer resmi de başka bir duvar tarafına.

Sonra aradan biraz zaman geçti, 24 Kasım öğretmenler günü gelmişti. Hocaya hediye almak gerek ama para yok. Ne yapmalı diye düşünürken dedim evden bir hediye vermeli. Ama bir hocaya evden ne götürebilirsin ki ?

Atatürk resmini götürmüştüm hocama. Götürmüştüm ama üzülmüştüm de. Bizim evimizden iyi en güzel de bir hocanın evinde olabileceğini düşündüm sanırım. Gerçi hoca ne yaptı o resmi hiç bilmiyorum ya neyse...

Bu başlık biraz öğretmenler gününü ilgilendiren birşey gibi oldu ama yazmak istedim bu anıyı...

Sağol Atam.
Ne kadar da bıraktığın gibi kalmasa da herşey
Gün gelecek elbette biz de binip vapurumuza herşeyi düzelteceğiz....

Huzur içinde uyu...

Bu karanlık tünellerden geçtiğimiz günlerde, karanlığın içindeki ışığı bulmak umuduyla yürümeye devam edelim. Cumhuriyetin 88 ylı kutlu olsun cümlemize...

vicdan

2011-10-25T16:56:00.001+03:00

şair diyor ya; ırkçının bile akılsızı yetişiyor bu topraklarda...

Depremde can veren genç çift Emel ve Özgür öğretmendi. Celal Bayar Üniversitesi’nde öğrenciyken tanışıp birbirlerine âşık olan genç çift, henüz iki ay önce evlenmişti. Önceki gece Van’ı yerinden oynatan deprem, onları evlerinde yakaladı. Cesetleri birbirine sarılmış halde bulundu. Siz hala '' oh olsun'' diyorsanız; ben daha da bir şey demiyorum...

Ananız sizi doğuracağına taş doğuraydı

2011-10-23T20:30:00.001+03:00

Birgün de şu bloga adam gibi şeylerden, güzel şeylerden yazayım diyorum, olmuyor. Van'daki korkunç tablonun şu anki bilançosu 100 ölü ve 500ü aşkın yaralı. Evler yıkılmış ocaklar sönmüş insanlar perişan haldeyken; bazı YAVŞAKLAR, ŞEREFSİZLER, HAYSİYETSİZLER çıkmış bu depremi ilahi adalete bağlıyor. Neymiş; oradaki kürtlerin Allah belasını vermişmiş! Neymiş şehitlerimiz için bu böyle olmuş! Allah madem şehitlrimiz için birilerini öldürecekti o zaman Abdullah Öcalan neden yaşıyor diye hiç düşünmez misin ey insansoğlu!

O kadar çok küfür edesim var ki anlatamam. Allah'ın adaletini bu şekilde görenlerin Allah'ı başka bir Allah bence. Ben kabul etmiyorum Onların Allah'ını falan. Allahsızlık bu yaptıkları! Ananız sizi doğuracağına taş doğuraydı keşke. Lan 3 yaşındaki bir çocuğun göçük altıda kamasının nasıl bir adaleti olabilir ki ? İnsan bunu düşünüp nasıl ''oh iyi olmuş'' diyebilir ?

Ne zaman bu kadar kötü, bu kadar adi oldu bu insanlar. Ne zaman düşman olduk bu kadar birbirimize... İnsanın hayatından daha değerli ne olabilir şu dünya da ? Benim sevdiklerim öldükten sonra napayım ben toprağı, malı, mülkü...

diyor ya şair
memleket isterim
ne başta dert
ne gönülde hasret olsun diye, bu sıralar tek istediğim bu!

İşte depremi ilahi adalet görenlerin yazdıkları alttaki linkte.
İbretle okuyunuz ve küfrediniz diye...

http://imgur.com/a/wzCDc

Vatan nasıl kurtulur ?

2011-10-20T01:52:00.002+03:00

Hepimiz sabah gazeteyi açtığımızda, haberleri izlediğimiz de yada bir arkdaşımızdan duyduğumuzda aynı acıyı hissettik. 26 şehidin acısını.

Sabah kalktığımda elimden tek gelen sosyal medyada bunun hakında bir yazı yazmaktı ki zaten yazmış olduğum bir yazı var bu durumlarda. tıkla

Geçen sene bu vakitlerde askerdeydim. Şafağımın bitmesi için gün sayıyordum hala. Her gece tutulan 12 saat nöbet; kolay değil.... Hem de bir kerede.... Nöbetin ilk 4 saatini '' gelin lan sıkayım size '' diye düşünerek, diğer 8 satini '' gelin sıkın bitsin bu işkence'' diyerek geçiriyordum. Çünkü 75 gün askeri eğitim verdiğin bir askeri savaşmaya yollamak akıl karı bir iş değildir.

Vatan'ı kim kurtaracak diyorsunuz biliyorum ama yine soruyorum; vatanı kurtaranları kim kurtaracak ? Usta birliğine tipimden dolayı kanasçı olarak gönderilip, askerlik yaptığım karakolda kanas olmaması nasıl bir ironidir! ya da askeri tehçizat bozulur diye korkan karakol komutanı o malzemeleri depoda tutarken nöbet tutan asker gece görüşü yok diye gözlerini açmaktan zaman içinde miyoplaşmaz mı ?

Bu akşam taksimde arkadaşlarımla oturup bir yandan rakı içerken diğer yandan da askerlik günlerinden konuştuk biraz. Hepimiz aynı dertten dem vurduk. Ne kadar kalabalık ve ne kadar hazırlıksız olduğumuzdan. 200 tane terorist geliyor ve sen birtanesini bile göremiyorsan sokayım böyle askeri sisteme ben. 2011 yılındayız lan!

Günün benim için kırıcı yanlarından biri ise bir arkadaşımın bugün rakı içtik diye beni neredeyse vatan hainliğine sokmasıydı. Oysa ki ben onun gibi evde oturup vatanperver tivitleri reetveetlemeliydim değil mi ?

Rakı içerek vatan kurtarılmaz; evet! Ki zaten kurtulsun diye de içmiyorum. 26 can kaybolmuş saygılı olmak gerek katılıyorum. Ki zaten dansöz oynatıp para saçmadım. iki bardak kola yerine iki bardak rakıydı içtiğim muhabbetin yanında hepsi bu. Ama evde oturup tek yaptığı internetten onu bunu paylaşmak olan kişilerin benimle bu tarz konuşmaları zoruma gitmedi desem yalan olur. Yani snaki kendileri tüm gün eve kapanıp namaz kılıp dua etmiş gibi davranmaları enteresan bir durumdur. Kardeşim hiçbirimiz cephede değiliz. Zaten batıda yapılan eylemlerle çözülcek bir mevzu da değil bu. Bugün ve yarın toplanıp slogan atıcaz, binalara bayrak asıcaz hepsi bu. Ne yazık ki elimizden somut olarak gelen de bu. Varsa yapabileceğim başka birşey söylesin biri.

Sosyal medyanın gücünü inkar edemem. Şu anda bende farklı birşey yapmıyorum ama; profil resmime bayrak koyarak, durum güncelleyerek yada tivit atarak da vatanın kurtarılacağına da inanmıyorum. Yani her şehit haberinden sonra Mustafa Yıldızdoğan'ın '' ölürüm türkiyem '' türküsünü duymak birşeyi değiştirmez. Daha kaç kişi ölecek Türkiyem? demek birşeyleri değiştirir belki...

Ne zaman bir şehit haberi yayınlansa, askerde nöbette uyuyan tüm arkadaşlarım elinde g3 ile nişan almış pozlarını sergilemeye çaşlıyorlar ve ben bundan hiç hazetmiyorum. Benim de uyuduğum zamanlar oldu nöbette ama ben en azından prim yapmaya çalışmıyorum bu tür konulardan. Vatanı kurtaran kişiler şu anda nöbet tutuyorlar zaten. Elimizden dua etmek ve çevrimizi bilinçlendirmekten başka birşey gelmiyor ne yazık ki. Çünkü bu zamana kadar ne olduysa cahilliğimizden olmadı mı zaten...

Askere gitmeden öncede, gidince de ve döndüğümden beridir de tek savunduğum şey şudur; Doğu'daki halk ayaklancak bir kere arkadaş!. Kürt'ler toplanacak diyecek ki; ser nave mın nekuje! Yani benim için öldürme diyecek. Ben sizin gibi bir grup tanımıyorum, siz bizi temsil edemezsiniz diyecek. Başka türlü olmaz bu iş!.

umarım bir daha kimse şehit olmaz da bende birşey yazmak zorunda kalmam!

Van'da bir okula kütüphane kuruyoruz

2011-10-18T21:05:00.001+03:00

İlkokula giderken sınıfın kütüphanesinden kitap alır eve gider okurdum. Sonra da ertesi gün geri getirirdim. Bazı arkdaşlarım direk gider kitap satan biryerden alır kitapları tenezzül etmezdi böyle şeylere. Çünkü kitabın içinden ziyade dışına inananlar vardı. Çünkü ambalaj önemliydi her zaman. Ben ise oldum olası hep içindekilere değer verirdim herşeyin. Kitaplarda insanlar gibidir; süslü bir ambalaja kanarsınız ama içi sizi tatmin etmeyebilir.

Konuyu kısa kesicem. Kuzenim Van'da Örenburç köyünde öğretmen. Oradaki şartları ve zorlukları az çok duyuyorum ondan. Orada da onlarca gözlerinin içi gülen pırıl pırıl kardeşlerimiz var. İstiyorlar ki kitapları olsun, okusunlar öğrensinler. Kuzenimde sağolsun bir kütüphane kurma girişimine soyunmuş. Eğer sizinde okumadığınız ve yüzüne bakmadığınız ya da vazgeçebileceğiniz kitaplarınız var ise benimle ileişime geçin.

e-posta: emrh.ates@hotmail.com

türkü...

2011-10-17T23:14:00.002+03:00

Bir türküdür ki hiç bitmesin
balkona baktığımda yalnızca görünen saçların gibi
ama olsun
yalnızca bu kadarıyla mutlu olan çocuklarız biz

ki bir bak allah aşkına
nasıl da güler gözlerimiz...

E. Ateş

not: şiirlerin devamı için: sairinsharfi.blogspot.com

Sahi neyin şehidi oldu Uğur ?

2011-10-14T23:28:00.002+03:00

mardin 2010

Tezkereme yakın vakitlerdi. Sanırım ocak ayı. Komutanımla beraber pusuya çıkmıştık. Bir huyu vardı, sık sık cebinde çekirdek taşırdı. Adam sigara kullanmıyor haliyele normal bir durum. Birde yaptığın meslek ordu mensubu olmak. Vatan mı koruyacaksın aklını mı koruyacaksın karar veremiyorsun. Ki zaten bu yüzden bir süre sonra hepsinin psikolojisi altüst oluyor. Kolay iş değil sürekli emir vermek- emir almak.

Neyse flash tv'yi seviyorum snrım ben. Haber bültenlerinde o kadar hayatın içinden şeyler gösteriyorlar ki bazen... Yani ne bileyim ara mahallelerde islediğinde hassiktir diyip kanal değiştirdiğin ama aslında olan olaylar... Yani o sürekli insanların çıkıp birbirilerini bulmaya çalıştıkları bir program var ya, ne kadar iğrenç olsa da gerçek oradakiler. Bir de adamlar ney kullanıyorsa savaş da olsa ne zaman baksam hep bir halaydır gidiyor kanalda anlamadım gitti. Konuyu uzattık yine...

Bir asker öldü geçenlerde. Tezkeresine 5 gün kala... Haberi kanalları gezerken flash'da gördüm ondan çıktı zaten bu flash mevzusu. Uğur Kantar isimli asker kardeşimiz disiplin koğuşu ( disko ) denen yerde gördüğü işkeceden hayatını kaybetti. Askerlik yapan biri olarak söylüyorum disko gerçekten de insanın sınırlarını zorlayan biryerdir. Ama öyle kelepçedir v.s. bir olay olmaz. Müfredatta yok yani... Başına bir asker dikerler sana sürekli disiplin eğitimi verilir. Çişe bile uygun adımla gidersin.Bence kıbrıstaki o birlikte başka bir olaylar döndü. Ya askerlerin yada komutanların şahsi bir yanlışları var orada.

Askerde olduğum vakit sinir krizi geçirip kendinden geçen ve hala gözlerimin önünden gitmeyen o çocuğu hatırlıyorum da, revirin kapısını açmamışlardı yarım saat. Vatan borcu naparsın. Artık o sırada kime ne borç ödeniyorsa...

Konunun girişinde bahsettiğim komutan o pusu gününde cebinden çıkardığı çekirdekten biraz da bana vermişti. Sırtımda silah cebimde el bombaları ve elimde çekirdek.... Gayet güzel bir kombinasyon olmuştu. Bana içini döktü de o gün şöyle birşey demişti; '' emrah peygamber ocağı diye yemin edip geliyorsunuz buraya ama askeriyede namaz kılsan görevinden atarlar''...

Bakın ince bir nokta bu. Şimdi yine flash tv'ye dönelim; Ölen arkadaşın annesi çocuğu görmeye gittiğinde başı bağlı olduğu için içeri almamışlar. Adam feryat ediyor diyor ki; ''madem anasının başı kapalı oğlumu niye askere aldınız. Almasaydının onu da diyor '' Hangi hak veya güç bir anenin oğlunu görmemesi için böyle bir bahane üretebilir. Nedir yahu bu türban mevzusunun bu kadar garipleşmesinin sebebi ?

Bazı şeriat ülkelerinde insanlar saçları açık diye ölüyor. Biz de de bir anne başı kapalı diye askeriyeye giremiyor. Ne farkımız kaldı şimdi ? Bu mu demokrasi yani ? Askerdekiler sadece açıkları mı koruyor? Bir de ordunun kuruluş amacı sözde herkesin askeriye içinde eşit haklara sahip olmasıyla aakalı birçok tantana. Aynı şeyi yer- ayı yerde yatarsın v.s v.s.. İyi de arkadaşım kim görmüş bu zamana kadar Teşvikiye Camiinde bir godomanın oğlunun şehit cenazesini... Ben bilmiyor muyum hepiniz eşitsiniz diye naralar attıktan sonra bir telefon geldiğinde üst makamlardan(!) bazı kişilerin rahat etmeleri için neler yapıldığını... Hep bu ülkenin fakir fukaralarına oluyor ne oluyorsa...

Vatan borcu deyip davul zurnayla uğurlandıktan sonra, generale çayını niye geç götürdün diye dayak yemiş, ceza yemiş insanların hikayelerinden mi bahsetmeli ? Ya da komutanın botlarını boyamak mı askerlik ? Muhakkak ki bu vatan korunacak ama, bu vatanı koruyanları kim koruyacak ?

Askeriyede ki askerlerin askerlik yapmaları için TC vatandaşı olmaları gerek, müslüman olmaları değil. O yüzden askerde dua ederken bile Tanrı'mıza hamd olsun terimi kullanılır ve hiçbir şekilde dini şeyler içeride bulundurulamaz. Dini eşitlik var çünkü. Ama benim anlamadığım seçtiğiniz komutanları yahut aldığınız askerlerin ailelerinin dini sorumluluklarıyla askeriyenin illgilenmelerine hak yok. Allah Allah nidalarıyla kazanaıldıysa şayet bu vatan, askerlik yemini ettirirken peygamber ocağı diye tabir ediyorsanız; bu ne perhiz bu ne lahana turşusudur ?

Ha bir de unutmadan;
Sahi neyin şehidi oldu Uğur ?

E. Ateş

kuşlar için saygıyla... ( lütfen okuyunuz )

2011-10-12T20:28:00.001+03:00

Hayatta bazı şeyler çok ince detaylara dayanır. Bir kelebeğin kanat çırpışları diye bir film vardır. O filmde yerden alıp yolun diğer tarafına attığımız bir taşın bile hayatımızı ya da birbaşkasının hayatını nasıl etkilediğinden bahseder. Hayat gerçekten de öyledir. Biz bilmeyiz çevremizde ne olduğunu ama kaderimizi belirleyen bizim çevremizdir neticede. O yüzden insan her zaman güzel bir çevre edinmeli kendine ki güzel yaşayabilsin. Ne diyor Mevlana; Gül düşünür gülistan olursun, diken düşünür dikenlik olursun...
İşte bu güzel insanlardan biri Sezin Tetiker (ablam) bana çok büyük ama çok ince bir detaydan bahsetti. Bakın çiğneyip de attığımız sakızlar var ya- hah işte o sakızları kuşlar ekmek zannedip yemeye çalışıyor. - yemesinler banane demeyin- ya da ne olmuş yemişlerse de demeyin- O sakız kuşların gagalarına yapışıyor ve kuşlar ölüyor. Kimin aklına gelirdi ki ? Ama bilmenin öğrenmenin en güzel şeyi başkalarına da öğretebilmek ve bahsedebilmektir. Yani benim bu blogu açma amacıma da değinmiş olduk yine.

Ömrümdeki en garip paramı bir kuş sayesinde kazandığımı sölemiştim. ( bknz- tıkla ) Hayatımda ilk örnek aldığım kitap karakteri de yine bir kuş - Martı Jonathan Livingson'dur - Hatta vasiyetimde ''beni özgürlüğünün peşinde koşan- Jonathan gibi hatırlayın'' yazacak kadar çok sevmişimdir o hayvanı.

Geçenlerde gaziosmanpaşada ormanda yaşanan köpek katliyamından hepimiz haberdarız ve hepimiz kınıyoruz. Cinayet bir şeyi bilerek yaptığında cinayettir. O köpeklerde bilerek öldürüldüğü için bu bir katliam olmuştur. Eee o zaman ben ve bu yazıyı okuyan herkes attığınız her sakızdan ölen bir kuş olsa ve o kuşların hepsi aynı yerde ölse, ortaya ormandaki köpek katliamı gibi bir facia çıkmaz mı ? Şimdi bildiğm halde yere bir sakız atarsam ne farkım kalır ?

İyilik yapmak yada sahip çıkmak bir şey olduğundan sonra harekete geçmek değildir. Bunu yaptığımız şeylere her zaman dikkat ederek yapabiliriz. Hayat ufak detaylarda saklıdr. Bir kuşun hayatı da ufak bir sakız parçasında saklıysa eğer o sakızı gidin çöpe atın. Hayat trafik gibidir. Kurallara uyduğun müddetçe kimseye bir şey olmaz. Sizin atmadığınız bir sakız kim bilir hangi dişi kuşun yeni bir yuva yapmasını sağlayacak.

Sağlıcakla...

Captain Corelli's Mandolin

2011-09-26T01:13:00.001+03:00

2001 yapımı

Kitabını okumadım, nasıldır bilmem ama filmi gayet hoş.
Özellikle Nico oyunculuğuyla bayağı bir etkiledi beni. Tabi bir de mandolin ezgilerinin de faydası var filmi sevmem için. Bu aralar ne izleyeyim diye düşünüyorsanız iyi bir seçenek derim.

ve filmden ufak bir alıntı-

İnsan aşık olduğunda geçici bir delilik yaşar. Deprem gibi aniden başlar, ağır ağır diner.

Dindiğinde de karar vermek zorundasındır. Köklerinizin bir daha ayrılmanızı imkansız kılacak kadar iç içe geçip geçmediğini keşfetmek zorunda kalırsın. Aşk budur çünkü…
Aşk soluksuz kalmak değildir. Heyecanlı kalmak değildir. Günün her saniyesi çiftleşme arzusu duymak değildir. Vücudunun her yerini öptüğünü hayal ederek gece uykusuz kalmak değildir. Sadece aşık olmak, bu hepimizin kendimizi olduğumuza inandırabileceğimiz bir şey. Geriye kalanlar aşkın ta kendisidir; duyulan aşk yanıp kül olduktan sonra….

Son zamanlarda...

2011-09-23T23:56:00.002+03:00

- moda sahili

Bu aralar sık sık kendimdeki değişimleri gözlemliyorum. Eski arkadaşlarla konuştukça '' yahu sen çok değişmişsin'' deyip duruyorlar. Peki nedir bende ki bu değişim pek bilmiyorum aslında. İnsan kendinde değişen şeyleri göremiyor, kendine dışarıdan bakmadığı için. Ama yine de ufak tekef bazı şeylerin ben de farkındayım. Örneğin daha az kitap okuyorum. Sahaflara gidip kitap satıp, oradaki adamları muhabbetlerimle esir almıyorum. Taksimdeki Leman'a daha az gidiyorum. Daha az buzlu limonata içiyorum. Daha az geziyorum, daha az şiir yazıyorum. Daha az aşık oluyorum en önemlisi de. İnsanların gözünün içine daha az bakıyorum. Daha sık yargılıyorum insanları ve kendime daha çok bahane buluyorum mutlu olmamak için. Cesaretimi ve içimdeki romantizmi yitirdim sanki. Önceleri biri gelip de bana yahu sen nasıl birini seversin dediğinde cevap olsun diye cebimden fazıl hüsnü dağlarca şiirleri çıkarıp verirdim, ( bknz: tıkla ) artık taşımıyorum cebimde nüfüs kağıdında gayrı birşey...

