babamın öyküsü

Sende çok zorluk çekmiştin be baba. Nenem sana hamileyken dedem çekip gitmiş,sen doğduktan sonra da nenem başka bir adamla gitmiş. Büyümüşsün bir şekilde. Hiç bir zaman anlatmadın bana tam olarak. Duymuştum ki hep komşular büyütmüş seni. Sonra anneme sevdalanmışsın. Almış onu gelmişsin İstanbul’a, büyük şehire. Her köyden gelen gibi sen de o zamanlar iyi para kazanmışsın. Sırtında bir yorganla gelip at arabası sahibi olmuşsun. Meyve satarmışsın. Çocuklarından hangisi, hangi meyveyi seviyorsa ona kasa kasa getirirmişsin. Geceleri ben uyusam bile uyandırır karpuz yedirir yatırırmışsın. Ben çok ufaktım hatırlamıyorum. Ablam anlatırdı hep. Sonra bir gün at arabasını bir yere parketmek istemişsin. Çalışacakmışsın orada. Eşya alacakmışsın. Adamın tekinden arabasını çekmesini istemişsin de çekmemiş. Sonra dövmüşsün adamı. Çok kötü dövmüşsün ama... Adam polis çıkmış sonra. Duymuşsun ki seni arıyorlar. Kaçmışsın bir gece de yuvandan. Pılını pırtını bizi de alıp gitmişsin başka bir eve. Oradan başka bir eve, oradan başka bir eve...


Biriktirdiklerinde gitmiş böylece. Bu sıkıntıya atın yadigar da dayanamamış, ölmüş. Sonra başka at da alamamışsın, hamallığa başlamışsın. Ne iş olsa yaparım demiş, ne iş olsa yapmışsın. Sırtında koca koca eşyaları gencecik adamların çıkaramadığı yerlere çıkarırmışsın evine ekmek getirmek için. Ve getirirdin evine her akşam ekmek. Eli boş gelmezdin...

E. Ateş ( gece konan ahali isimli öykümden )