Gerçi bunları yaptığım zamanların sonrasında askere bir gidiş geliş dönemim oldu. Genellikle komik ve sonradan sorun olmayacak şeyleri yazmaya çalışıyorum zaten blogda. Onunda okunup okunmadığı meçhul ya neyse... komutanlarım verdiği tehtidleri hala tutuyor iseler takibi halindeler blogun :) Ve askerde büyümedim ben, ihtiyarladım biraz. Askerliği insanın adam ettiği falan hikaye, adamı adamlıktan çıkarıyor bildiğin. Ya da benim yaptığım yer öyleydi. Bu da okuyorlarsa benim sitemim olsun onlara. Ama gidilmeli illa ki, anlıyorsun yattığın yastığın değerini bile. yalnız çok uzun süresi.

Bilmiyorum yoruldum belki de. Belki de sebebini bilmediğim başka bir heyecan için bu kadar sakinim. Kim bilir beki de yeni fırsatlara hazırlıyordur beni hayat. O yüzden bu kadar sessizim.

Umarım öyledir...

İyi haftasonları...

bu arada, genelde eski şiirlerimi yayınlasam da yine de hepsi bana aittir ve bu sitededir: http://sairinsharfi.blogspot.com/

şimdi ben bunları neden mi anlatıyorum

2011-09-18T01:01:00.003+03:00

2009- dolmabahçe- tebessüm

Şimdi bir türkü dinliyorum. Çok uzun süredir dinlememeye ve söylememeye yemin ettiğim bir türkü. Ama bozdum işte tövbemi bir eylül akşamında...

Cengiz Özkan'dan- bir ay doğar çalıyor şu anda. Nasıl da anılara büründüm bir bilseniz.

2006 yılında adam akıllı aşık olmuştum birine. Ayrıldığımız gün onun gözlerinin içine bakarak içimden bu türküyü söylemiştim. Kendi kendime '' madem soysuz gönlün bende yoğudu niye doğru yoldan şaşırttın beni '' dedim. Çok şey söyledim içimden ama o hiçbirini duymadı. Öyle gençtim ki gurur aşktan öte geliyordu o zaman. Hayattaki en büyük pişmanlıklarımdan biri bana uzattığı kağıda bakmadan fırlatıp atmamdı. Ne yazıyordu acaba ? Kendimi o an Kadir İnanır filminde gibi hissetmiştim çünkü.

Hani Murathan Mungan diyor ya; bazen ona bişeyle yazarsın.yazar silersin yazar silersin . o hiç birini okumamış olur ama sen hepsini söylemiş olursun- diye öyle hakkatende.

O günler içki denen mereti yeni yeni içmeye başlamıştık. Daha 17-18 yaşında falanım zaten. O yaşıma sığmayacak bir ton sorumluluk ve sıkıntı yüklemişti zaten hayat. Ama aşk kaç yaşında olursan ol bütün sıkıntıların önünde geliyor işte...

Bir akşam yine içip içip ( iki kere içip dediğime bakmayın yeni başlamışım ya bir birada sarhoş olmuşum ) her zaman takıldığımız sokağın duvarına koca harflerle; madem soysuz gönlün bende yoktu niye doğru yoldan şaşırttın beni yazmıştım.

Sonra sabah kalktım yine gittim sokağın başına. Yine onun oradan mecburi istikamette geçeceği saatlerde gizlenmiş bekliyorum. Sonra geçti o tabi oradan. Yazıyı gördü anladı ki ona yazılmış, durdu biraz baktı baktı gitti. Sonra gittim nalburdan koca bir boya alıp tüm duvarı tertemiz boyadım. Arkadaşta geldi üstüne viva sosyalizmo yazdı.

Bunları neden mi anlatıyorum. Çünkü o gün benim korkularımın gelecek kaygılarımın başadığı gündü. O günden beri ilişkiler konusunda hiç becerikli olamadım. Beni sevenleri sevemedim. Benim sevdiklerimde beni sevmedi. Arada karşılıklı birbirimizi sevsek de durumlar el vermedi. Lan diceksin yaşın kaç başın kaç hangi ara oluyor bunlar diye ama oluyor işte. nasıl oluyor anlamıyorum ama oluyor gerçekten de.

Yani o, o gün beni türlü bahanelerle bırakıp gitmeseydi, ben; aşkı yazmakla kalmıyıp yaşamayı da deneyecektim. Bazı deneyimler acı verir insana; önüne duvar olur kurulur ve sen her defasında o duvara çarpar geri dönersin. Ya kırarsın o duvarı birgün ya da vazgeçersin herşeyden. Duvarın arkasında ne olduğunu merak etmeyi bırakırsın artık.
şimdi ben bunları neden mi anlatıyorum
vallahi ben de bilmiyorum.

içimizdeki şeytan

2011-09-16T22:12:00.000+03:00

Onu ben çocukluğumdan

ilk rüyalardan tanırım
yalnız yürüdüğüm zaman
odur arkamdaki adım

onun korkusu içimde
ürkek bir dünya yaratan…

ömer haykırır gibi tekrarladı;

‘’ evet evet onun korkusu… içimde bu ürkek dünyayı yaratan onun korkusu… bu ben değilim. Ben başka bir şeyler olacağım… yalnız bu korku olmasa… hiçbir şeyi bana tam ve iyi yaptıramayacağına emin olduğum bu şeytandan korkmasam….

Sayfa 53

bu arada şiirlerimin olduğu blogu demiştim değil mi; sairinsharfi.blogspot.com

ömür

2011-09-16T00:17:00.002+03:00

''Gittiğin yere beni de götür '' dedi kadın bağırarak. İki kişi kadını kollarından zabdetmiş zor tutuyordu. Bir yandan hoca duaları okurken diğer yandan adamın abisi toprak atıyordu mezarın üzerine. Adam attığı her toprak sanki kardeşinin canını acıtacakmış gibi yavaşça bırakıyordu mezara. Sonra babası geldi adamın mezarı başına. Bu sefer küreği o aldı. Önceden de bir çok sevdiğini yitirmişliğin acısına dayanır gibi dudaklarını sıkmış gözlerini kısmıştı. Böyle adamlar ağlamaları belli olmasın diye dişlerini sıkmaktan dişlerini kıran adamlardır. Elindeki küreği yerdeki toprağa batırdı ve dizlerinin üstüne düştü. Olmuyor dedi içinden, evlat acısı hiçbir şeye benzemiyor... Geçenlerde de arkadaşım Hilmi ölmüştü. Ondan öncesinde de babam. Hatta küçükken kuzenim bir trafik kazasında ölmüştü ama olmuyor işte. Evladım bu toprağın altında yatarken ağlamadan olmuyor. Hangi güçle bu kürekteki toprağı kaldırırım ben. Hangi sabırla atarım mezarın üstüne. Hangi inançla yaşayabilirim bundan sonra. Öyle yorgunum ki; yaşlandım da artık, aslında ben ölsem daha iyiydi. Kim ayarlıyorsa bu ölümlerin sırasını yanlış ayarlıyor dedi içinden...

Sonra kafasını kaldırıp karısının kucağındaki torununa baktı. Daha doğalı kaç ay olmuştu ki ? Artık babasız kalıcaktı. Babasız büyümenin ne olduğunu bildiği için bebeğe baktıkça daha bir hüzünlendi adam. Evladının evladı- ondan kalan en önemli varlık. Adı bile verilmemişti henüz. Ve kesin adı ölen oğlunun adı olucaktı artık... Sonra düşündü, kalktı ve onun o çaresiz duruşunu izleyen kalabalığın arasından yürüyüp karısının yanına gitti. Çocuğu kucağına aldı kokladı boynundan. Yok dedi, evladımın adını vermesinler torunuma. Ölmüş adamın adı mı verilirmiş hiç ? Anası her oğluna seslendiğinde acı mı çeksin. Yok olmaz dedi içinden. Babasından uzun olsun ömrü. Ömür olsun adı…

Emrah Ateş -eylül

reçel'in doğum günü

2011-09-15T00:45:00.003+03:00

çocukluğumun henüz jelibon zamanlarıydı. en büyük ablam aygül ( ki adı gibidir kendileri )'ün kızları olan üç kız; hatice- habibe -hanife.

hatice'ye ne kadar adıyla hitap etsemde büyüktü bizden ve ablamızdı
habibe ise benimle yaşıttı. sadece aramızda 3 ay zaman farkı var. onda da ben büyüğüm.
hanife ise benden iki yaş küçük

şu yazıyı yazmaya başladığım vakitlerde habibenin doğum günü. ya arkadaş bir de ablam nasıl bir sıralamayla doğurduysa, hepsinin doğumgünü de ard arda ha. yani insan beni düşünür de en azından ikisini aynı aya denk getirir değil mi? yok zihnim o kadar kuvvetli olsa matematikçi olurum. tarihlerle aram barışmadı gitti.

ama anılarla aram çok iyidir. gözlerimi kapatıp ne zaman çocukluğuma insem geçmişimin en temiz saf zamanlarında inerim ve orada habibeyi bulurum. şimdi hanife kızacak; ne o lan ben yok muyum, pis miiym ben diyecek ama burada doğumgünü olan kişi habibe. o yüzden darılma kırılma hafız!

nerde kalmıştım. bak kendi romantizmi mi bitirdim. diyordum ki çocukluğumun en temiz zamanlarında habibe vardı hep. zaten hanife de 2 yaş küçük olduğu için kardeşimiz gibiydi. boyu benden uzundu ikisininde ama doğuda işler böyledir. sonradan geçtim zaten onları. hem çok suskundu hanife. ama habibe öylemiiiiii

daha okuldan döndüğünde önlüğünü çıkarmadan bize gelir didişirdi benle habibe. bense bundan hiç zevk almazmış gibi yapar ama saatleri sayardım gelsin de kavga edelim diye. çünkü çocuksun daha. sevgi nedir biliyorsun ama nasıl gösterilir bilmiyorsun. o yüzden hep en sevdiğine bulaşıyorsun. bende habibeye bulaşırdım hep. tabi canını yakmazdım. insan sevdiğini kızdırır ama canını yakmaz. onun parmağına diken batsa şimdi mızrak olur kalbime saplanır!

zaman geçtikçe biz hep beraber büyüdük onunda. ve büyüyüp sevginin ne olduğunu öğrendikçe daha az didişip daha çok sevmeye başladık birbirimizi. aslında yalnızca muhabbetlerimiz olgunlaştı onunla. önceden şirinlerden konuşuyorsan şimdi hukuktan falan konuşuyorsun. ki hukuk okuyor kendileri. oldum olası iyiydi dersleri hala da iyidir. kıskanıyor muyum ne ? ama içindeki çocuk her zaman var olacaktır bunu biliyorum. yoksa şimdi şuraya bir seksek çizsem hiç üşenmez gelir oynar benimle. yahu kız sünnet olduğumda gelip bana fıstık taşıyordu ağlamayayım diye. şimdi abidin dino gelsin de bu mutluluğun resmini çizsin bakalım. şiir böyle bir an'dır işte.

reçelim diyorum ben ona hep. konuyu incir reçeli filminin repliklerine bağlamayacağım. zaten film de ben ona osıfatı taktıktan sonra çıktı. reçelim diyorum, çünkü; kimse bilmez ama benim en sevdiğim şeydir reçel.

şimdi reçelden de tatlı habibem benim doğum günümden 3 ay aştı ve benle yaşıt oldu yine.
bende bu gecenin hatrına gözlerimi kaparım didişir dururum onunla.

yaşanılası iklim
iyi ki doğdun
iyi ki varsın.

erken kaybedenler

2011-09-10T13:51:00.000+03:00

Polisiye romanları ve Behzat Ç'den tanıdığımız Emrah Serbes- ki kendisinin adaşım olması benim için büyük bir mutluluk-; yeni kitabı ( yeni dediğime bakmayın 1 yıl olacak neredeyse ) erken kaybedenler de ergen zamanlarında yaşayan çocukların hayata da erken atılımlarını anlatıyor.

Kitabı Behzat Ç'nin büyük hayranı olan bir arkadaşım hediye etmişti. Türk tv dizileriyle pek aram olmadığı için, daha doğrusu televizyon başında pek zaman geçirmediğim için hiç izlemedim Behzat Ç'yi. Şu anda bile tek takip ettiğim dizi var o da leyla ile mecnun. Aslında erken kaybedenler'i de bu denli sevmemin nedeni leyla ile mecnun dizisi ile aynı. Sebep; doğallık...

Kitap okuyucuları olarak genellikle okuduğumuz kitapta hep çetrefilli, altını çizecek sözler ararız. Ama kitap okumak da müzik dinlemek gibidir. Bir süre sonra sözlerini unuturuz sadece melodisi aklımızda kalır. Kitapta da bu böyle. Bir süre sonra karakterleri dahi unutursun, giriş- gelişme ve sonucu kalır aklında. Bir de hayatına yön verdiyse birkaç kelam. Bu hepsi için geçerli değil ama genel de böyle...

Ha ne demiştik, müzik gibidir demiştik kitaplarda. Dediğim gibi çetrefilli sözler bulmayı severiz. Özellikle son teknolojik yıllarımızda feysbukta- tivıtır da paylaşacağımız iki güzel söz olsun diye çiziyoruz artık kitapların altını, va bana kalırsa internet çıktı çıkalı daha az satılıyordur kitaplar. Şimdi herkes sosyal paylaşım sitelerinde 7/24 sanki çok da seviyormuş gibi onlarca çetrefilli şey paylaşırken kitap almaya gerek kalmıyor ki... Bu kadar paylaşımın sebebi de insanların başkalarına daha bir iyi, daha bir bilgili ve daha bir güzel görünmeye çalışması. Şu feysbuk denen meret artık tamamen kimliğimizi oluşturuyor. Bizzat feysbukta profil resmi olsun diye güzel giyinip güzel fotoğraflar çekilen insanlar tanıyorum. Yani hatıra falan fiyasko artık. Kaçımızın evinde fotoğrafçıda bastırdığımız resimler var. Hepsi bilgisayarın harddiskinde duruyor değil mi? Yani durum bu denli acı bence..

Bak yine konudan saptım. Erken kaybedenler'i bu kadar güzel yapan şey doğallığı. Bu doğallığı daha kitabın ilk sayfasında buluyorsunuz zaten. Anneannemin son ölümü diye bir öyküyle başlayan kitap, hemen size kendi anneannenizi hatırlatıyor. İnanın yaşlılar arasındaki benzerlik çok yüksektir. İnsanların hepsi belli bir yaştan sonra birbirine benzer. Dünyanın kimyası böyle napalım.

Kitabı arkadaşım hediye ettiğinde okurken o kadar hoşuma gitmişti ki en hoşuma giden yerinde kapadım, ertesi gün yine okudum. Sevdiğim kitabı bir çırpıda okumak yerine parça parça okuyup tadını uzun süre almayı sevenlerdenim ben. O yüzden başucu kitabım oldu benim. Okurken insan kitabın doğallığına öyle bir kapılıyor ki sanki sen okumayı bırakmışsında biri sana anlatıyormuş gibi geliyor. Manzarayı siz seçin artık. Çünkü kitapda bolca argo, küfür v.s. var. Ama sevdiğiniz bir insanla hafif çakırkeyf konuşmanızda olduğu gibi bunda da o derece samimi geliyor.

Kitaptan şöyle bir paragraf yazayım da sizi almaya teşvik etsin. Bakalım siz de benimg ibi kitabı okurken yerli yersiz bıyık altından gülümseyip bazen de kahkahalara boğulacak mısınız ?

erken kaybedenler sayfa 8:
''anneannemin en önemli özelliği ölmemesi. geçirdiği hastalıkların haddi hesabı yok. her türlü badireyi atlattığından olsa gerek haytta kalma sanatını çok iyi biliyor. dolabın yanında otuz tane ilacı var, hangisini neden aldığını tam olarak bilmiyorum. sadece aynılarından içmemesine dikkat ediyorum. bir gün bütün bu ilaçların plasebo etkisinden başka bir esbabı mucizesi yoktur diye düşündüm, onların yerine değişik renklerde bonibon verdim. öyle değilmiş. sahiden hastalandı, beni rahmetli dedem rüstem bey zannetti. bir duvardaki fotğrafa baktım bir de kendime. içten içe korktuğumdan fazla bakmamaya çalıştığım bir fotoğraftı o, dedem de olsa, yirmi beş sene önce ölmüş birinin siyah beyaz fotoğrafı sonuçta. anneannem beni o fotoğraftaki adamla karıştırıyorsa harbiden hastalanmış demek ki....''

bu örneği vermemin nedeni bonibon inancını zamanında benimde paylaşmış olmam.
kendinizi bulucağınızı umduğum bir çok anı var bu kitapta.
şimdiden iyi okumalar.

gizemli olaylar yazı dizisi 2 ( serçe )

2011-09-06T12:23:00.001+03:00

önceden çok sık yazıyordum bloga, ama benden kaynaklanan bir sorundan dolayı ( sanırım ) bloguma sadece belli kişiler yorum yapabilir. ben bile kendi bloguma yapamıyorum. ayrıca başka bloglara da yapamıyorum. çözümü bilen varsa mail atsın. yoksa böyle ayda bir yazarım anca. çünkü önceden bir iki yorumda olsu okunduğunu bilmek daha bir şevk oluyodu insana. böyle duvara yazıyormuşum gibi biraz. ama olsun bir arkadaşım ben okuyorum mutlaka benim içinde olsa yaz demişmti ya yazalım o zaman.neyse konumuza dönelim

llkokula gittiğim zamanlardı yine. oturduğum gecekonduya doğru ilerlerken tam bahçe girişinin önünde yerde bir serçe bulmuştum. sırtüstü yatmış ama hala nefes alıyor. o kadar ufak bir hayvandan o kadar şiddetli kalp atışı nasıl oluyor anlamıyorum

kimi insanlar yaralıı hayanı hemen öldürme taraftarıdır acı çekmesin diye. bu kişinin iyi olduğundan mıdır cani olduğundan mıdır hala anlamış değilim? fakat ben öyle yapamadım tabi. evde tezgah üstünde gördüğüm hamam böceğini bile öldürmek yerine kışkışlarım ablamın çığlıkları arasında. öldürme olayını beceremedim ezelden beri.

neyse baktım kuş yerde. aldım hemen avucuma, o yaşta ne yapacağımı da bilmiyorum. en fazla türk filmlerinden öğrendiğimiz kırık bir yere ağaç bağlamaktır o kadar- ki o vakite kadar evcil hiçbir hayvanımda olmadı sokak köpeklerine bakmaktan başka. mahallenin tüm köpekleri bizim kapının önünde yatardı besliyorum diye. ah karabaş nur içinde yatasın...

ne yapacağımı bilmediğimden dolayı kuş ölmeden hemen eve yetiştirdim. kim bilir belki evin büyükleri birşey biliyordur. kapıdan tam içeri girdiğimde kuş artık elimde titremiyordu. ölmüştü çoktan. anneme gösterdim- dedim beleyken bele ana - git göm ölmüş günahtır dedi. ilk gömme deneyimim o zaman oldu.

bahçede kendim belirlediğim bir yere gömdüm kuşu. sonra yine mahalleye arkadaşların yanına oynamaya çıktım. yaşadığım olayı herkese anlattım tabi ama kimse inanmadı bana bir kuşu gömdüğüme. dedim gelin göstereyim. gittim gömüldüğü yere kazıyorum yok kuş. sonra baktım bir iki kuş tüyü, sonra daha çok kuş tüyü, sonra tüylerin altında o gün atari almamıza yetecek kadar para.

arkadaşların teorisi
yaptığım iyilikten dolayı en çok istediğim atari diye allah atari parasını koymuş
yada kedi yemiş parasını bırakmış
yada yine kedi yemiş ama parayı kimse bırakmadı zaten oradaydı ki eski para
yada kuş canlandı parayı bıraktı kaçtı

bir ağacın dalındaki lastiği düşürüp peter pan dünyasına geçeceğimizi zannedip, kendimize hergün farklı power rangers olduğumuza ikna eden biz çocuklar tabi ki böyle fikirler yürütebilirdik. ama ben paranın nasıl geldiğinden çok kuşun nereye gittiğini düşünüyorum....

sağlıcakla

not: 1. nerde la hikayenin diyenler için tıkla- http://entellektuelkarsli.blogspot.com/2009/09/gizemli-tavuk-gizemli-olaaylar-yaz.html

Komunist misin lan sen!

2011-08-27T12:21:00.002+03:00

usta birliğine ilk gittiğim gün.
Mardin.

Bir transit dolusu adam karakoldan içeri girdik. Tek sıra halinde karakol binasının önüne topladılar bizi. Perosedürü az çok ezberledik artık. Herkes çantasını önüne bırakacak, içindeki eşyaları çıkaracak, telefonu elektronik cihazı var ise delikanlı gibi teslim edecek yada şansını deneyip saklayacak. Ama yakalatırsa da verilen tehtidlere hazırlıklı olacak...

Aynen öyle oldu tabi ki de. Ben elimde kocaman bir bavulla gelmiştim. Önüme gelen astsubay valizin yarısından kitap çıkardığımı görünce bir şaşırmıştı tabi. Direk '' Hangi okul mezunusun ?'' diye sordu. Gönül isterdi ki harvırd - kenbiriç falan diyeyim ama öyle olmadı. .'' ortaokul mezunuyum '' dedim, şaşırdı... Neden şaşırıyorsa artık. Yani zamanında okumak isteyipte okumadığım için hevesim kursağımda kalmış olamaz mı ?

Neyse tam o sırada daha ileride olan karakol komutanı;
'' bak hele şu çocuğun kitaplarına ne üzerineymiş diye seslendi '' astsubaya
Astsubay eline üç be kitap alıp incelerken, ki tam da rus kitaplarına denk geldi- karakol komutanı bu defa bana seslendi;
- ne lan o tolstoylar falan, rus değil mi onlar ?
- evet komutanım
- komunist misin lan sen ?
( götün yiyosa komunistim de bakim askeriye olum. yok ılımlı bir devrimciyim dahi diyemezsin yani )
- yok komutanım
- nerelisin bakim sen?
- emrah ateş kars emret komutanım! ( tekmil mecburi)
- bak kars yakın rusyaya
- evet komutanım ama doğma büyüme istanbulluyum
- haaa benzemiyorsun zaten, ( artık karslı olunca nasıl görünüyorsan ) istanbulda ruslarla bir alakan varmı
(aktım bu işi yine kendi yöntemimle çözmem gerekiyor)
- evet parayı bulunca aksarayda arada bir işim oluyor komutanım
neyse ki gülüşmeler...

sonra hala kitapları elinde tutan astsubay en alttaki diğer iki kitabı tuttu ve seslendi
- komutanım türk kitapları da okuyormuş. Cemal Süreya ile Orhan Veli var burada
- Haaa boşuna günahını almışız komunist diye desene

neyse ki Cemal Süreya ile Orhan Veliden pek haberleri yoktu. Ama işin en enteresan yanını karakoldan içeri girince anladım. Er gazinosundaki televizyonun altındaki kitaplığa bir baktım; piiiiii raf dolusu rus edebiyatı var. Dedim bunun için miydi bunca tantana arkadaş. Neyse orada onları da okudum ama yine de dikkat edin askere götürdüğünüz kitaplara...

başka bir anı da görüşmek üzere.
selametle

ölmek

2011-08-18T15:00:00.002+03:00

sene 2010 Mardin
gece 03:00 suları
ben ve birkaç arkadaşım nöbette bekliyoruz
geceleri 12 saat nöbet- üstümüzde çelik yelek 8 kilo
başımızda mifer1.5 kilo
hani yeni doğan çocukların kafası durmaz; bir o yana- bir bu yana düşer ya öyle bir hal almış kafamız
gizlice dinlediğimiz bir radyo var, o da olmasa sabah olmaz
birden tepenin ardında duyulan silah sesleri...

işte o silah sesini duyana kadar
ne bulunduğumuz yerin kritikliğine
ne de birgün ölebileceğime inanmamıştım
belki de inanmak istemiştim

ama sonra ne kadar cesurda olursan ol
ne kadar gelsinler taaa amına koruz hepsinin dersen de
o tatlı canın yok mu bir an düşündürüyor seni
ya bu tarafa da geldilerse
ya gelip sıkarsa şimdi biri ?
belki de göremiyecem bile kimin vurduğunu
belki sırtımdan girecek bir kurşun eee sonra ?

daha 20 yaşındayım lan
buradan çıkıcam
birini sevicem
bir iş bulucam
hayal kırıklıklarım olucak- mutluluklarım olucak
kızım olucak adı yaren
oğlum olucak adı çınar
daha fazla şiir yazıcam
bir gün bir kitap basıcam
hayaller kurucam hayaller batırcam diyosun

ama birden gözünde büyüyor heryer
bulunduğun mevki- alan
gözünün önündeki yer büyüyor iyice
karanlıkta gördüğün elektrik direkleri adam oluyor birden
gözlerin sana oyun oynuyor
biryerde ışık gördüğünü zannediyorsun
bir çıtırtı duyduğunu zannediyorsun
işte o an ölmek korkusu nedir anlıyorsun

ama sonra bakıyorsun tam karşında siper almış laz arkadaşın
onu düşünüyorsun
anasını düşünüyorsun
ya ben değilde o ölürse ne olcak diyosun
daha az önce sevdiği kızlla evlenme hayallerini paylaşmıştı diyorsun

daha mı kolay onun öldüğünü görmek ölmekten ?
düşünüyorsun- hep düşünüyorsun

işte o an ölüm korkusu falan kalmıyor
kendin için değil karşında ki için endişeleniyorsun
onun için korkuyorsun
onun için cesaretleniyorsun.

işte o zamanlarda vatanı genelde kendin için değil
arkadaşın için kurtarıyorsun...

doğum günü yazısı

2011-08-16T01:09:00.000+03:00

hani insanın ailesinde bazı karakterler vardır
yaşça senden büyük olsa da bir türlü dilin varmaz yanına abi ya da abla takısı yakıştırmaya
çünkü sen onu hep kendin kadar yakın görmüşsündür
ama kalbinde hep büyüğün olduğunu da bilmişsindir.

zaman ne kadar geçerse geçsin çevrendeki insanların hepsi büyür hepsi yaşlanır ama bir tek o yaşlanmaz
çünkü sen zaten onu kendinden büyük iken benimsemişsindir
o yüzden o hep senin gözünün önünde aynı kalır

belki gidip tüm gün boyunca dertleşmemişsindir
ya da başın sıkıştığında arama gereksini mi de duymamışsındır
ama hep sanki her an yanındaymışsın gibi hissetmişsindir.

bazı insanlara derdini açamazsın sırf derdine dertlenmesin diye
işte öyle biri olmuştur senin için

ve zaman aktıkça her yıl senden bir yıl daha uzaklaşmayacak;
yaklaşacaktır.

nice yıllara kuzen
iyi ki varsın
hiç eksik olmayasın.

hırsız fare- polis çocuk

2011-08-11T00:13:00.001+03:00

Her erkek çocuğunun küçük iken oynadığı en çok oyuncaklardan biriydi; boncuk atan tabancalar. Ben ilk aldığım da direk yastığımın altına koyup, evdeki farelerle hırsız -polisçilik oynardım. Yılan hikayesi diye bir dizi vardı o zamanlar. Bayılırdık hepimiz; birden Memoli olur çıkardık. Ya da deli yürek vardı. İzler izler ertesi gün Miroğlu olup giderdik okula. Bizim hırsız fareler ne zaman gözükse, yastığımın altından çıkarır ateş ederdim. Derme çatma, yağmurda kovalarla yerlerini koruduğumuz bir evimiz vardı. Kapısında sokak köpekleri yatar, çatısında kediler dolanır, içinde fareler gezerdi. Bu kadar hayvanın arasında biz hayvan bakıcısı gibi dolanırdık. Bu hayvanat bahçesinde ne kadar da bilet almış meraklı çocuklar gibi yüzümde gülücüklerle gezemesem de, yaşadığım yeri kabullenmiş ya da görmezden mi geliyordum bilmiyorum ama alışmıştım işte.

Oyuncak silahıma o kadar alışmıştım ki, artık evin içinde korkuyla gezmiyordum. Hatta eğlenceli olmaya bile başlamıştı. Memoli gibi saçlarımı tarayıp mutfağa doğru elimde silah yavaşça yaklaşır, aniden girer, etrafı kolaçan ederdim. Eğer fare varsa geri bir adım atar, duvarın arkasına saklanır ve tabancamla bocuk atardım. Hiçbir zaman vuramadım ama, tabancadan çıkan sesten ürküp kaçarlardı. Bu da benim çok hoşuma giderdi. Ne kadar hırsızları yakalayamamış olsam da, tüpün üstündeki yemeği aşırmalarına engel olmuştum. Bu da beni evin kahramanı yapardı.

Kahraman olmaya hep hevesliydim zaten. İnsanlara bir yararım olsun çok istedim. Ne zaman çizgi film izlesem dua ettim Allah’a; benim de süper güçlerim olsun diye, ama olmadı. Bizim kaderimiz; bu dünyada yazılmış olanı tekrar etmeden oynamakdı. Ama bir level bile atlayamamıştık hayatta. Aynı bölümün tekrarı gibi dönüyorduk tivilerde. Ama birinin kahramanı olmak için uçmak ya da ağ atmak da gerekmiyordu. Batman olacak kadar paramız da olmadı hiçbir zaman. Zaten spiderman olsam bile, ağ atacak yüksek binalarımızda yoktu ki bu şehirde. Benim kaldığım yer gecekondu, etrafım gecekondu, semtde en yüksek bina üç katlı. Ne yapsın burada örümcek adam. Ben de dedim en iyisi kendi evimin kahramanı olayım. O yüzden silahlar ne kadar kötü de olsa, oyuncağım benim en yakın dostumdu. Onsuz dolaşmazdım.

Sonra mahalledeki çocuklarla birbirimize boncuk atmaya başladık. Anenm ne zman görse çok kızardı. ‘’ Gözünüze gelecek o boncuklar oynamayın’’ diye bağırırdı. Nitekim geldi de… Bir gün boynuma geldi boncuk, çok canım acıdı. Korkudan anneme söylemedim. Annem giyinirken gördü izi, yalan da atamadım. ‘’ Ben sana demedim mi oynama eşek sıpası’’ diye bir de o vurdu enseme. ‘’Sana yok bundan sonra silah falan’’ dedi. Ben de ‘’ anne ne olur, tamam bir daha dışarıda oynamayacağım silahla’’ diye anneme sözler veriyordum. Ama annem kararlıydı, bu silahımı son görüşümdü…

Korkmaya başladım. Fareler sanki daha bir rahat hareket ediyordu evde. Yattığım yatakta ne zaman bir tıkırtı duysam, el alışkanlığıyla elim yastığın altına giriyor ama hiçbir şey bulamıyordum. Aradığım bir şeyi bulamanın acısını ilk o zamanlar yaşamıştım. O zaman anlamıştım ki; 11 yaşında bir çocuğun oyuncağı, onun ömrünün de bir parçasıydı. Her akşam anneme ağlıyor ve bana eni bir tabanca alması için ağlıyordum. Ama hiçbir zaman ikna edemedim annemi. Annem nuh diyor peygamber demiyordu. Ne ona sarılmalarım, ne ağlamalarım, ne yalvarmalarım ikna edememişti onu. Artık anlamıştım; silah yoktu.

Mutfağa uzun zamandan sonra ilk silahsız gidişimdi. Mutfak; farelerin en çok gezindiği yer olduğu için elimden geldiğince uzak duruyordum. Elime bir sopa aldım. Uzun ince bir sopa… O kadar alıştırmışım ki kendimi bir cisme, tek başıma bir şey yapmaya korkuyordum. Korkmamak elde mi? Bu zamana kadar bana cesaret veren silah yoktu üzerimde. Mutfağa girdim. Buzdolabının kapağını tam açıyordum ki; alttan bir fare hızla geçti. O anki korku ve can havli gözümü kapatıp çığlık atarak bastım fareye, sonra sopayla vurdum. Fare olduğu yerde hareketsiz kalmıştı. Kafasında üç-beş damla diyebileceğim bir kan vardı. Sopamla ittirdim biraz, hareket etmedi. Daha 11 yaşındaydım ve bir cana kıymıştım. Korktum. Kaçtım, çıktım dışarı. Bahçedeki sokak köpeklerini ve çatıdaki kedileri es geçtim. Hava bulutluydu. Hafif bir rüzgar esiyordu. Hızla koşmaya başladım. Rüzgarın yüzüme çarptığını, yerden kalkan tozların gözüme battığını hissedebiliyordum. Ne yaptığımın neden koştuğumun farkında bile olmadan oturduğum mahallenin parkına gittim. İnsanların arasından hızlıca koşuyordum. Sanki her an biri beni yakalayıp aldığım canın hesabını soracakmış gibi kaçıyordum. Bir ağacın altına yaslanarak önce derin nefes alıp vermeye başladım. Sonra da ağlamaya başladım. Hüngür hüngür ağlıyordum. Çok korkmuştum . Henüz 13 yaşındaydım, bir cana kıymıştım. Silahla oyun oynarken hiç can acıtamadığım ben, gerçek hayata adım atarken bir canı ezmiştim. Korkularım bana neler yaptırmıştı. Ondan beridir ne zaman adım – ve ne zaman bir tıkırtı duysam hiç kapamadım gözlerimi. Başka bir canın ayağımın altında ezilmemesi için…

E. Ateş

not: şiirleriçin yeni blogum sairinsharfi.blogspot.com

'kars peyniri güzeldir; kars peyniri sensin aşkım

2011-08-04T15:20:00.002+03:00

dün gece ablam sahura kaldırdığında bir baktım ki gözleri yaşlı
'' tamam kızım ağlama- uğraştırmıcam bir daha seni bu kadar kalkmak için'' dedim.
o da
''yok be salak ne senin için ağlıcam film izleyeyim dedim sahura kadar
şu incir reçelimiymiş neymiş onun dvd si vardı çekmecende onu izledim''
-eeee
''ya film çok acıklıydı ona ağlıyorum'' dedi

film hakkaten güzel bir film
hatta şahane
izlediğim en güzel türk sinemalarından bir tanesi ve hafızamdan hiç çıkmayacak
ama insanın ablası bir film yüzünden dahi ağlıyorsa ister istemez gıcık oluyorsun prodüksüyona

çocukluğumdan beri ailenin hep güldüren kısmı olmayı alışkanlık edindim
o yüzden vazifemi üstlendim ve
'' kars peyniri güzeldir; kars peyniri sensin aşkım'' dedim ablama

artık film yüzünden değil benim esprim yüzünden gözleri doluydu
çünkü istiyorum ki çevremdeki insanları gözleri yalnızca mutluluktan dolsun.
böylesi daha iyi...

çünkü bu film kim bilir hangi yarasının kabuğunu kaldırmıştı
birinin gelip pansuman yapması gerekliydi.

sağlıcakla...

not: şiirler için yeni blogum sairinsharfi.blogspot.com

Sapphire'den İstanbul manzaraları

2011-07-29T23:53:00.001+03:00

camekan

sabancının kulecikleri

güneş tutsak olmuş

m.köy- taksim- adalar v.s.

resimdeki ufacık boğaz köprüsünü bulun :)

gün batımı....

alacakaranlık. aslantepe de oralarda bir yerlerde

ahan da bu benim :)

not: resimler cep telefonu ile çekilmiştir. idare ediniz :)

not: şiirler için yeni blogum sairinsharfi.blogspot.com

hayat eğlenceli bir tutsaklıktır

2011-07-27T19:55:00.000+03:00

insan kendini unutmuş
korkularının esiri olmuş
tutsak olmuş farkında olmadan
varlığından tatmin olamamış bir türlü
kendini başka şeylere varetmeye çalışmış
onlarsız bir hiç olduğuna inanmış
adamış kendini birşeylere
kendini adadığı şeyler için vurmuş-kırmış-yıkmış
kendini var ettiğine inandığı şeylerin,
kendini yok eden şeyler olabileceğini görememiş
olanı, olduğu gibi kabullenememiş
zaten çözülmüş olanı çözmeye çalışmış hep
sırf kendisi çözümleri anlayamadığı için
tekrar tekrar bu kısırdöngü bilmeceler dünyasında gezinmiş durmuş
çünkü bunu sevmiş
çünkü problemler onu var eden şeyler olmuş aslında
çünkü her defasında çözdüğünü düşündüğü problemler,
bir türlü mutlu ve tatmin olamadığı dünyasında;
kendisinde, tanrısal bir gücün var olduğunu,
tekrar tekrar hatırlayabilmesi için gerekli hale gelmiş
ve hayırlısını isterken bile
kendi çıkarlarına uygun olanı istemiş içten içe
dualarını bir pazarlık yapar gibi yapmış yıllarca
ibadetlerinin karşılığını para olarak, sağlık olarak, altın olarak, gümüş olarak istemiş...
ama istemesi gerekeni hep unutarak
asıl istemesi gerekenin SEVGİ olduğunu unutarak...

ne olursa olsun , sevebilmek
herşeyi ve herkesi...

sevgi ve saygılarımla

ORHAN ÖLMEZ

eğer sanat adam işiyse; bu adam bu işi layıkıyla yapanlardandır. bu yazı da son albümünün içindeki müthiş yazıdır. ayrıca albümünde ki şarkılarda mükemmeldir.

Şiddetle tavsiye!

balkon

2011-07-25T23:11:00.002+03:00

Ne mutlu balkonu olana! B

Bizim evin balkonu yok; ne yazık... Ama sağolsun eş dost var arada gece misafirliğe çağıran. İşte o güzel insanlardan birinin balkonunda yazıyorum yazımı. Uzun zamandır da pek bir şey yazmıyordum zaten. Anca bir iki güzel cümle hepsi bu. Çünkü şu zalım sıcak varya onu bile aldı benden. Ne hareket etmek ne de yerimde durmak istiyorum. Sürekli ne yapayım diye düşünürken bir de bakıyorum gün bitmiş ve uyumalıyım. Ama uyuyamıyorum da malum sıcaktan dolayı. Of çeke çeke sabah ediyorum. Belki de bu yüzden daha çok seviyorum kışları. Çünkü soğuk havada üst üste giyer ısınırsın ama sıcak havada üst üste çıkarsan da fayda etmez.Ne bileyim üşüdüğünde sevdiğine sarılırsın falan en azından. Yazın sarılmayı da istemezsin; terlersin çünkü. Misal yazları koluma girip kışları elimi tutan bir kız arkadaşım vardı benim. garip tabi ki...

Ama balkon iyidir işte. Duvara bakmaktansa bir açıklık görmek huzur verir her zaman. Hele ki askerden sonra iyice bir nefret eder oldum karanlıktan ve kapalı alandan. Geceleri tutulan 12 ssatlik nöbetlerin tek iyi yanı güneşin doğuşunu ve batışını izleyebilmekti; o kadar... Yoksa gerisi sessizlik, karanlık ve bekleyiş; ki bekleyişse en kötüsüdür beklenen sevgili değilse....Yani acaba ne zaman geleceklerde çatışacağız diye bekler mi bir insan her gece. kendi ülkende kendi memleketinde belki de bir tanıdığının tanıdığı olan bir adamın gelip sana sıkmasını bekliyorsun ne tuhaf değil mi ?

Neyse biz yine balkona dönelim. balkon iyidir diyorduk. Hafiften de olsa bir esinti eser ve ben şu an 32 tane sarı araba saydım geçen. Çocukken oynardım bu oyunu uzun yolculuklarda. Zaten hayatta uzun bir yolculuk...

Ha bu arada deprem oldu bir kaç saat önce. evdekilere sallanıyoruz dedim sallamadılar bile beni. Bende hiç üstelemedim faydası yok diye.Ama en ufak bir sallantıda isnanın aklına hemen de ölüm gelir niyeyse. sanırım günahlarım çok fazla ondan heralde.Bir de şiir geliyor tabi aklıma;

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
Dursam ölürüm paramparça olur dünya

Ahmet Telli

serinlikle...

not: şiirler için yeni blogum sairinsharfi.blogspot.com

2011-07-24T12:39:00.003+03:00

Sevmek bu kadar güzelse:

kim bilir sevmeyi yaratan ne kadar güzeldir.

[Mevlana]

lütfen.

2011-07-19T17:11:00.000+03:00

sevgili blogcanlar
çok sık, hatta; hiç bir şey istemem sizden bilirsiniz
ama şu cehennem sıcaklarında lütfen kapımızın önüne sokak hayvanları için bir kap su koyalım
çünkü onlar konuşamaz
kapımızı çalıp isteyemez
ama bu onların ihtiyacının olmadığı anlamına gelmez...

iyilik yapmak güzeldir!
empati kurmak daha da güzeldir...

perde kalktı ( balkon taşının üstündeki rakı )

2011-07-12T19:05:00.001+03:00

ÖNEMLİ; bu laflar özellikle bu müziği dinlerken okunsun hissedilsin diye yazılmıştır. dinlemeyeceksen okuma!.

Eğer dinleyeceksen bu mereti

balkonda dinleyeceksin
hiç olmadı çatıda
düz ayak dışarıyı gören bir yer olacak yani
içine çekeceğin temiz bir hava olacak yaşayabilmen için

İlla ki boğazı görmesende olur
sokakta oynayan çocuklar olsun hiç olmassa
yada caddeden geçen arabaların sesi bölsün müziği en fazla

ama hemen karşı apartmanda
komşunun kızına sevdalanmışsan
daha iyi gider bu meret
gözlerini dikersin perde kalkar umuduyla
hiç yoksa öyle bir sevdiğin
ilk kaybedişini getir aklına
ilk sevdiğin kadını misal
nasıl da bırakıp gitmişti değil mi kahpe seni
küfret işte ona arkasından

ya da yok yok küfretme
sen iyisimi gülüşüyle hatırla onu
hayatında yok madem
bari düzgün olsun hatırası
ama kulağında gitmesin müzikten

bak şu an çalan
perdesiz gitarda arayışın senin
sen farketmiyorsun ama orada ölmüş sevdiklerinin ruhu var
biraz daha versen kendini ağlamaya başlayacaksın

ama korkma ağla
ağlamak iyidir ulan
ağlar erkek adam
yine de dikkat et kimse olmasın etrafında
erkek adam ağlamayı sever
sevmediği ağlarken yakalanmaktır

yine de bir can yoldaşı bul kendine
balkon taşının üstünde bir kadehte olsa rakı olsun
biliyorum be oğlum yeni bıraktın
siktir et bir kadehin günahı yoktur iç sen yine de
hiç olmadı finali bardağı kırarak yaparsın

sevmekte zaten yere fırlatılmış kadeh gibi
tüm parçaları yerdedir
ama hiç bir işine yaramaz...

E. Ateş
müzik : erkan oğur ve djivan gasparyan- perde kalktı ( fuad albümünden )

ha bir de unutmadan yalnızca şiirlerimin bulunduğu yer : http://sairinsharfi.blogspot.com/ olur kendileri.

Rubai 41-60

2011-07-10T15:36:00.002+03:00

Şu testi de mutlak benim gibi biriydi

Bir güzele vurgundu o da elbet dertliydi
Kim bilir garibin belki boynundaki kulp da
Sevgilinin öpülesi beyaz eliydi...

Ömer Hayyam

mındar

2011-07-10T01:10:00.000+03:00

hani soruyordu ya birisi
sen ciğercilerin kedisi
ben sokak kedisi
olur mu bu sevda diye
olmuyor galiba

çünkü

iki gönülün bir olduğu yerde
ellerinde ateşlerle bekler
hainler
samanlığın kapısında.

yangın ( mim )

2011-07-06T11:55:00.000+03:00

rory'can mimlemiş beni.
soru şu evde yangın çıksa neylersin ? ilk neyi kurtarırsın
şöyle bir düşündüm de pek birşey yok evde kurtarılacak
hep büyük kaba eşyalar
koltuk- döşek alıp çıkamam netice de
kitapları almaya kalkışsan bür dünya var hangisini seçeceksin ?
evde evcil hayvanım da yok
en son kaplumbağam vardı adı rifi idi
o da hakkı rahmetine kavuştu.

ama şu da bir gerçektir ki direk bilgisayarın kasasına yapışırım
laptopum olmadığı için kablosuyla falan çekiştire çekiştire alırım kasayı
çünkü ne kadar şiirim- yazım ve fotoğraflarım varsa hepsi onun içinde kayıtlı
bu soruda bana ders olsun.
acilen yedek harddisk alıp yedeklemek gerek.

Aziz Nesin

2011-07-05T13:50:00.000+03:00

Kendisiyle olmasa da oğluyla tanışma ve konuşma fırsatım olmuştu. Bugün ölümünün üzerinden 16 yıl geçmiş. Ben üzülmedim öldüğünde çocuktum çünkü. Ama eminim ki babam üzülmüştür tüm ailenin yerine. Şimdi tanıdıkça kendisini-babam gibi- üzülüyorum bende. Huzur içinde uyusun...

Şiire tutunmak

Yok başka hiçbir umarın

En granit kayanın en ortasında
Balta girmemiş karanlıklarında kıpırtısız
Ya ölmektir kurtuluşun
Yada şiir tutunmak

O en gergin tele şöyle bir dokun
Son tınıyla tel kopsun
Ayak sesleri duyulsun ölümün
Her yanın her yönün çıkmaz
Nereye baksan yok
Hiç bile herşey sayılır o bulunduğun yerde
Kurtarırsa kurtarır ancak
Yine şiire tutunmak.

Aziz Nesin

Sivası Unutma

2011-07-02T12:11:00.002+03:00

2 Temmuz 93te Madımak Otelini yaktıklarında kaybettiğimiz can'lar var. Ne geçim sıkıntısı ne de başka birşey engel olmasın bazı şeyleri unutmamaya. Çünkü onlar kitaptan sonra kitap yazanları yaktı. Şiir yazanları -Türkü söyleyenleri -saz çalanları yaktı. Tek derdi akşam evine ekmek götürmek olan otel çalışanlarını yaktı. Böyle bir şerefsizlik olur mu olum?

Gülüşüm Sivas yangını
ağlarsam kızma
ölmek bile yakışıyor
bazı adama...

Y. Erdoğan

Deli Deli Olma

2011-07-01T23:58:00.000+03:00

Kars'ın bir köyünde geçen sıcak bir hikaye. Sanki başka bir dil konuşurmuşcasına uzak ama o kadar da bizim insanlarımız...

Rus kültürü ile yoğrulmuş Mişka ve onun köy yaşantısına sessizce kattığı piyanonun ayağına bağlamnış ineklerin görünümü kadar komik...

Çok sevmesine rağmen kendi yemeyip mendil içinde sakladığı kazs etini hasta Mişka'ya ikram eden küçük Alma gibi umut dolu bir hikaye...

Kars-tan eşsiz manzaralar, hoş köy lehçesi ve ''ciğerli'' insanların öyküsü...

23

2011-06-26T11:25:00.000+03:00

önemli olan 23 yaşında bile 3 yaşındaki gülümsemeyi koruyabilmek. Büyümek olgunlaşmak olduğu kadar çocuk kalmaktırda.
Ruhumuzun özgür kalacağı nice yaşlara.

yaş 23 yolun ne kadarı eder ?

2011-06-24T00:43:00.000+03:00

İlk şiir kitabımı bastığımda 20 yaşındaydım. Ama önsözünde 21 yaşında olduğum yazıyordu. Sebebi ise 2009 yılında cemal süreya şiir yarışması için hazırladığım şiir kitabının içine 21 adet şiir koymamdı. Yani her seneye bir şiir düşecekti. Şiirlerin yanı sıra bu tür değişik bir yaklaşım jürinin hoşuna gider diye düşünmüştüm…

İlk şiir kitabımın malieti bana 2 liraya patlamıştı.Kağıtları çalıştğım şirketten bedavaya alıp, sadece yakındaki bir kırtasiyeye kapağı bastırmıştım o kadar. Cemal Süreya şiir yarışmasına gönderdiğim bu kitabın sonucundan hiçibir zaman haber alamadım. Ortada bir birinci vardı; onu biliyordum; ama bana hiçbir zaman Emrah Bey kazanamadınız diye bir haber gelmedi. Bu sebepten ben hep ‘’ acaba kitap ellerine hiç ulaşmadı mı ? ‘’ diye düşündüm durdum.

İnsanın bu tür bir umutla beklemesi umutsuz kalmasından daha mı iyidir ? Bence bu göreceli bir soru. Çünkü bana o zaman kazanamadığımın haberi verilseydi, belki kazanamadığım için lanet okuyacak;; ama juri gerçekten okumuş benim dosyamı diye de sevinecektim. Sonra farklı bir düşünceyle yeni bir dosyayla yeni bir yarışmaya katılacaktım. Ama bu şekilde acaba yine okumazlar mı diye düşüncelerimi erteledim durdum…

Çocukluğumdan beri nasıl terli terli soğuk su içersem hasta olacağıma inandıysam, taşa oturduğumda karnımın ağrıyacağını benimsediysem, hep bir yalan söylediğimde o yalanın bulaştığı işin kötü biteceğini düşünmüşümdür. O yüzden Cemal Süreya şiir yarışmasına 21 yaşındayım diye gönderdiğim şiirleri aslında 20 yaşımda gönderdiğim için hep suçladım durdum kendimi. Oysa ki biraz daha bekleyebilir, askerden gelebilir ve 23 adet şiiri 23 yaşımda gönderebilirdim. Oysa ki ben hep bir şey oldu-bitti olsun isterim ama güzel sonlanmasını isterim. Sırf bu yüzden çay sıcakken soğumasın diye hızlı hızlı içerim. Ana yemek geç gelir diye sabırsızlıktan önce çorba söylerim.

Oysa ki hayatı biraz daha yavaş yaşamalı ve iyi düşünüp doğru kararlar vermeli. Tabi bunu yaparken hevesimizi ve kararlılığımızı kaybetmemeliyiz… yani çayı hızlı hızlı içmeyip bardağın sıcaklığını önce avucumuzda hisstmeli, şekerin çayın içndeki dağılışına bakmalı, kaşığın bardakta çıkardığı şangırtıyı duymalı ve sonra çayı yudumlamalıyız. Bakmadan önce görmek, almadan önce tartmak, yapmadan önce düşünmek gerek…

İyi ki doğdum...

bu arada şiirlerim artık yalnızca bu sitede: Karanfilli Çocuk

Yazı Olayına Neden Başladım

2011-06-23T19:40:00.000+03:00

Şiir yazmaya ilk önce ilkokulda verilen bir ödev sayesinde başlamıştım. Sonra ödevim sevilince şiir yazmaya karar vermiştim. Daha sonraları; yani kendimi çocukluğumda çirkin bulduğum utangaç zamanlarımda kızların şiir sevdiğini farkettim; kızları sevdim; şiiri sevdim.

Sonraları hayat kazık atmaya başladı bana. Önce babam en büyük kazığı attı ölerek; ağlayamadım yazdım. Ben ağlayamadıkça yazdım; kelimeler gözyaşım oldu; yazmayı sevdim.

Sonra büyümeye başladım; insanlara şiir yazdım... Kimisi sevdi ,kimisi sevmedi ama ben yine de şiirlerimi sevdim.

Yarışmalara katıldım başarısızlıklar aldım; büyüdüm ve ben yine yazmayı sevdim. Bir süre sonra dönüp baktım ki konuştuğumdan çok yazar olmuşum. Ve öyle ya da böyle yazarken var olmuşum.

Sanal alemde şiirlerimi ilk yayınlamaya başladığım da henüz 16 yaşındaydım ve o zamandan bu zamana bir çok sitede şiirlerimi yayınlamışım. Her yer darmadağanık olmuş anlayacağınız. O yüzden artık kendi şiirlerimi burada; yani kendi sitemde yayınlamaya karar verdim.

Uzun zamandır çekiniyordum açık gönüllülükle şiirlerimi paylaşmaya, çalınır korkusuyla... Sonra farkettim ve dedim ki; ‘’ olum Emrah dünyada yalnız değerli şeyler çalınır. O yüzden varsın çalınsın. Bilgisayarında saklasan ne olacak? ‘’ İşte bu yüzden artık şiirlerim entellektüelkarsli sitesinde değil de yalnızca Karanfilli Çocuk da yayınlanacak.

Neden yazıyorsun diye içinden geçirecek olanlara hep şu cevabı veriyorum: dünyanın bir yerinde bir insan dahi olsa benim şiirimi okuduğundan; gözünün önünde bir anı canlanıyorsa, mutlu oluyorsa ya da mutsuz oluyorsa; yani benim sayemde duyguları biraz kıpırdıyorsa, dünyaya boşa gelmemişim demektir. Çünkü insan yalnız yanındakilere değil, tanımadığı; hatta hiç tanımayacağı kişilere de yardım etmelidir. Öyle yahut böyle...

Sağlıcakla
şiirler artık burada: http://sairinsharfi.blogspot.com/

Halil Sezai Paracıkoğlu- İsyan

2011-06-22T10:16:00.000+03:00

içim yanar içim kanar da....

incir reçeli filminin tarafımca gözlerimdeki yaşların isyana bağlanıp daha fazla dayanamadığı sahne.

demek ki neymiş?
Halil abimizin artık bütün işleri yakından takip edilecekmiş

İncir Reçeli

2011-06-19T04:19:00.003+03:00

hani insanın bazen söyleyecek onlarca sözü vardır ama azından bir kelime dahi çıkamaz ya
hani seversin birini, o da seni sever ama kavuşmak mümkün olmaz ya
hani ne gitmek istersin ne de kalabilirsin ya
hani yüreğin azına gelir, kusmak istersin ama başaramazsın ya

hani gözyaşların gözlerinde birikir ama bir türlü kavuşmaz ya dudaklarınla
hani içindeki hüzün arafat dağının tepesine çıkmış; in dersin inmez ya
hani hayat adaletsizdir, bununda farkındasındır ama elinden bir şey gelmez ya
hani bir gün gelir diye kapıyı hiç kapatmazsın ya;
işte öyle bir şey...

E. Ateş
18 06 2011
04:28

3 dilek

2011-06-18T14:25:00.001+03:00

rory yine basmış bana mim'i. (eyvallah) Lambadan cin çıksa, 3 dilek hakkım olsa, ne halt ederdim diye soruyor bana. Bu soru ıssız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız 3 şey nedir ? sorusu gibi bir şeydir. Çünkü böyle bir soruyu duymadan önce sürekli bir şeyler dileriz Allah'tan... Ama sonra gerçekleşmesi muhtemel olduğunda, fazlaca düşünürüz. Neden mi? Çünkü aç gözlüyüz!
Böyle bir cin karşısında eğer hemen karar vermemiz gerekirse acilen söyleyeceğimiz 3 dilek de;

para
para
paraolurdu herhalde

Ama caanım insanoğlu biraz durup düşünürse tek dilekte de bu işi çözer.
-herkese kendi hakkının verilmesini isterdim demek yeter mesela.
yahut
-kötü insanların hepsinin ortadan kalkmasını istemekde iyidir.
kötülük yoksa sıkıntı da yoktur.

Bunun yanında miss turkey güzellik yarışmasındaki gibi konuşmalar yapıp; dünyada sevgi, dostluk ve barış olmasını da isteyebiliriz. Ne kadar onlar bu dileklerde bulunurken aslında içlerinden geçen '' nasıl çaktım ama diğer yarışmacılara'' olsa da, dünyanın en doğru dileğidir.

Yani ne bileyim, hayat; trafik kuralları gibidir bence; herkes üzerine düşeni yapsa mis gibi yaşıcaz. Ama biri geliyor lapsss diye hız sınırını aşıyor, kurallara uymuyor, hayatımızı zehir ediyor...
yaşamın kurallarına uyalım, uymayaları uyaralım...

düğünlerdeki takı olayı nedir nasıl olmalıdır

2011-06-18T01:59:00.001+03:00

Çcukluktan beri hepimiz, her düğüne gidişimizde en çok takı anından sıkılmışızdır. Çünkü müzik kesilir, ortalıkta bir kızılayın yemek dağıtması gibi bir kuyruk vardır ve bu dakikalarca sürer. Yetmezmiş gibi bir de mikrofonu azına ne kadar yaklaştırsa o kadar sesinin güzel çıkacağını zanneden birisi sürekli kimin ne taktığından bahseder ve mebla yüksekse alkış ister. Tabi ki biz o aralar çocuk olduğumuz için bunları pek farketmez ''ne diyo la bu'' diyerek masaların altında koşturur, ucuna lastik bağlı balonu bir ileri bir geri vurur dururuz. Yıllar vardır ki o balondan hiç görmedim.

Büyüyünce insana nlıyorki bu takı takma olayı hem dünyanın en güzel hem de en kötü olayıdır.
Sebebine gelince;

Dünyanın en güzel olayıdır diyorum, çünkü; yeni evli bir çifte her iki tarafında eşi, dostu, arkadaşı bir şekilde yardımcı olmuş olur. Çünkü evlenenin borcu olabilir ,ihtiyacı olabilir, bir şey alacak olabilir, tatile çıkacak olabilir v.s. Ama bizim milletimiz olayı her zaman için ''bugün sana yarın bana'' mevzusuna dönüştürdüğü için bir türlü bundan keyif alamazsın. Nedeniyse herkesin eşit düzeyde bir maddi gelire sahip olmamasıdır. Korkmayın komunizmden bahsetmicem yine :)

Malum insanların kimi zaman eli bol, kimi zaman ise sıkışık oluyor. Düğünlerde hep aynı sömestır içinde yapıldığı için savrulup duruyorsun. Sen çeyrek altın takarken mikrofondaki bağırır
-damadın arkadaşından bir çeyrek altın
ardından bir başkası gelir
-gelinin arkadaşından bir tam altın. yok mu alkışşşş
şak şakşakşka

Ah o çeyrek altın takan garibim ezilir büzülür ve hayata lanet eder. O değil o çeyrek takan kişinin düğününe de gelindiğinde ahanda az önce hikayede bahsettiğim damadın anası şu öğüdü verir
-onlar çeyrek takmıştı sen de çeyrek tak

Ya arkadaş belki daha çok takacak. Belki parası yok daha az takcak. Hem sen o kadar şeyin içinde nasıl ezberledin bunu. Ama yok düğün kaseti boşuna mı var. Zaten ilk fırrsatta elli kere izlenir herkes ne takmış tek tek not alınır.

O yüzden gelin ve damadın ayakta deneme tahtası gibi dikilmesine de, düğüne gelen misafirlerin tek tek ne halt taktıklarının söylenilmesine de karşıyım. Tamam kardeşim takan takacağını taksın bunu herkese o koca kolonlardan duyurmanın ne alemi var ?

-aaa rıfkı gördün mü cezminin hanımı bir miktar para takmış. kaç para acaba kesin azdır o, bir miktar dendiğine göre.

O yüzden düğünlerde hiç bir zaman gidip ayakta dikilipte bir şey takmamışımdır. Düğün sahibine usulca sokulur, gönlümün daha çok vermek istediği ama kesemin elinden gelenin yapabildiği kadarını veririm. Ne ben kimsenin anansonun altında ezilirim ne de takamayan kişilere nispet yaparım.

gösterişle bir yere varılmaz, mütevazilikten kim ölmüş.../ ERKAN CAN

dipnot: bir de şu gelin başıdır, düğün makyajıdır, pullar, simler, falan iğrenç ya. insan kendini çirkinleştirmek için o kadar uğraşır mı arkadaş? peh! evlenince gelin başı yaptırtmıcam hanıma ahtım var. balık sırtı örsün gelsin. canını yerim.

sağlıcakla

salsa

2011-06-15T22:39:00.000+03:00

geçen gece de anlaşıldığı gibi ben salsa falan yapamıyorum arkadaş. Ellerim büyük bir kere, dikkat çekiyor; sağa sola savruluyor. En güzeli halaya devam .d

sadece dumanın görünüyor ( askerde yazdığım ilk şiir )

2011-06-11T12:00:00.000+03:00

Uzaklarda

bir yangın oluyorsun
sadece dumanın görünüyor

körükle geleyim istiyorum
olmuyor
alevin yavaş yavaş sönüyor

bir yangının sönüşü
ilk kez bu denli acı oluyor

hani aşk yanmaktı ya sevdiğim
bile bile kendimi ateşe atmak istesemde
olmuyor...

sen uzaklarda
sönüyorsun
sadece dumanın görünüyor....

28 12 2009
bilecik söğüt

not: http://www.dailymotion.com/video/x9y921_jivan-gasparyan-erkan-ogur-fuad_music

bunu da dinlemeden ölmeyin derim ben.

renkler herkes içindir- tıkla

2011-06-08T00:20:00.000+03:00

bu film her izlendiğinde görme engelli bir kardeşimiz çevresindeki renkleri öğrenebileceği bir yazılıma kavuşuyor. o yüzden tıklayın ulan!

http://www.renklerherkesicindir.com/

Kardeş Türküler

2011-06-07T08:05:00.000+03:00

Çocuk soru sorandır. Her kavganın ardından barışmasını bilendir çocuk. Çocuk hesapsızca davranan, korkusuzca konuşandır. İsyan edendir. 'Kral çıplak' diyendir. Görmezden gelineni gören, bilinmeyeni merak edendir. Koşan, oynayan, bağıran, fütursuzca gülen, yürekten ağlayandır.

Şarkı söyleyip dans eden, şehirler kurup şehirler yıkandır çocuk. En sessiz damlara bir kuş cıvıltısı, en karanlık odalara kırların ışıltısını getirendir."

bu yazı kardeş türkülerin son albümü çocuk h'aklı,-nın içinde yazan nefis yazıdır. albümdeki şarkılarda ayrıca nefistir. örneğin;

http://www.izlesene.com/video/kardes-turkuler-1-0-cocuk-hakli/3390087

yalan

2011-06-05T20:08:00.000+03:00

rory-can sağolsun iki soru sormuş bana.
yalan'lar hakkında ne düşündüğümü ve söyleyip söylemediğimi sormuş
bir de
gıcık olduğum şeyleri.

Gıcık kelimesine gıcığım mesela. Kulağıma pek hoş gelmeyen bir kelime. Bir -c- harfinin söylenişte bu kadar detone durduğu başka bir kelime yoktur bence. Bir de gıcık kelimesi ağır bir kelimedir. Çünkü lastik gibi nereye çekersen oraya gider. En son tartıştığın olaya göre öyle bir gıcıksın dersin ki, o c harfinin ağızdaki detonesi yüzünden çok pis koyar adama.

Ama sevmediğim şeylere gelirsek, bir dünya şey var.

İnsanların yaptıkları sınıf ayrımlarından, kendilerini büyük görmelerinden nefret ederim mesela. Çünkü şöyle bir durum var; işçi diye- amele diye, sınıflandırdığımız insanlar; benim gözümde çok büyük bir sanatçıdır. Bir bina yapıldığında oranın çizimini yapan kişiye ne kadar övgü ile bahsedilecek ise, ondan daha çok o işin inşaatında çalışan işçiye gerektir o örgü. Çünkü o işçi hem bedenen hem de ruhen yorulan, ortaya çıkan ürünü yapan kişidir. Bir laf vardır; eğer herkes okuyup mimar olacaksa bu inşaatı kim yapacak diye. İşte bu laf derdimi en çok anlatacak laftır. Çünkü herkes kendi yaptığı işin ustasıdır. O yüzden birinin üzerinde takım elbise, diğerinde kravat var diye, birinin adı mimar, diğerinin amele ( ki ne iğrenç bir isimdir- kim koymuştur bunu ? ) diye bir ayrımcılık olmamalı.

Yalan söylüyor muyum ? Evet
Kim söylemez ki yalan ?
Bir de yalan anlaşılırsa yalandır. yoksa doğrudur.

Burada kime göre neyin yalan olduğunu sormak lazım:
Bazı şeyler vardır ki inandıramazsın karşındaki insana... Ona göre sen yalancısındır, ama doğru söylediğini bir sen biliyorsundur...

Misal;
bir ilişkidesiniz, karşınızdaki insana onu sevdiğinizi söylüyosunuz, ama o sürekli yalan söylediğinizi ima ediyor ve ona inandıramıyorsunuz. Çünkü herkes anlamak istediği şeyi anlıyor. Bak bu olayada gıcığım işte. O yüzden aslında neyi inandırıp inandıramadığımızla alakalı bazı konular.

Ha evet dünyada yalan var mı ? tabi ki de var.
Ama bir de yalanı neden kullandığımız önemlidir. Çünkü bazen bir yalan hayat kurtarabilir yada daha mutlu olmamızı sağlayabilir. O yüzden beyaz yalan denen o yalanın kullanılmasında bir sakınca görmüyorum. Ki; kalbi temiz iyi insanlar, yalanı bile iyilik için söyler. Çünkü bazen karşındakine duymak istediği şeyi söylersin.

hani pinhani bir şarkısında diyor ya
yalandan da olsa
ne güzel güldün o akşam bana.

Hadi dinleyelim.

http://www.dailymotion.com/video/xa5n8b_pinhani-ne-guzel-guldun_music

Affına Sığınarak (Nazım'ın anısına)

2011-06-03T22:52:00.001+03:00

haziranda ölen şairler için doğmuşum, demiştim kendim için; özgeçmişimi yazdığımda.
işte bu gün de Nazım Usta'nın ölüm yıldönümü.

sabahtan beri bakıyorum da kimse iki kelam yazmamış onun için
ama hayat işte, unutturuyor insana kendi babasının ölüm yıldönümünü bile
saatler, günler, aylar, nasıl geçiyor hiç de anlamadan...

2009 yılında,
yani yine yazma konusunda en verimli çağımda;
ki en güzel yılımdı o yıl
çünnkü askere gidecektim ve yaşadığım her an'dan tat almayaçalışıyordum.
işte o yıl ölümüne istinaden bir şiir yazmıştım Usta için;
bugüne kısmetmiş paylaşmak.

huzur içinde uyusun...

Affına Sığınarak

Ne zaman bir haziran geçse üzerimden

yağmur yağar içime yaz ortasında

ki yazamam haziranda şiir ben

affına sığınırım

Yıkamadılar seni

sürgün yedin ama

boyun eğmedin

O demir şilerli parmaklıklar ardında

tek duyulan sesti

senin kalemin

Ve benim bağırasım gelir usta

bağırırım ben

nazım

diye...

affına sığınır soramam

neden gittin diye?

Emrah Ateş

iyi ama fakir

2011-06-02T18:50:00.003+03:00

Yazıcaklarım belki uzun sürecek, belki kısa. Ama bugün bu safayı dertleşmek için kullanmak istiyorum kendime. Kimileri aynaya bakar konuşur tahatlamak için, bense ekrana bakıp yazıyorum

ne diyordu şarkıda
para para para
varlığı bir dert
yokluğu yara.

Açıkcası paranın varlığının çok dert olduğunu hiç görmedim. Yani çok fazla parası olan insanlar da tanımadım ama, zannetmiyorum yani. Kitaplarda falan anca oluyor bu, duygusal bir atmosfer yaratmak için. Mesela manevi huzuru bulmak için ferrarisini satan bilge, yine o huzuru bulmak için hindistana gidecektir ve yine para lazımdır ona değil mi ?

Son zamanlarda iş güç olaylarım pek yerinde değil.
Kısa bir zaman içerisinde iş değiştirebilirim
Bugün iş görüşmeslerinde sorulan tipik sorulardan birini sordum kendime
5 yıl sonra kendimi nerede görmek istiyorum?
Cevabı pek bulamadım.
Bu soruyu bana bir iş görüşmesinde sorduklarında ''olduğum konumdan alçakta değil ama olabildiğim en iyi konumda '' diye cevaplamıştım.
Çünkü çok tırt bir sorudur bu
En yüksekte dersen açgözlü görürler seni
Olduğum yerde dersen pasif olursun.
O yüzden hep ürkütücü olmuştur bu soru
Gerçi soruyu soran da bir halt bilmez. Sadece sorar işte. Ona sorsan o da bilmiyor ne olacağını
.
Neyse bugün kendime bu soruyu sormam tüm günümü mahvetti
Çünkü bu soru gelecek kaygısından başka birşey vermez insana.

Para denen meret icat olduğundan beri, insanlarımız sürekli bir koşuşturma ve kazanç içinde.
Hakikaten cebinde çok durduğunda sadece elini kirletecek olan bir kağıt parçası için, bedenen ve ruhen tüm gününü heba ediyor insan.

İki şekilde doğan insanlar var hayatta
Kimileri şanslı doğuyor
Kimileri şansız
Paralı fakat mutsuz olmaksa hayatın en büyük şansızlığı.
Şans ise kime ne zaman bulup bulmayacağı belli olmayan bir varlık.

İnsanın herşeyi elde edebilip yalnız kalması ise çok kötü bir durum.
Çevrendeki tüm insanların senin için dedğil de; paran için seninle olması berbat bir şey.
O da biraz senin takıldığın yerler ve insanlarla alakalı bir durum bence.
Paranın gazıyla gece yaşantısı ve alkolden başka birşey bilmezsen bu tür bir hayat kaçınızlmaz olur senin için.

Hayatta doğduğundan itibaren hiçbir maddi sıkıntı çekmeyen, hazır bir işe konan, mutlu bir aile yaşantısı olan insanlar var. Zaten ilk ikisi gelince diğeri de yanında geliyor. Çünkü her istediğini elde edebilen bir kadın neden o erkekten şikayetçi olsun ki ? Bir de aşıksa oh değme keyfine.

Çünkü dünyada İstanbul Boğazını evinin penceresinden izleyen insanlar var.
Hatta evi direk boğazın dibinde olan insanlar da var.
Kimileri ise boğaza gitmek için gerekli otobüs parasını bile bulamaz.Ya da çalışmaktan vakti bulamaz

Bu çok çalışma olayını kafanızda o kadar büyütmeyin
Çünkü insanalarımız az paraya çok çalışıyorlar.
Eskidenmiş o çalıştıkça para kazanmak;
paranın değeri mi kaldı ?

Eskidenmiş o yorganla gelip apartman sahibi olmak koca şehirde.
artık taşı toprağı altın değil, avm İstanbul'un. Çalıştığını biriktirmekle olmuyor.
Çalışanın da , emeklinin de hali ortada.

Babalarımız önceden şı fikirdelermiş
- emekli olana kadar çalışayım
sonra emekli parasına bir ev alırım, ufak da bir iş kurar geçinir giderim-zira öyle yapmış insanlar tanıdım.

Çünkü o vakitler aldığın para harcadığın paradan üstünmüş
hamalı da kazanıyormuş
garsonu da yani.

Ama şimdi öyle mi ?
Küçük bir hesaplama yapalım;
İstanbulda en kötü semtlerde evin kirası 400 tl
çoğu insanımız asgari ücretle çalışıyor.
bunun faturaları ve mutfak masrafları da var
ve insanlar bu şekilde yaşıyor
işte gerçek insan da budur benim gözümde.

Ama o garibim insanın da sosyal hayatı sıfır.
Tek tesellimiz iyi biri olursak diğer dünyada rahat edeceğimiz o kadar.
Ama bazen yaşam katlanılamayacak kadar acı olabiliyor.

Ama neden böyle oluyor, olmamalı!
Bazılarının altındaki arabanın yakıt masrafı aylık; 3 kişilik bir ailenin bütün geçimi kadarsa,
ben bu dünyadaki adaletsizliğe ister istemez kızarım.

Şans olsun
Belki loto çıkar diye düşünsek de
Loto oynamaya bile parası olmaz bazı insanların.

O yüzden çevrenizdeki yardıma muhtaç kişilere elinizden geldiğince yardım edin.
İş sahibiyseniz iyi bir işveren olun. Çalışanlarınızın hakkını verin.

garip bir çocukluk geçirdim
garip bir gençlşiğim oldu
ve garip bir hayat yaşamaya da devam ediyorum

daha doğduktan 5 ay sonra bir kanepenin üstüne bırakılışımın üzerinden 23 yıl geçmiş
ve ben 23 yaşında
liseyi hala dışarıdan okuyan
ne iş olsa yaparım abi'yi mesleği edinen
bu yüzden 7 yaşından beri çalışan
hayatta ssk'dan başka güvencesi olmayan biriyim.
benim cv'im bu.
ama hiç bir işveren kabul etmez böyle bir cv'yi.

aslında çocukluğpuma inersek bu travmanın sebebi belli
daha ilkokulda '' sana sevdalandım'' dediğim kız
''Sen fakirsin senle işim olmaz'' dediğinde, nasıl bir hayatın içinde yaşaığımızı anlamaya başlamıştım.

normal ilişkilerde iyi hoş da
iş ciddiye bindiğinde elde olanlara bakılıyor;
elde var sıfır.

ne şiir yazabilmem
ne öykü yazabilmem
ne sesimin güzel olması
ne de iyi bir insan olmam, o ay evin kirasını ödeyemiyor.

bazen çevremdeki insanlar sen iyi birisin dediklerinde
iyi olmak yetmiyor herşeye diyorum
çünkü bundan 5 yıl sonrasını düşündüğümde
eğer hala şansız bir şekilde yaşamaya devam edersem ne olur bilmiyorum.

kız isteme merasimlerinde önceleri
''oğlumuzun gecehayatı içkisi kumarı varmı ? ''diye sorulan zamanların geride kaldığı

''oğlumuzun evi, arabası, parası, güvencesi var mı ? ''diye soruların sorulduğu bir zamanda

iki gönülün bir olduğu samanlığı çoktan yaktılar.
aslında kimse suçlu değil bu oyunda
hayat pahalı ve bir şekilde herkes iyi yaşamak istiyor
işte bu yüzden birileri zengin olurken
birileri fakirleşiyor

çünkü unutmayın
birilerinin üstüne basmadan yükselinmiyor.
yine de sağlıklıyız ya
buna da şükür

iyi kandiller...

Nazım ve Vera

2011-05-31T13:05:00.000+03:00

ilk defa bu kadar mutlu gördüm ustayı

okuyun ve farkına varın. çünkü; taşı toprağı AVM İstanbul'un

2011-05-28T12:00:00.000+03:00

Önceden taşı toprağı altındı İstanbul'un
Şimdi ise taşı toprağı AVM olmuş.

Bazı şeylerin olması güzeldir. Fakat biz neden bu kadar bokunu çıkarıyoruz anlamış değilim.
Alışveriş merkezleri birçok yönden kullanışlı.
hazır park alanı
istediğin herşeyi bir bina içinde bulabilme imkanı
yazın serin, kışın sıcak gibi

Ama şu şekilde sıralamaya kalkarsak;
demirören
cıtys
cevahir
profilo
astoria
metrocıty
kanyon
saphhire

Bunlar taksim'den levent'e uzanan bir araç yolculuğunun sol camından yansıyan binalar.
Bakırköydeki, Beylikdüzü'ndeki ve Büyükçekmecedekilerden bahsetmiyorum bile.

Bir de şu avm olayındaki en sevmediğim olay şudur;
Bakın her şeyin bir binada olmasına karşı değilim fakat şu sabit fiyat olayı beni delirtiyor. Yine her şey bir binada olsun, ama iş hanı tarzında, esnaf abileriminzin, kardeşlerimizin olduğu, pazarlık yapabildiğimiz, yani; paramızla rezil olmayacağımız yerler olsun istiyorum.

Başımdan geçen ufak bir olayı anlatayım

Bir kaç ay önce LC'ye gitmiştim. Bir şal vardı beğendim fiyatı 12 tl. Kasaya gittiğimde aramızda şöyle bir diyalog geçti;

- 10 lira vereyim bu şala
- bakayım etiketine; ama 12 tl bu
- 10 lira vereyim işte ne olcak vallah iki liram yok ( aslında var, benim olayım farklı )
- ama olmaz beyefendi fiyatı bu. sabit fiyatlar.
- kaça geliyo size bu ?
- anlamadım
- kaça geliyo bu size diyorum
-ben nerden bileyim beyefendi
-ama ben bunu dışarda almaya kalksam 7buçuğa alırım biliyorsun dimi
-ama benim yapabileceğim birşey yok
-ben müşteriyim ama gidiyorum kaçırma beni

kız bayağı sinirlenmeye başlayınca dedim ki

Bakın hanımefendi. Şaka yapıyordum ben aslında. Ama şöyle bir olay var; şunu farkettirmek istedim. Ben bunu beğendim ve 2 lira param olmadığı için alamıyorum. Tamam sende işçisin cebinden verecek değilsin ama eğer her yer bu şekilde alışveriş merkezi olmasaydı, her yerde bu markalar tepemize binmeseydi, bir de yetmezmiş gibi şu etiket denen şeyi gözümüze sokmasalardı herşey daha güzel olurdu. Sen de o kasanın ardında her gelenin yüzüne bile bakmadan takındığınız o buyurun moduna bürünmezdin. Daha rahat çalışırdın. Ezilmez büzülmezdin. Kendi dükkanınmış gibi sahiplenirdin çalıştığın yeri. Haksız mıyım ?

Çünkü bu yapılan esnaflık değil
Benim yaptığımda alışveriş değil; kendi paramla rezil olmak.
Çünkü bu tek fiyat etiket denen olay şu anlama geliyor;
Kardeşim fiyatı bu alıyosan al, almıyosan siktir git
Biz buna kısaca kapitalizm diyoruz...

Kızın pek umrunda olduğunu zannetmiyorum söylediklerimin. Ama kızın da yapacağı bir şey yok ekmek parası kazanıyor neticede. Asgari ücretle benim gibi çapulcuların böyle ağız kokusunu çekiyor işte ne yapsın.

Ama ben istiyorum ki; küçük esnaflar yerini büyük godomanlar almasın.

Ben istiyorum ki kapıdan girdiğimde sahte bir gülücüğün altında hoşgeldiniz beyefendi demesin kimse
-abim hoşgeldin nasıl yardımcı olurum sana ? desin içten bir şekilde

Adam illa ki net bir kar değil, yeri geldiğinde zararına versin malı beni mutlu etmek için
esnaf dediğin; insanların memnuniyetini kaybetmektense
para kaybetmeyi tercih eden adamdır

Gidin alışveriş merkezinde bir lokantaya oturun
Kaç yer size mahalle arası lokantalarındaki samimiyeti göstericek
Hangisi yemekten sonra hemen çayınızı para istemeden verecek
Hatta çayım taze abi iç iç diyecek, zorla içirecek. Çünkü o istiyor ki taze çayından içesin, oradan memnun ayrılasın.
Hangisi kasaya geldiğinizde; abi bozuğun yoksa tamam hallederiz kafi bu diyecek.
yine bekleriz diyecek

yine bekleriz kelimesini hafife almayın.
çünkü dünyanın en güzel şeyidir beklenmek.
nerede olursa olsun...

bir deneyin bakalım...

Çocukken inandığım şeyler

2011-05-26T19:09:00.003+03:00

vesselam sağolsun yine mimlemiş beni
mim kadrosunda var olmak benim için sevindirici bir durum
blog aleminde hiç olmazsa biraz atraksiyon oluyor. insanlar birbirleri hakkında merak ettiklerini şu mim olayı sayesinde biraz daha öğreniyor sanırım

mim sorusu

Ben Küçükken .... Sanıyordum ! Hepimizin Küçük Yaşlarda İnandığımız Saçmalıklar Vardır.. Fazla Şeyler Yazmamıza Gerek Yok 3 Tane Yada 5 Tane Yazsak Kafidir :) demiş

ben bu soruyu yine egzantirik cevaplarımı birkaç öykü halinde vereyim

1- radyo

ufacıkken kendim gibi ufacık bir radyo vardı evde. kocaman vitrinin içinde pek de afilli olmayan, tek kaset çalma yeri olan birşey. ve annem her ev kadını gibi onun üstüne de örmüştü bir dantel. ve ben radyonun içinde hep birileri var zannederdim. yani karınca kadar insanlar radyonun içinde sırayla şarkı söylüyo zannediyordum

2- televizyondaki öpüşme sahneleri

yalnız sanata çok saygılı ve düşkün bir toplum olduğumuzu belirtmeliyim. çünkü bizi hep çocukken öpüşme sahnelerinde - yok la aslında bunlar öpüşmüyolar kamera böyle gösteriyor- diye büyüttüler. sanırım böylelikle çocukken izlediğimiz hiçbir erotik şeyden nemalanmadık. böylelikle de çocuklar etkilenmiyor ve aile büyükleri her öpüşme sahnesinde kanal zap yapmak zorunda kalmıyordu. ama eve bir misafir geldiğinde öyle mi ? direk bir öpüşme sahnesinde zaplanır, eğer yine bir öpüşme sahnesi çıkarsa - amann televizyonda da birşey yok- diye televizyon hemen kapatılır. çünkü eğer misafirlerin olduğu bir karmaşanın içinde sevişmeli birşey oynarsa ev sahibinin televizyonunda, o ev sahibi sapık zannedilir.

3- gökkuşağı

Yalnızca ben miydim bu yalana kanan. Hani çocukken derlerdi ya gökkuşağının sonuna git orada bir küp altın var diye. Gerçi belki size öyle yalan söyleyeniniz de olmamıştır ama ben inanmıştım o yalana. Çocukken az altın macerasına çıkmadım rüyamda.

4- cüney tarkın

çocukken cüneyt arkın ile zannettiğim birçok gariplik vardı.
o adam o kadar bıçak yiyor nasıl ölmüyor
kaleden nasıl aşağıya atlayınca birşey olmuyor
olduğu yerden 5 metre nasıl zıplıyor gibi
bir de kim demişti hatırlamıyorum ama;
-yay var len o adamın ayağının altında, demişti.
bende gidip hurdacıdan karyola yayı almış ayağımın altına bağlamıştım. hiç zıplayamadım ama çok düşüp kafamı sağa sola vurdum :D

bir de adını hep cüney tarkın zannederdim. cüneyt arkın olduğınu ilkokulda hocamdan öğrenmiştim.

5- peter pan-ın dünyası

çok ufakken mahallede birgün arkadaşlar toplamış bir ağacı taşlıyolar.
-la dedim napıyonuz siz-
- oğlum sorma bak şu dalda ki yuvarlak kayış var ya ( arabanın motor kayışı )
-eee
- işte onu taşla vurup aşağıya düşürürsek peter panın dünyasına geçiyormuşuz
- hadi len
- vallaha lan
-piyyy iyi o zman dur atayım

koca bir taşı elime aldım. havaya fırlattım. bir baktım ağacın diğer tarafında yere bir çocuk düştü. kafası kan revan içinde. ben o korkuyla, topuklarımı götüme vura vura nasıl koşuyorum ama . eve gittim direk divanın altına saklandım. anneme;

- anneee beni sorarlarsa karsa köye gitti de
- yok yok ablası geldi aldı tuzlada yaşıcak artık de
-yok yok anne öldü de sen
- niye lan eşek sıpası niye ölüyomuşun sen. hele ettiği lafa bak abırsızın ( karsça bir terim )
- vallahi anne sen öldü demessen öldürecekler zaten :D

6- şort

çocukken en çok içimde kalan şeylerden biri şort giymek olurdu hep. çünkü babam hiçbir zaman izin vermezdi şort giymeme.
-ne lan o kız gibi bacakların meydanda der otoritesini koyar içime korkuyu salardı
ama yıllar sonra öğrendim ki, canım babam benim yaramazlığımdan dolayı,
- bu çocuk bir tarafını kıracak, dizleri falan hep yara olacak, götünün üstünde durmuyo bu salak
diye düşündüğü için hep pantul ( karsça) giydirirmiş.

affet beni babo çocuktum nerden düşüneyim bu kadarını. huzur içinde yatasın

benden şimdilik bu kadar
sağlıcakla

Bugün Pazar

2011-05-22T11:46:00.001+03:00

Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldamadan durdum.

Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga,ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben
Bahtiyarım…

nazım hikmet

dinle- http://www.dailymotion.com/video/x7jyam_bir-sevda-yarkysy_music

erkan oğur

2011-05-21T09:40:00.001+03:00

kulaklarımın duymasına en çok seni duyabildiğim için şükrediyorum. Hiç ölmeyesin emi.

günün şiiri ve şarkısı

2011-05-20T07:24:00.000+03:00

Ne vakit ölmek gelse aklıma;
son kez yüzünü göreyim istiyorum...

son kez diyorum her seferinde;
çünkü ne vakit ölürüm bilmiyorum...

Emrah Ateşmayıs

pinhani- yitirmeden
http://www.dailymotion.com/video/xgw2qk_pinhani-yitirmeden_music

Dizi tavsiyesi -Leyla ile Mecnun-

2011-05-19T00:39:00.001+03:00

başladığı günden beri çarşamba akşamları tüm planlarımı erteleten,
kahvenin yanındaki lokum misali,
çayın yanındaki çekirdek gibi bir dizi...
öyle içten ve öyle komikler ki;
-İnsan bu diziyi seyrederken önce yadırgıyor, sonra hafifçe gülümsüyor, daha sonra da kendini diziye kaptırıp, kahkahalar atmaya başlıyor.-

çarşamba günleri 22:15 de arada bir TRT1-e bir bakın derim ben.

Oyuncu- Rol -Karakter

Ezgi Asaroğlu -Leyla
Ali Atay -Mecnun
Ahmet Mümtaz Taylan -İskender Mecnun'un babası
Asuman Dabak -Pakize Mecnun'un annesi
Köksal Engür -Aksakallı Dede
İştar Gökseven -Metin Leyla'nın babası
Ayşe Selen Sevim -Leyla'nın annesi
Cengiz Bozkurt -Erdal Bakkal
Serkan Keskin- İsmail İşsiz
Osman Sonant -Yavuz Hırsız
Mehmet Usta- Kamil Futbolcu
Ushan Çakır -Arda Leyla'nın eski sevgilisi
Beste Bereket -Zeynep Yavuz'un sevgilisi

Benim babam çok kıyak adamdı

2011-05-17T09:00:00.002+03:00

Hatırlar mısın baba? Bir gün yine oturmuş beyaz taburende, televizyonda Neşet Ertaş’ı dinliyordun. Trt’de mi çıkmışttı hangi kanaldı o ? Önemi var mıydı senin için ? Ne de severdin o adamı. Özellikle acem kızı ve neredesin sen türküsünü , ne- de severdin... O, ‘’ gönlüm hep seni arıyor neredesin sen’’ dedikçe, bardağı fondipler bir of çekerdin ki; karşıki dağlar yıkılırdı. Ben oturmuş seni izler bir derdin var mı diye bakardım. Ben sana bakardım, Neşet Ertaş ‘’ neredesin sen ’’ derdi. Hatırlar mısın baba o gün yanına gelip ’’ bana atari almaya gider miyiz ‘’ diye sorduğumda, ‘’ ayıp ettin koçum gideriz tabi ‘’ deyip kafamı okşamıştın. Beni mutlu etmeyi severdin- bende seni mutlu görmeyi severdim...
Sende çok zorluk çekmiştin be baba. Nenem sana hamileyken dedem çekip gitmiş,sen doğduktan sonra da nenem başka bir adamla gitmiş. Büyümüşsün bir şekilde. Hiç bir zaman anlatmadın bana tam olarak. Duymuştum ki hep komşular büyütmüş seni. Sonra anneme sevdalanmışsın. Almış onu gelmişsin İstanbul’a, büyük şehire. Her köyden gelen gibi sen de o zamanlar iyi para kazanmışsın. Sırtında bir yorganla gelip at arabası sahibi olmuşsun. Meyve satarmışsın. Çocuklarından hangisi, hangi meyveyi seviyorsa ona kasa kasa getirirmişsin. Geceleri ben uyusam bile uyandırır karpuz yedirir, yatırırmışsın. Ben çok ufaktım hatırlamıyorum. Ablam anlatırdı hep. Sonra bir gün at arabasını bir yere parketmek istemişsin. Çalışacakmışsın orada. Eşya alacakmışsın. Adamın tekinden arabasını çekmesini istemişsin de çekmemiş. Sonra dövmüşsün adamı. Çok kötü dövmüşsün ama... Adam polis çıkmış sonra. Duymuşsun ki seni arıyorlar. Kaçmışsın bir gece de yuvandan. Pılını pırtını bizi de alıp gitmişsin başka bir eve. Oradan başka bir eve, oradan başka bir eve...

Biriktirdiklerinde gitmiş böylece. Bu sıkıntıya atın yadigar da dayanamamış, ölmüş. Sonra başka at da alamamışsın, hamallığa başlamışsın. Ne iş olsa yaparım demiş, ne iş olsa yapmışsın. Sırtında koca koca eşyaları gencecik adamların çıkaramadığı yerlere çıkarırmışsın evine ekmek getirmek için. Ve getirirdin evine her akşam ekmek. Eli boş gelmezdin

ve ölümünün üzerinden 8 sene geçmesine rağmen ben hala eve ekmek getirmeyi eksik etmiyorum babacığım. oğlun adam gibi büyüyor. gözün arkada kalmasın.

ruhun şad olsun...

17 05 2003- 17 05 2011

fiş (mim) lenmişim

2011-05-16T15:12:00.000+03:00

Sanırım ilk kez mimlendim. Ya da en azından ilk defa mimlendiğimi söyleyen biri var. Bu mimlenmekte fişlenmekle aynı değer olsa gerek. Sağolsun demek ki yazılarıma değer vermiş, bu olaya layık görmüş beni Melek arkadaşım. Öyle kısa yoldan bazı işaretlemeleri yapamadığım için direk blog sahibinin adresini veriyorum. Ahanda bu;

http://melekyigit1990.blogspot.com/

Mim sorumuza gelince; Eğer Bir Zaman Tüneli Olsaydı Geçmişten Yada Gelecekten Hangi Zamana Gitmeyi, Kimi, Hangi Olayı Görmeyi İsterdiniz ?Vallahi aslında ben hayattaki tüm yaşantılarıma özenle dizilmiş domino taşları olarak bakıyorum. Çünkü bence rastlantı diye birşey yok hayatta. 1 saniyeyle kaçırdığımız bir tirenin bile hayatımızda çok büyük etkileri vardır. Hayır görünen de şer, şer görünende hayır olabilir. Ben oldum olası bunu savunmuşumdur. O yüzden hiçbir zaman geçmişe dönsem de şunu düzeltsem diyememişimdir. Çünkü döndüğüm zaman düzelttim zannettiğim şey nice şeyleri bozar belki. ( kusura bakma böyle masumca bir soruya bu kadar dramatik yaklaştığım için.

Ama illa ki bir cevap lazımsa; Deniz Gezmiş'in sandalyesine tekmeyi vuran o cellatın yerinde olmak isterdim. o zaman o sandalyeye tekme vurmaz, boynuna urganı bağlamazdım. bir yiğitte gencecik yaşında iken bu dünyadan göçmemiş olurdu.

saygılar

Vasiyetimdir

2011-05-15T10:00:00.001+03:00

ben ölürsem
35 yaşında yada 75'imde
mezarımın başında kimse ağlamasın sakın

ben ölürsem
martı jonathan livingson gibi
özgürlüğün peşinde koşan
bir martı gibi hatırlayın beni

ben ölürsem
tek hayali tavşanlarına yonca yedirmek olan
iri cüsseli Lennie olarak hatırlayın beni

ben ölürsem
ilkokul arkadaşlarıma da haber salınsın
mahalle arkadaşlarıma da
hepsi gelsin mezarıma
ilkokul sıralarımdan da bir tutam toz döksünler
toprağıma

ben ölürsem
eski sevgililerim de gelsin
hem-de çoluk çocukla
kocalarıyla
kazandırdıklarıma teşekkür edip
kaybettirdiklerime küfretsinler mezarımda
istemem kimsenin içinde birşey kalsın bana

ben ölürsem
benden bahsedin ara sıra
deyin ki;
bir çocuğun oyuncağının
onun hayatının yarısının olduğunu farkedebilecek biriydi

ben ölürsem
bir şiirim türkü yapılsın
ve rakı masasına meze edilsin o türkü
kadehlerini tokuştururken söylesinler hep-bir ağızdan

ben ölürsem
6 yaşında kaybettiğim oyuncağı
aramaya devam etsin geride bıraktıklarım
ben ölürsem

35 yaşımda yada 75'imde
ne ise artık
eğer evlenmişsem
eğer olmuşsa çocuğum
bir de erkekse ve adı çınarsa
yaşasın ağaç gibi dimdik
kızım olursa annesi koyacaktır adını
her yıl gelsin bir parça şiir bıraksın kafi
mezarıma...

ben ölürsem
Orhan Velinin şu şiiri yazsın mezar taşımın arkasında;

Ölürüz diye mi üzülüyoruz?
Ne ettik, ne gördük şu fâni dünyada
Kötülükten gayri?

Ölünce kirlerimizden temizlenir,
Ölünce biz de iyi adam oluruz;
Şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış,
Hepsini unuturuz...

Hiçbiri de olmazsa artık
o kadar da erken ölmüşsem eğer
yapılamıyorsa hiçbiri
gömün gitsin- ne yapayım...

emrah ateş
2009-2010-2011

2011-05-14T23:42:00.000+03:00

ilk görüşte aşka inanırım
çünkü bilenler bilir
ikinci bir şans olmayabilir

can yücel

Baba Olmak Zordur

2011-05-10T11:04:00.002+03:00

Ömrümde bu kadar üst üste korna sesini duymamıştım henüz. Yolda giderken çalan kornalar bir düğünün işareti değildi. Acı acı çaldığı belli oluyordu.

Araçların sıkıştırdığı yolda bir adam korna çalan aracın yanından koşarak araçların camlarına vuruyor ve bağırıyordu

Yolu açın- yolu açın diye

Belliydi ki sesinde bir hüzün bir öfke bir korku vardı. Elinden gelse eminim ki tüm araçları tek tek bir köşeye fırlatırdı.

Sonra acılı araç hastanenin önünde durduğunda soluk soluğa kalan adam aracın içinden genç kızı çıkarıp kollarının arasına aldı. O çelimsizlikj ve yorgunlukla o kızı nasıl taşıyabiliyordu hayret. Ki belliydi vücudu zangır zangır titriyordu.

Sonra gelen sağlık görevlileri genç kızı sedyeye bindirip içeri doğru götürürken adamın artık takati kalmamıştı. Tüm o günün yorgunluğu bir anda üstüne çöken adam iki dizinin üstene düşmüştü. Ve ben o mesafede gözlerinden akan yaşıda, ihtiyar yüzündeki o acıyı da, ve dudaklarından dökülen o iki kelimeyi; -canım kızım-ı da duymuştum.

İşte o an sanki zaman durdu. Ben olduğum yerde kaldım. Ellerime baktım.

Ne işe yarıyodu bu eller? Gidip o adama yardım edemedikten sonra, onun üzüntüsünü paylaşamadıktan sonra ne işe yarıyordu? Dünyayı kurtarmak değil derdim ama eğer o adama o an çare olamadıktan sonra ne boka yarıyordum ki ?

Baba olmadığım için bilemem babalığın ne olduğunu. Ama baba olmanın ne zor bir iş olduğunu o gün öğrendim.

güne başlarken...

2011-05-09T08:58:00.000+03:00

bugünün parçası
Erkan Oğur-dan çayın öte yüzünde olsun
albüm adı: bir ömürlük misafir

http://www.youtube.com/watch?v=4ai3myMdPYY

Mucit annem

2011-05-08T10:25:00.002+03:00

Gece konan bir eve, gece konan bir aileydik. Kaldığımız ev uzuncasına bir evdi. En solda kapısı vardı. Benim dolabım kapı olmuştu eve. Kapıyı açınca dolabıma girerdim sanki. Kapıdan ilk girdiğimde buzdolabı karşılardı beni, tam karşımda... Solda ince uzun bir tezgah. Tezgahın altına annemin yığdığı kuru bakliyatlar. Tezgahın üstünde yeşil bir piknik tüpü. Tüpün üstünde kaynayan bir tencere. Tencerenin başında annem. Anenmin saçları kızıl. Boya da değil, kına yakmış saçına. Yoksa tamamen bembeyaz. Yüzü kilosundan dolayı şişmiş. Göbeği var her daim. Eli belinde dolaşmayı sever hamile kadınlar gibi. Elleri çatlak yaşlılıktan. Saçlarını eşarbıyla kapamış. Eşarbında gül oya...

Benim çocukluğumu anlattığım öykünün bu bölümünde annemin 7 yaşmdayken gözümde nasıl göründüğüdür.
O anne öyle ki başkasının çocuğunu öz çocuklarından daha fazla sevecek kadar annedir.
Çünkü esas olanın doğurmak değil bakmak olduğunu bilir. Evde kalan son bir tabaklık çorbayı bana verip kendisinin çiğ pırasa yediğini de unutamam. Evde sadece prinç kaldığı için günlerce prinçle ilgili değişik icatlar yediğimizide... Ama annem hergün de yediğimiz pilav olmasın diye dünyanın en güzel yemeklerini yapardı o pirinçle...

Mucit annem. seni çok seviyorum...

tüm annelerin anneler günü kutlu olsun...

Bahardı...

2011-05-05T23:22:00.000+03:00

Her sabah aynı güne uyanıyor insan. ama hayatın öylesine garip bir yol haritası var ki; nereye gideceğini bilmediğin halde, o kapıya ulaştırıyor yine de seni. Ve ertesi gün olduğunda, düne bakıp anca görebiliyorsun nerelerden geçtiğini. Çünkü yaşanmamış birşeyi tahmin edebilirsin ancak, o da doğru çıkmaz zaten. Ama olmuş olan öyle midir ? Bilirsin en azından ne olmuş ne bitmiş.

İşte yine o aynı sabahların birinde uyandı çocuk. Camdan dışarı baktığında gökyüzünün nasıl bir karamsarlık içerisinde olduğunu gördü. Dışarda bir kasvet, bir matem havası. Kldırımların üstüne gölgeler çökmüş. Yere atılan izmarit bile yolun ortasında değil sinmiş bir köşeye. Sanki babası öldüğünden beri ağlayamamış, ama heran fırsatını bulsa gözyaşlarını koyverecek biri gibiydi bulutlar. Öylesine kara, öylesine acı...

Bahar gelmemişti bir türlü kente. Ama kışta gitmişti. Mevsim beşinci bir mevsim oluvermişti adeta. Kısa kolla çıksan olmaz, kazak giysen olmaz dediğin havalar vardır ya onlardan biriydi işte. Doluya koysan yaz değil, boşa koysan kış değil...

Bu matemli havalarda kesin yağmur yağar düşüncesi ile montunu giyecekti aslında ıslanmamak için. Sonra yeni aldığı o gri ceketi giymeye heveslendiği için vazgeçti monttan. Bugün evden herzamankinden biraz daha yakışıklı çıkma ihtiyacı duyuyordu çünkü. Saçları ilk kez bu denli şekil almıştı uğraştırmadan. Ve o mont yerine şemsiyesini almayı tercih etti.

Gün bir şekilde bitiyordu işte. Ziyaret edilen müşteriler, satılan mallar, alınan paralar derken bir gün daha boğuyordu kendini, kendi karamsarlığında. Komşunun oyuncağını kıskanır gibi kıskanıyordu her girdiği dükkanı. Kendi hayallerini başkaları yaşatıyordu çocuğun. Onun hayallerine üvey evlat muamelesi yapılıyordu...

Akşam olduğunda beraber çalıştığı adam daha kısa gideceği bir yola bırakmayı tavsiye etti onu. Ama çocuk direndi, -yok trafik var.Ttramvayla gitsem daha iyi. Hem bir iki dergi okurum fena mı ?- dedi. Hareket halindeki tramvaya doğru koştu çocuk, sanki yetişse madalya kazanacakmış gibi. Ama olmadı yetişemedi. O da diğer tramvayıı bekledi.

Kulaklığındaki kulaklıktan en sevdiği filmin sountrackleri çalarken, bir yandan da dergisine göz gezdiriyordu ki tramvay aniden durdu. Makinist sebebi belirsiz bir arızadan dolayı özür diliyordu mahçup bir sesle. Etraftaki insanlarda sanki tamvayı bozan makinistmiş gibi ona sövüyordu. Oysa adam garibim işçiydi işte; ne yapabilirdi ki? Ama bir suçlu her zaman olmalıydı ve o an oydu insanlara göre.

Beş dakika, on dakika derken daha fazla beklemek istemedi çocuk. Hemen karşıdaki otobüs durağına gitti. Ordan yakın bir istasyona geçip aktarma yapacaktı başka bir vasıtaya. Ne de olsa tüm otobüsler o duraktan geçer diye ilk otobüse binip en arkasına geçti. Ve zaten hep en arkasını tercih ederdi otobüslerin, yol onun önünden akıp gitsin diye...

Araç hareket ettikten iki durak sonra bir kız daha bindi otobüse. Kızı görür görmez içinde onu izleme isteği ama aynı anda da rahatsız etmeme isteği belirdi. Çünkü o kendi halinde evine gitmeye çalışan bir yolcu. Onu gözhapsine almaya ne hakkım var diye düşündü. Peki benim gözlerimi ondan mahrum bırakmaya hakkım var mı diye de kendi işine yarayacak sorular sordu kendine. Sonra kendisi kazandı elbette. Bakıyordu, ama o ne zaman dönüp baksa kafasını çeviriyordu. Ta ki kız onun bakışlarını gözlerinde dünyanın en uzun o iki saniyesinde hapis edene dek...

Çocuk hapisliğin tadını çıkaradursun çoktan ineceği durağı unutmuştu bile. Farkında değildi durağı çoktan geçtiğinin. Ama ne önemi vardı ki? İnseydi herşey son bulacaktı çünkü. Ama biraz daha dedi biraz daha durmalı kim bilir belki hep beraber ölürüz burada, hep beraber yaşarız belki...

Kız parmağını bir sonraki durakta durmak istediğini belirtecek olan o kırmızı stop düğmesine bastı. Keşke dedi çocuk, o düğmeye bastığında araba dursa ve burada kalsak hiç hareket etmesek. Sen oradan bana baksan bende sana kafi. Ötesine ne gerek var bu bile mutlu ediyorsa bizi.

Araç durdu. Kapı açıldı. Kız aşağıya doğru süzülürken çocuk ondan önce inmişti bile diğer kapıdan. Kız aracın arkasında gözleriyle çocuğu yoklarken, çocuk çoktan kızın yanına yanaşmış ne demeli diye düşünüyordu. İnsan beyni o kadar kudretli ki; o iki, üç saniye içerisinde tonlarca cümle geçti aklından. Ama işte tam o an babası ölmüş bulutlar ağlamaya başladı. Çocuk şemsiyesini açıp kızın kafasının üstüne uzattı ıslanmasın diye. Çünkü şekerler ıslanınca erir diye biliyordu. O zaman şeker gibi olanlarda erirdi.

Islanmayın dedi. Teşekkür etti kız gülümseyerek. O da bu anı bozmak istemiyor, bir meraae desem büyüsü bozulacak zannediyordu.

Kısa bir suskunluğun ardından burası benim mahallem dedi kız. Ama çocuğun umrunda değildi. Sadece kız zor duruma düşsün istemiyordu. Yoksa en fazla ne olabilirdi ki ? Kız bir mafya babasının kızı olurdu, babası -abileri görürdü, yada adamları gelirdi, çocuğu alır bir bodruma götürürlerdi, hiç olmadı kafasına sıkardı ölürdü. Ölümden öte hiç köy var mıydı ? Onu burada bırakıp gitmenin ölmekten ne farkı vardı ?

Peki bir daha ben seni ne zaman göreceğim diye sordu ürkek bir şekilde. Çünkü en çok bu sorunun cevabından korkuyordu. Ya git derse, ya olayı bir türk filmi tadına büründürüp kısmet deyip uzaklaşırsa... Ama öyle olmadı; sözleştiler karşılıklı.

Çocuk uzaklaştı ardına bile bakmadan. Çünkü o orada öyle kalsın istiyordu. Bıraktığı gibi, mağrur, güzel...

Adı mı?
Bahardı...

Emrah Ateş- Mayıs

Yalnız Acı

2011-05-03T20:17:00.002+03:00

Ne güzel diyordu şair ceketli çocuk;
sessizce yakar zaman- yalnızlık gövden olur...İnsan eğer birşeyler yazıyorsa birçok farklı şeylerden ilham alabilir. Ama bunların başında müzik gelir. Duru bir su gibi akan müziğin üzerine ömrü boyunca eline kalem almamış kişi bile iki kelam yazmak ister. Aşağıda en altta linkini verdiğim müzikte böyle duru bir sudur.

Kazım Abinin sadece -le- diyerek- yani hepi yopu iki tane harfe bütün acıları sığdırarak söylemesi, insanda o acıları geniş cümlelere açma ihtiyacına itiyor.
Hani üzerine yorganı çekip hüngür hüngür ağlamak istersin ya
hani göğsünün üstüne koca bir taş biner, boyu senden büyüktür; o yüzden altında ezilir kalkamazsın.
Hani ne kadar yaran varsa elinle kabuklarını koparıp anatırsın,çünkü kanatmak istersin
acı çekmek istersin, ki; anca o vakit anlarsın yaşadığını ya;
işte böyle birşey bu müzikde...

Bazı tarihler vardır unutulmaz. 27 ekim 2006 cuma günü saat 17:35 de gelen, Yılmaz Erdoğanın - saçlarını süt mısırı örgü yapmış bir al çift yüz, koca göz- diye önceden sanki benim için benzettiği, ama benim hiçbir zaman kendimin bir benzetmeye sığdıramadığı o kişiye aşık olduğum o günü hiç unutamam mesela. Gerçi hiçbir zaman geçmişimi unutmak veya silmek gibi bir kaygım da olmamıştır. Neden olsun ki ?
İşte 2006 yılında ilk aşık olduğum ve ilk terkedildiğim
yani acı çekmenin bile bir anlamının olduğu yıllarda keşfettiğim bu şarkı ve üzerine yazılmış bir şiir; hatta yazdığım ilk şiir diyebilirim.

TIKLA: http://video.mynet.com/runsys/Kazim-Koyuncu-lelele/531997/

yaşamaya çalışırken

Elimde sensiz düşüncelerimde anlam kazanamayan iki şey var şimdi
biri kalem diğeri ise kağıt
ve ben her düşüncemde seni yazıyorum
sevgimi yazıyorum
ne kadar da satır aralıkları boş kalsada...

ayrılığımızı yazıyorum
sayfaya baktığımda görebildiğim tek birşey var
kağıt
anladım ben sensiz cümle kuramıyorum...

resimlerine bakıyorum
her baktığımda içimde anlam veremediğim bir hüzün,
dokunsalar ağlar mıyım, küser miyim karşımdakine bilmiyorum
anladım ben hala, hala, seni seviyorum...

hayallerime bakıyorum içinde senin olmadığın
onları yarım bıraktığın
daha oluşturamadığım hayallerime bakıyorum
göremiyorum...

seni içime soluyorum
gözlerimi kapatıyorum işte bu sefer hayal kuruyorum galiba
diyorum
seni içime çekiyorum
hayallerim takılıyor genzime
anladım ben sensiz nefes alamıyorum

başkalarına bakıyorum senin yüzünden
seni unutmak için başkalarına bakıyorum
göremiyorum...
anladım ben seni unutamıyorum

sevmesem daha mı karlı olurdu sevmekten
yoksa sevdiklerim yanıma mı kar kalırdı
yanımda mı kalırdı sevmediklerimi sevseydim
benden sana biraz birşeyler kaldı mı

ben sustum
artık yok birşeye mecalim
zaten sevgimiz için öldük
aşkımız için süründük
yaşamaya çalışırken...

emrah ateş- 2006

Bir ilişkide uğurlama merasimi ne kadar önemli olabilir ?

2011-05-02T17:27:00.001+03:00

Bir ilişkide uğurlama merasimi ne kadar önemli olabilir ?

Bir ilişkide erkeğin en büyük görevlerinden biri kız arkadaşını sağa sola uğurlama merasimlerindeki takındığı tavırdır. Bence seven adam kızı bir araca bindirdiğinde o araç ortalıktan kaybolana kadar bakar. Bunun nedenini şu şekilde açıklayabilirim

Hatun kişiyi örneğin minibüse bindirdiğinizde kapının önünde beklemenizin en büyük sebebi, aracın içindeki diğer potansiyel tehlikelere göz dağı vermektir. Kız araca binerken o kızın arkasından süzülüşüne değil de, aracın içindeki kişilere sertçe bakar. Bu bakış ‘’ kızın bir yavuklusu var lan bakmayın oyarım ‘’ demenin bir başka yoludur.

Bir de garibim erkek, aracın orada beklerken acaba hatun kişi dönüp bakar mı endişesine kapılır. Erkeğe sorsan '' kız dönüp bakıyorsa hala beni düşünüyor yani beni seviyor '' der. Hatun kişi ise dönüp bakmakla bakmamak arasında kararsız kalır. Çünkü dönüp baktığınde eğer erkeği minübüsün oralarda ona bakıyorken görmezse aracın içindeki diğer potansiyel tehlikelerin hepsi bu işten nemalır. Ama kız dönüp bakarsa ve erkekte orada bekliyorsa o ilişki yürüyor demektir. Bir ihtimal kız içinden '' bekliyor mu hala bu salak- ay rezil oldum '' da diyebilir. O da olursa ilk buluşmalarda olur ve o buluşma çok tırt geçmiştir. O yüzden dikkat edin. Ve kızlar size sesleniyorum; eğer umursamıyorsanız sakın dönüp bakmayın :)

İlişkinin boyutunu yükseltip aracın içinde kızın yanına da oturarak, ta-ki bir başka bayan yolcu gelip de ona yerini verene kadar bekleme olayına girenler de vardır ki, bu kadarını tasvip etmiyoruz. Yoksa minibüs şöförüyle tartışabilirsiniz. Ama araç kendi mahallenizden kalkıyorsa ve siz hatun kişiyi sürekli minibüse bindirmek zorunda kalıyorsanız muhakkak devamlı aynı şöförün olduğu minibüse bindirin, her defasında selam verin, hal hatır sorun v.s. Ta ki bir ahbaplık kurana kadar. O zaman biraz daha güvenli bir şekilde hatun kişi yolculuğunu yapmış olur.

Minibüs hareket etmeye başlar. Teker yavaşça döner. Kız dönüp bakar. Erkekle göz göze gelir, karşılıklı bir gülümse ve el sallama olayı ile bu buluşmada atlatılır. Gerçi el sallama hiçbir zaman tam bir ‘’iyi yolculuklar el sallaması ‘’ değildir. Çünkü yapılan yolculuk kısa mesafedir ve sadece parmak uçları sallanır, bilek değil.

Eğer dandik bir buluşma geçtiyse ve arada bir dargınlık var ise ne erkek bekler, ne de kız dönüp bakar. Ama bir ilişkiyi de en iyi kurtarma yolu, o son saniye dönüp bakma göz göze gelme, gülüşme ve el sallama olayıdır. Çünkü o an '' lan ben seviyorum bu kızı '' ( erkeği ) gibisinden bir iç çekme olayı olur. Bunu değerlendirin derim ben.

Not: yok vallahi kafam güzel değil. Sadece ayrıntıları seviyorum o kadar.

Emrah Ateş- Mayıs

Şarkılarımızı kurtarmak adına

2011-05-02T16:52:00.000+03:00

Bazı şarkılar vardır, sadece belli başlı sanatçılar söylediğinde güzeldir.
Onlardan biri olan Kazım Koyuncu-nun hayde isimli parçasını bugün televizyonda Fatih Ürek söylüyordu
Öyle bir programda falanda değil yalnız
bayağı bayağı kavır - okunuşu- yapmış klip çekmiş albüme koymuş v.s.
şimdi o şarkının telif haklarını veren kişiye sesleniyorum
- lan olum sen manyak mısın ? Piyasada hiç mi o şarkıyı seslendirecek kaliteli bir kişi yok da sen Fatih Ürek denen adama veriyorsun. Yok yani o kadar paraya da sıkıştıysan söyleseydin biz milyonlar olarak adam başı bir lira verirdik yine kurtarırdık şarkıyı.

Korkuyorum yakında Faruk Ka çıkacak ve Ahmet Kaya-dan kafamı sıkar giderimi söylecek.

Bu olay bana askerde yaşadığım bir tartışmayı hatırlattı.
Birgün gazinoda oturmuş kanalları gezerkeen Ferhat Göçer ve adını hatırlamadığım bir dj-in Mihriban şarkısına yaptıkları eziyeti hem dinliyor hem de izliyordum.
Ben caanım türkünün nasıl mahvedilip clublere meze olduğundan yakınırken, çok sevdiğim bir arkadaşım;
- la oğlum şarkıyı bilirler işte. bilmeseler daha mı iyi ?

Eğer yıllara damgasını vurmuş, duruşuyla ve yaptığı sanatla hep çizgisini korumuş insanların şarkıları bu şekilde mındar edilecekse, bence tanınmasın daha iyi.
Yani abicim - sarı saçlarını deli gönlüme, bağlamışım çözülmüyor Mihriban- derken, aynı anda klipte gayet seksi esmer bir hatunu masada kışkırtıcı danslar yaptırarak klip çekersen ben buna oha derim ve her türlü sövme hakkını da kendimde bulurum;
söyleyen içinde
çeken içinde
izin veren içinde
tepki göstermeyen içinde.

İki sevgiliyi ayıran kaç km-dir - bir nevi öykü-

2011-04-30T14:53:00.001+03:00

Başkaları gibi başlamak istemiyorum cümlelerime, ‘’Kadın esintili bir sonbahar akşamında sararmış yapraklar dökülürken rüzgarın edasıyla’’ gibi değil de, ‘’Kadın sıcaktan kavrulan bir yaz gündüzünde, insanlar yağmur duasına giderken, o , güneşin ozon tabakasını delip geçtiği bronzlaşmış tenine hayran kalmıştı adamın. Birbirinin yanından geçerken aynı anda dönüp bakmışlardı ve kalabalık arasında onları ayıran sadece on metre idi. Yavaş, yavaş uzaklaşmak zorunda kalmışlardı birbirlerinden, evlerine gittiklerinde acaba onları ayıran kaç km idi? Adam yatağa uzanmış kahverengi gözlerindeki ışıltı ile ama biraz titrek ve ürkek, acaba bir daha hangi kaldırım yolunda görebilirim diye dert yanıyordu. Kadının bedeni pencere önünde gözü ise kaldırımda yürüyenlerde.

Ertesi gün ikisi de birbirlerini tekrar bulabilmek için aynı kaldırımda yürümeye başladılar. Adam meydanda durmuş her gelene ve gelecek olana gözünde bir ümitle bakıyordu. Adamın içini birden bir korku kapladı. Kalbi yerinden fırlayacakmış gibi oldu. Kadın uzun boylu, gün ışığı gibi saçları ve deniz mavisi gözleriyle salına salına yürüyordu. Kadın, yan taraftaki banka oturdu kavuşmalarını kolaylaştırmak için. Adamsa, hala korkuyordu. Aralarındaki mesafe on metre idi ama onları ayıran metreler değil korkularıydı..

Yendi korkusunu adam. Gitti yanına ve dedi ki; ‘’Ümit ediyorum ki gözlerinizdeki o deniz maviliğin de benim barınabileceğim bir koy vardır ve ben ilk defa güneşin rengini sizin saçlarınızda gördüm.’’ Güldü kadın. O kadr cümlenin üstüne aslında bir gülmek herşeye kafiydi. Zaten gülmeyi bu kadar değerli kılanda buydu...

Her şey o kadar güzel gelişiyordu ki, ama bir sabah kadın kalktığında kapının altından atılmış bir mektup buldu.

‘’Sevgilim, o yazık, narin tenine dokunduğum günden beri, bu zamana kadar neredeydin diye düşünüp durdum hep ve kendime küfürler ettim. Dokunmamalıydım sana. Bana ‘’karımın’’ on yıldır yaşatamadığı bir mutluluğu bir ayda yaşattığın için teşekkür ederim. Evet ne yazık ki doğru okudun sevgilim. Aslında sana sevgilim bile dememem lazım. Ben yalancının tekiyim. Söyleyemedim sana doğruları. Sana yalan atacak kadar çok sevdim seni. Bu bir mazeret değil tabi . Hayatı bir günlük sandım ve o günü seninle yaşamak istedim. Hiç bir şey yapmadan, bir mektup bırakmadan , doğruları yazmadan çekip gitmek isterdim. Ama öyle yapsaydım, sen pencere kenarında o minicik yüreğinle benim için çarpardın ve ben hisseder dayanamazdım. Bütün üzüntülerimle beraber gidiyorum. Yaşattığım biraz mutluluk varsa seninle kalsın

Elveda.’’…

Ağlıyordu kadın, elindeki çay bardağını aynaya doğru fırlattı ve senden nefret ediyorum diye bağırmaya başladı. Nerede hata yaptım diye düşündü. Nerede? Zamana ihtiyacı vardı kendini iyileştirmek için. Evet buradan çekip gitmeliydi. Bir süreliğine de olsa gitmeliydi buralardan. Nefes alamıyordu. İlk uçağa atlayıp, bütün o kaldırım sıcaklıklarını ve pencere bakışlarını bırakıp, kafasını dinlemek için gitti uzaklara, başka bir şehre. Ama yanlış olan bir şeyler vardı. Gittiği yerde adamı hissediyordu. Hem de her zamankinden da çok hissediyordu. Halbuki o, ondan ne kadar çok uzaklaşırsa; o kadar hissetmeyeceğini düşünüyordu. Zannediyordu ki, eğer aynı şehirde nefes almazsam; onu unuturum, ondan kurtulurum diyordu. Ama olmadı. Aşkın mesafeyle hiçbir alakası yoktu.

Oysa ki adam kendini kapattığı odanın içinde ölümü bekliyordu, Yalan atmıştı sevdiğine. Ona aşık olduktan birkaç gün sonra öğrenmişti hasta olduğunu. Başlarda söyleyemedi. İçinde bir umut hep bu aşka devam etmesi gerktiğini söyledi. Ama o yapamadı. Sevdiğine ne hastalığını söyleyebildi ne de yanında kalabildi. Ondan nefret etmesi için böyle bir yalan atmıştı. Ölüm burukluğunu hissetmesini istemedi sevdiğinin. Ona yalan söyleyecek kadar çok sevdi adam. Bir sabah uyandığında hiçbir şey hissetmedi kadın ve bir sahil kenarında otururken sevdi bir başkasını ,bir başka şehirde... Adamsa, yummuştu gözlerini bir sonsuzluğa. İki insanı ayıran km’ler değil, şanssızlıklar, imkansızlıklar, ve ölümlerdi...

Emrah Ateş 2008 haziran

resimler ve yaralar

2011-04-25T23:22:00.000+03:00

‘’Geçmiş ölüler tarlasından kendi yarasıyla

o günden beri bir fotoğrafın yası tutulur’’ der Metin ve Kemal Kahraman...
dünyanın en güzel müziklerini yapan insanlardır kendileri.

biz hep mutlu anlarımızda resim çekilir mutsuz olduğumuz zamanlarda bakıp o anın yasını tutarız. Sevdiğimizi öperken resim çekiliriz ve ayrıldığımızda bakar hüzünleniriz mesela. O yüzden insanlar mutluyken çekilir fotoğraf, mutsuz oldukları anı başkaları resmeder.

resimler de kabuk bağlamış yara gibidir. Ne kadar acıtmasa kesik, akmasa da tenimizden kan, üzerine kabuk bağlamış olsada yara, sadece yaraya baktığımızda hatırlarız bir önceki günün acısın,,, Düştüğümüz günü, yaramızın açıldığı günü, yaraya baktığımızda hatırlarız. İşte o zaman yara acımaz belki ama içimiz acır, sızım sızım sızlarız.

İşte her resim bu yüzden hem yar’dır hem yaradır.. Bir yara gibi zamanla kabuk bağlar; kapar anının üstünü. Biri gelir ‘’ yeter artık gül’’ der ve flaşlar patlar. Ne kadar güzel gülsekte, biz o resme baktığımızda biliriz ki ‘’ mutlu çıkmak zorunda kaldığımız için gülmüşüzdür o resimde’’…

mart 2011

seksenlerin sonlarında doğduysanız

2011-04-23T22:21:00.003+03:00

Büyümek zor iş. Hele ki benim gibi seksenlerin sonlarında doğduysanız yani aile kavramının, gençlik kavramnının, aşk kavramının gerçekten de değişik olduğu zamanlarda doğup büyüdüyseniz, hayat sizin için hala çok gariptir.

-Aile çay bahçesi yazdığında kapıda, yalnız gelsem almazlar sanırdım çocukken- der: Zeki Kayhan Coşkun. Çok da doğru der bence. Ki ben Allah-tan sonra en çok babadan korkulan, gece geç vakitte gelirsem kırılacak bir çok kemik korkusuyla dışarda duramayan, bir aile yaşantısının içinde büyüdüm.. Ama babam büyük adamdır çok taktir ederim. Çünkü hiçbir vakit; boğazımızdan lokmamız,ı başımızdan çatımızı eksik etmemiştir. Allah razı olsun...

Çocukken bana hiç şort giydirmemiştir mesela. Yaşıtlarım şort giydiğinde ben pantolonla gezerdim. Babam da her şort giyme isteğim karşısında -ne lan o bacakların kız gibi meydanda- der, izin vermezdi. Oysa ki benim yaramazlığımdan, sürekli düşüp biryerlerimi kanatmamdan dolayı, çıplak etim direk düşünce betonla temas etmesin, bari hiç olmazsa az acısın yavrucuğumun dizkapağı, diye giydirmezmiş. Ki ben bunu babam öldükten sonra anladım.

Baba olmak zordur. Nasıl büyümüşsen öyle gidersin babaykende. Benim gözlemlediğim bu. Elif Şafak şöyle bir durumdan bahseder firarperestte; babalar çocuklarına sevgilerini tam veremedikleri için torunlarına daha bir çok bağlanırlar. Bence çok doğru bir tespit. Özellikle doğu da bu, bu şekildedir.

Babasındır, çocuğunu seversin ama içten içten seversin. ,Aklı henüz herşeye kesmesken kucağından indirmezsin. Ama ne zamanki büyümeye başlar dersin ki artık kendi büyüsün ben uzaktan izlerim. Seversin ama içten içe seversin. Çünkü baban seni öyle büyütmüştür ve bu böyle devam edecektir.

Kimse kusura bakmasın ama, babasıyla beraber çapkınlığa çıkan bir nesilde yetişmektense, saygıda kusur etmez bacak bacak üstüne bile atmam; böylesi daha iyi...

Bir başka konu da var tabi. Bize hep büyüklere saygıyı küçüklere sevgiyi öğrettiler. Okuyunca yanlış olan birşey gelmiyor kulağa. Ama hiçbir zaman aşkın büyüsüne kaptırıpta bir büyüğümüzü sevemedik mesela. Hani okuldayken falan olur ya, ilkokul hocana aşık olursun böyle birşey işte. Ama hayat süprizlerle dolu. Bir bakarsın birgün karşına hakikaten istediğin biri çıkmış, yan yana sırıtmazsında, yine de senden büyüktür ve sen kabullenemezsin. Kalbin ve aklın onla uyuşuyorken neden yaşlarımız uyuşmaz dersin. O hala çocuk kalabilmiştir, sense erken olgunlaşmışındır. tam ortada biryerde buluşmuşunuzdur yani. Erkek büyük olsa ve kız küçük olsa sorun olmaz. Çünkü erkeğin büyüğü ve olgunu makbuldür ama kadın küçük olmalıdır. Ne de olsa kadın bizim kaburgamızdan yapılmıştır. Yoksa el-alem ne der ?

Çünkü sen komşunun kızlarını her zaman bacı, görmüşsündür. Bu sebeple -çatlamış dudaklarımı izmirli bir güzele dayatmak varken hep kardeş olacak değiliz ya yaşasın halkların sevgililiği- diyememişsindir hiçbir zaman. Delikanlılık mertebesinde acı çekip köşeye sinmişsindir.

Saygılarımla...

sabahattin ali ile konuşmak

2011-04-21T23:47:00.000+03:00

soru

Nasıl bir felakettir bu?

Hangi matamatik problemine sığar;
Bunca kalabalıkken,
Bunca yalnız kalmak...

Emrah ateş

cevap

"insanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.

hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. insanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden herşeyi bırakıp kaçarlar.

muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ancak birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gidecekti. bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. o zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbiriyle kucaklaşmak için, herşeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu"

sabahattin ali.

Gözlerinin yeşili neye benzer ?

2011-04-20T18:42:00.002+03:00

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem

Çocukluğum gelir aklıma
Zar zor para denkleştirilmiş
37 ekran bir televizyon alınmış
Oysa ben bozmuşumdur onu
Yanmıştır tüpü, ekran sadece yeşildir
Babama da söyleyememişimdir
O da annemde suç bulmuştur bağırmıştır ona
O yüzden ne zaman gözlerinin yeşilini görsem
Suçluluğum gelir aklıma.

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Sakarlığım gelir aklıma
Bana aldığın o yeşil vazoyu
Düşürüp kırmışımdır

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Gençliğim gelir aklıma
seni ardımda bırakmışımdır
Askere gitmişimdir
Elimde bir silah dilimde bir türkü
Giydiğim bir üniformadır yeşil

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Seni ilk gördüğüm gün gelir aklıma
Yağmur damlaları denizin üstünde
Denizin rengi yeşil

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Ölüm gelir aklıma
Babamı koyduğum o tabut
Üstüyse yeşil

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Beceriksizliğim gelir aklıma
Ayağıımı basıp kaydığım
Bileğimi kıran o yosun
yeşil

Gözlerinin yeşilini ne zaman görsem
Hiçbir şey gelmesin isterim aslında aklıma
Sadece gözlerin kalsın isterim
Böylesi daha iyi
Gözlerin
Yeşil....

emrah ateş
nisan

aşk

2011-04-20T00:10:00.000+03:00

Aşk

Saklambaç gibidir aşk
Birinin seni bulmasını bekler
Bir telaşa kapılırsın ansızın
içini hüzün kaplar
Ve kaybolursun kendi düşüncelerinde

Özlenmek gelir bazen aklına
yahut özlemek
hatta ve hatta
Özlenmeyi özlemek.

Senin adınla başlar bütün şarkılarım
ve senle son bulur
ne kadar nota varsa içimde.

İçimi kuşku kaplar,
Yokolurum…
Ve geri dönüp baktığında, göremezsin beni
Ben SEN olurum!

Bir parça nefes isterim senden
Vermezsin!
Oysa sen benim yaşam kaynağımsın
Bundan da haberin yoktur.

Bir tutum öpüşünü
O badem kokulu mis dudaklarında saklarsın.
Oyunlar oynarım seninle
Gözlerimi yumar açarım
Ne açtığımda sen varsındır
Ne de dudakların…

Ama kokun hep kalır burnumda
Ve beklerim;
kendime yeminler ederim,
Sensiz!
Ve tekrar gözlerimi yumarım
Hiç açmam; çünkü korkarım
ya hakikaten gitmişsen diye…

Eğer gideceksen götür yanında beni
İçim senle öyle dolu ki
Sensiz bir nefes ki, SONUM OLSUN...

emrah ateş
2009- Fındıklı

farketmek -kısa bir öykü -

2011-04-18T20:19:00.000+03:00

ilk not: öncelikle bu öykü hayatı farketmek isteyenler için yazılmıştır

Dün gece atlattığı trafik kazasından sonra kendine söz verdi çocuk; artık hayatı daha farkederek yaşayacaktı. Çevresine daha çok dikkat edecekti...

Aslında biraz dikkatli olabilseydi, arabanın motorundan günlerdir çıkan sesi farkedebilirdi. Ve farkettiğinde, dün gece araba aniden stop etmeyecek sonra da arkadan gelen araç ona vurmayacaktı. Neyse ki bir şeyi yoktu. Ama arabayı artık uzun süre kullanmayacaktı.

Aylardan sonra ilk kez kapının önünde arabasını göremedi. Her gün gittiği işine şimdi nasıl gideceğinden de pek emin değildi bile. Sokağa çıkıp yavaşça yürümeye başladığında aslında sokağın ne kadar güzel olduğunu farketti. Karşı apartmanın balkonundaki çiçekler dikkatini çekti adamın. Ufak ufak saksıların içinde boy vermiş kırmızı, mavi ve değişik renklerdeki çiçeklerin adını merak etti.

Kafasını yukarı doğru kaldırıp etrafındaki binaları çözmeye çalıştı adam. Boyalarına, camlarına, duvardaki çıtlaklara dek inceledi. Sonra karşı apartmanın camındaki kızla gözgöze geldi. Kız çok güzeldi. Aylardır her sabah adam gittiğinde kız ona bakıyor ama, adam arabanın camından kafasını kaldırıp bir kere bile etrafına bakmadığı için farketmemişti bile. Oysa ki kız onun evden çıktığı saati, dakikayı, saniyeyi bile ezberlemişti. Zaten adamın yapabildiği tek düzgün şey, tekdüzelikti...

Adam kıza baktı, kız adama baktı.. gözlerini aradaki mesafeye rağmen ayırmadılar birbirlerinden. Oysa ki aradaki mesafe gözlerini görmeyi bile engelliyordu. Sadece yüzleri... evet, evet sadece birbirlerinin yüzlerini görebiliyorlardı. Ama olsun. Emindi ki gözleri de güzeldi...

Adam bir an düşündü. Sağına soluna baktı. Daha neler kaçırmıştı kim bilir. Bu evi buraya ne zaman yaptılar diye sordu kendine. En son hatırladığında arsaydı burası.’’ Zaman bu kadar çabuk mu geçiyor yoksa ben mi çok yavaş yaşıyorum’’ diye sordu kendine. ‘’Kim bilir daha neleri görmüyorum’’ dedi.

Sokaktan çıktığında her akşam ekmek aldığı Şeref abinin bakkalından bir paket sigara istedi. Her gün mutlaka uğrar ama aalcağını alır giderdi marketten. İlk defa Şeref abinin yüzüne baktı o gün.- Şeref Abinin gözlerinin altı torbalı, kocaman gözlük takmış, yüzünün sol tarafında ince bir ameliyat izi...- ‘’ kim bilir neden var bu iz’’ diye düşündü. Ama soramadı adama. Ne zamandır gelip gittiği bu dükkandaki adamın adının Şeref olduğunu bile o an öğrendi. ‘’Abi kusura bakma hep gelip gidiyorum, selam dahi vermiyorum. Selim benim adım ‘’ dedi. .’’ Ben de Şeref’’ diye karşılık verdi adam.

Mutluydu adam. İyi ki yapmışım o kazayı diye geçirdi içinden. Sokağın köşesinde selpak satan çocuğa baktı. Ne kadar da ufaktı. Ne kadar güzel gözleri vardı çocuğun. İri kahverengi badem gibi gözleri vardı çocuğun. Kim bilir belki 8, belki 10 yaşındaydı. Gözlerinin içine baktı adam çocuğun ve cebinden bozuk bir para çıkarıp bir tane selpak aldı çocuktan. Çocuğun gözlerinin içinde hüzün vardı. Eliyle saçlarını okşadı. Yumuşacıktı saçları. İçine ne olduğunu kestiremediği garip bir duygu çöktü adamın. ‘’ adın ne senin yakışıklı’’ diye sordu. ‘’ murat abi benim adım‘’ diye karşılık verdi çocuk. ‘’ murat, murat diye kelimeyi azında bir sakız gibi bir o yana bir bu yana geceledi adam. hecelemedi, geceledi. çünkü bir gece gibi çöktü üstüne o kelime. Gözleriyle gözlerine bakıyor ama gözlerini görmüyordu artık çocuğun. Murat diye gevelerken uzakta, köydeki kardeşini düşündü. Kaç zamandır aramıyordu ailesini. Kim bilir neler yapıyorlar dedi. Çocuğun yanından uzaklaşırken bir daha arksını döndü ve çocuğa baktı.İnsan bu yaşta niye çalıştırılır diye düşündü.

Tramvaya bindiğinde boş bir koltuk buabildiğine sevindi. Yorulmuştu adam. Eviyle durak arasında bayağı bir mesafe vardı. Birkaç durak sonra yan tarafına bir adamla bir kız dikildi. Kızın parfüm kokusunu alana kadar camdan dışarı bakıp, dükkanların isimlerini okuyordu. Meğerse ne acayip dükkanlar çılmış diye düşündü. Parfüm kokusuyla başını yana çevrdiğinde, kızın adama sarılmış bir şekilde ayakta yolculuk yapmaktan aslında ne kadar da mutlu olduğunu gördü. Sonra içinden ‘’ güzel ablacım şimdi bu rahat rahat oturarak gittiğim koltuğu sana vermek isterdim ama, hani sarılmışsın ya yanındaki erkeğe ilk ani frende düşmemek için, şimdi kalkıp sana yer versem; bu anı bozsam; sevap değil, günah işlerim’’ dedi.

Artık dudağının yanında yeni bir çizgi vardı adamın. Tebessümdü adı....

emrah ateş
mart 2011- sefaköy

Geçmiş ve gelemeyen üzerine

2011-04-16T12:27:00.001+03:00

Eski şarkıları daha çok seviyorum

Çünkü bana geçmişi hatırlatıyor. Oysa ki insanlar pek sevmez geçmişi hatırlamayı. Çünkü bir şeyi ilk hatırlamaya çalıştığımızda acı zamanlar ilk sırayı alır. Gözlerimiz dolmadan dudaklarımız istemez gülümsemeyi. Vücut yapısı işte böyle lanet bir metabolizmaya sahip.
Halbuki hiçbirimiz bir saniye sonrasını bile bilemeden yaşarız. Tek bildiğimiz şey geçmiştir.

Genellikle ‘’geçmişi bir tarafa bırakıp yeni bir hayata başlamak ‘’gibi cümleler kurar dururuz, kendimizi tatmin etmek için. Oysa ki başaramayız. Çünkü geçmiş olmuştur ve bu yüzden gerçektir, kalacaktır...

Her aynaya baktığımda kendime şunu söylerim – buradaki aynaya bakma kelimesi tamamen kelimeyi sevdiğimden- ‘’çektiğin şeyleri boşver ne de olsa atlatmışsın’’. Ve şu anda şu aynada kendini görüyorsan ve belli bir olgunluğa sahipsen yaşadığın acılar sayesindedir. Hadi bakalım sen mi büyüksün anılar mı?

Bence hepimiz bunu yapmalıyız. Yani geçmişi bir yana bırakmak değill de geçmişi kabullenip aslında hala ölmediğimiz için ne kadar şanslı olduğumuzu bilmeliyiz...

Eski şarkıları seviyorum, eski sanatçıları seviyorum. Hatta sevdiğim yeni sanatçılar bile bana eski sanatçıları hatırlatırsa daha da çok seviyorum. Misal; Ferhat Göçer bana Suavi’yi hatırlatır. Barış Akarsu Cem Karaca’yı. Erdem Ergün - Erkan Oğur’u. Özlem Taner- Sabahat Akkiraz’ı v.s.

Bırakın Allah aşkına;
‘’geçmişte ben şunu yaşadım artık korkuyorum’’ demeyi
‘’o bana acı çektirdi artık korkuyorum sevmekten’’ diye söylenmeyi
‘’sende herkes gibisin’’ diye kendinizi paralamayı.Çünkü sende artık herkes gibisin sadece Nazım’ın şiirindeyken güzeldir. Oysa hiçbirimiz hiçbirimize benzemeyiz. Sırf bu yüzden ben kendimi belli bir millete bile adayamadım hiç. Çünkü annem kürt, babam türk, beni büyüten çevre laz, arkadaşlarım hristiyan ,alevi ve birçok mezhep ve dinden olmak üzere devam eder. Sevdiğim kızlarda da bu böyle oldu hep.

Neyse neticede hayat biz onu yaşayalım diye verildi, karamsar kalalım diye değil. Bir çevrenize bakın; En büyük acınızda bile şükredecek birşey vardır.

Hadi yeni aşklara yelken açalım
doğru limanı buluruz elbet..

not: günün parçası;
erden ergün den gel dedim, olsun...

sağlıcakla...

beton zemine ıslak yazı

2011-04-14T20:37:00.000+03:00

Birgün kaldırımları ıslak bir sokaktan yürürsen, davranma hemen şemsiyene.

Bakma sakın gökyüzüne gökkuşağı bulurum umuduyla.
Yağmurdan değil kaldırım taşlarının ıslaklığı,
ne de halı yıkayan teyzelerin hortumundan akmış suları.
Yağmur yağsa toprak kokar bu şehir.
Halı yıkanmış olsa sabun kokardı kaldırım taşları.
Bu şehre güneş doğmaya küsmüşken,
senin ki ne cüret!
içinde yeşertmissin umutları...

Kaç tane gözü yaşlı sigara bırakmışsın arkanda.
Kaç tane kül tabağında yarım bırakılmış hayat.
Ve kokusunda esaret var küllerin,
bir kibritin alevine tutsak.
Sen içimde
gözlerim gözlerine tutsak.

Prangalar giydirmişken kirpiklerime
alnımdaki çizgiler volta atar yüzümde.

Emrah Ateş
2009

Mecazen Büyümek

2011-04-11T21:35:00.002+03:00

Meğerse hep kandırıldık. Bize çok geç öğrettiler ‘’mecaz’’ın anlamını, hep ağlatıldık. Öyle mecazen de değil; bildiğin gözyaşı, hem de en tuzlusundan. Evet ağlatıldık. Çünkü hiçbir şeyin adını düzgün koymadılar. Şimdi benim kurşun kalem tutan elimi kırsalar, kurşun atan elin tuttuğu elle bir midir? İyi ile kötüyü bir isimde toplamışlardı, mecazı bilmiyorduk kandırıldık..

Tükenmez kalem dediler büyük bir coşkuyla aldık. İçimizdeki binlerce sevinci ne de olsa yarı yolda bırakmaz diye kalem, yazdık, yazdık, yazdık... Sonra bir baktık, hikayenin en güzel yerinde bitti kalem, ağladık. Evet kandırıldık. Göz göre göre onlarca umudu bağlattılar bir kalemin mürekkebine, aldatıldık. Sonra sevdik. Hem de öyle böyle değil; Kuran’a el bastık, yeminler ettik,çığlıklar attık, şiirler yazdık. Bir şarkı tutturduk dilimizde; sevdik sevdalandık kör düğümle bağlandık.

Sevişmeyi denedik. İnandık. Hem de öyle böyle değil bütün kalbimizle. İçimizdeki bütün sevgi ve ihtirası birbirine karıştırarak, bütün hayatı bir yatağın karyolasının altına atarak. Ve ne kadar problemimiz varsa yatak odasının balkonundan aşağıya atarak. Öylesine de sevişmedik hani bildiğin öptük dudağından ama içimizdeki bütün ümitleri bir dudakta tokuşturarak, öptük ama; içimizdeki bütün sıcaklığı, kalbimizdeki bütün aşkı onun azından içeri bırakarak. Hani belini de sardı ya elimiz, hani hiç bırakmamacasına, sanki dünyada tek benmişim onu koruyacak.

Sabah bir uyandık baktık vizite ücreti. Evet bu sefer fena yanıldık. Mecazen de sevişiliyormuş, hani o yatak odasındaki problemleri bırakmanın da bir fiyatı varmış geç kavradık. Evet kandırıldık. İlk önce öğretilmesi gereken şeyi, yaşayarak sınamamızı istedi bu düzen, ağlatıldık. Bizi mecazen büyüttüler çekince kavradık…

Emrah Ateş- mecazen şair
2009

d.n.s.- dangalakları neden severiz -

2011-04-10T19:50:00.000+03:00

bu aralar içimde garip bir hüzün var. nedendir bilmiyorum.
her şarkıda biraz daha durgulanıyorum. ama ansızında neşeleniyorum.
sanırım ruh halim bu aralar ergenliğe giren yeni yetme çocuk gibi. kim ne tarafa çekse o tarafa gidecek.
oysa ki ben hep iyi bir insan olmak istedim.
kendi dns ayarlarımızı da düzeltsek ve daha kolay yaşayabilsek keşke.
yasak olan sevdaları açabilsek böylece.
sevdiğimizin ne uzaklığı ne yaşı ne de başka bir şeyi umrumuzda olsa keşke.

Şans diye birşey vardır dünyada; doğru.
ve hep derler ya şansını kendin yaratırsın diye; yok abi böyle birşey.
yaratmak Allaha mahsustur.
o şansı yaratır biz farkedemeyiz. işte Allah ile aramızdaki en kötü uçurumda budur.

ben bu aralar kendimde dnsyi keşfettim.
D.N.S. yani Dangalakları Neden Severiz sendromu.
Allah yeryüzüne sevelim diye onlarca kişi yaratmışken biz en dangalaklarını severiz çünkü.
kimine göre de dangalak bizizdir orası ayrı.
ama kimse benim pişirdiğim yemek kötüdür demez.
biz ise hep tuzunda, baharatında bir eksik buluruz.

aslında en önemli soru da şu;
kim suçlu ?

kaçak blog

2011-03-08T22:49:00.000+02:00

bir bu eksikti.
kaçak sigara- kaçak mazot- kaçak insan- kaçak roin
kaçak aşklar- kaçak youtube ve artık kaçak blog.
hayatı baya baya gizli yaşıyoruz biz devletten.

zaten şu lanet olası vınn yüzünden internete çok sık giremiyorum
girdiğim anlarda ise iki kelam yazı yazayım yahut okuyayım diyorum
bu seferde devlet izin vermiyor.
sağolsun parpali nasıl gireceğimi söyledi de girebildim bloga.
ah pardon seni de ifşa ettim arkadaşım :)

ha bir de artık yazdıklarımıza dikkat etme olayımız var artık
malum birden sabahın köründe sırf düşünce özgürlüğünden dolayı kodesi boylayabilirsin
adına davalar açılabilir v.s.
bazen yazdıklarımıza hiç yorum yazılmadığında acaba bugün beni kimse okumadı mı? hissine kapılıyoruz ya:
hiç üzülmeyin.
fazlasıyla takip ediliyoruz bazı makamlarca...

gizlilikle kalın...

Ah senin gibisi yok İstanbul.

2011-02-25T15:38:00.000+02:00

Askerden İstanbul'a ilk geldiğimde en çok zoruma giden şey; metrobüse akbilimi bastığımda yazan 1.95 rakamıdır. Yok abi böyle birşey ya. Birde neymiş sadaka verir gibi 4. durakta indersen oradaki makinalardan 30 kuruşunu geri alıyorsun. Tamam, insanın 30 kuruşa mecbur kaldığı zamanlarda oluyor. Birden bire '' yetersiz bakiye '' gibi cümlelerle karşılaşmanıza da sebep olabilir ama bu kadar da pahalı olmak zorunda mı bu yol hizmetleri. Bir de metrobüste aktarma olayı flaan da yok ha. Nedir yani arkadaş jaguar'a mı akbil basıyoruz. Nedir bu hırs bu hava. Bildiğin ''büs'' işte. başına metro eki geldiğinde ne oluyor ki sanki.

peki bizim saatlerce metrobüs kuyruklarında beklememizin iadesini kim verecek.
o kadar zamanımız heba edildiğinde hiç bir cihaz o amanı geri vermiyor bize.

sonra bir metrobüs bozulmayagörsün.
çat! yol iptal abi
saatlerce kalıyorsun.
bir allahın kulu da çıkıp '' yahu arkadaşlar..'' yahuyu da geççtim ; '' ulan arkadaşlar durum bundan ibaret'' diye kimse birşey de demiyor ki.

İstanbul güzel ve yaşanılacak yer
ama büyüklerimizin dediği gibi
parası olana güzel.

son zamanlarda ayrı eve çıkacağım için kendime stüdyo daire yada 1+1 ev bakıyorum. Kiralar benim aldığım maaş kadar neredeyse. Önceden semtine göre değişiyordu, artık her yere site inşa edildiği için semtine göre denilen birşey de kalmamış.

Vel-hasıl seni seviyorum İstanbul
ama tez zamanda bu diyardan çekip gitmemi istemiyorsan ucuzla biraz
22 yılı mı verdim sana be insaf.

not: ev olayında yardımı dokunabilecek olan varsa mailini bekliyorum :)

hürmetler...

Kış İkindisinin Evinde

2011-02-23T09:16:00.001+02:00

Bana aşık olduğunu sonradan anladığım biri hediye etmişti bu kitabı
çok masumane geliyor değil mi kulağa
ama aşık olanın bir erkek olduğundan bahsetmedim tabi
ki homofobikj bir insanımdır biline!

Neyse Kürşat Başar'ın Haldun Taner Öykü Ödülünü aldığı Kış İkindisinin Evinde kitabından bahsetmek istiyorum. Daha bitiremedim kitabı. Çünkü kitabın başlarında konu içerisinde okuduğum şu cümle ile kapattım kitabı ve hala cevabını düşünüyorum. Bulduğumda okumaya devam edeceğim...

Zaman geçince ne olur;
büyürüz...

PEKİ MUTLU MU OLURUZ ?

düşünün...